Bundan öncesi, test yayındı. Herşey şimdi başlıyor. Binlerce yılın sistemi, değiştirmek için birkaç senecik sabretmeli. Gündeme her çıkış, aynı zamanda gündemden de iniştir. O yüzden, gündem mekanizmasına meydan okuyarak ilerlemek zorundayız. Bizi oraya onlar çıkarırsa, bizi oradan onlar indirirler. Oraya onlar olmadan çıkarsak, bizi ‘gündemden’ hiçbir kuvvet indiremez. Herşey pek güzel olucak.

Bir de not. Tanrı’nın doğum günü için ‘Yasaklatıldı, toplatıldı’ söylentileri epey yayılmış. Bir süre için kendimiz kitap basmayı durdurduk. Aynı anda hem eski hem yeni versiyonu basacak maddi imkânımız olmadığı için, kitabımızı nadasa yatırdık. Güneş topladık epeyce. Tanrı’nın doğum günü’nü yasaklayacak bir güç? O güçleri biz yasakladık asıl :)

sevgiyle

Birazdan gunes dogacak burada. Sansimiz yaver giderse, carettalarin yumurtadan cikip suyla bulusmalarini izleyecegiz. Nefes kesen gelismeler buRAKozdemir.com‘da…:)

Doğumgünü Kitapçısı’nı yeni TDG konusunda safdışı bırakmayı kararlaştırdım az önce. Kitap çıktıktan çok sonra ancak devreye girebilir. Bunun nedenlerini söyliyim hemen. İki aydan fazladır hiçbir dağıtımcıya kitap vermiyoruz. DGK, hergün telefon yağmuru altında. Dağıtımcılar, kitapçılar, diyenar şubeleri vs. Böyle bir jest yapmak istedim, kitapçılarımıza hareket getirelim biraz. İkinci neden, bizim bu kadar yüksek adetle bireysel satış yapacak kapasitemiz yok. Benim printerlar dayanmaz o kadar etikete. Paket, kargo vs. altından kalkılamaz. Elhamdülillah Hayvanım’da burası ne hale geldi, kırmızılı TDG’yi düşünemiyorum bile :) A bu arada EH son birkaç yılın en çok satılan şiir kitabı olmuş :) Şiire ilginin çok az olduğu bir ülkede, EH’nin böyle bir işi hem de fabl gibi ölü bir türle birlikte başarmış olması, mutluluk verdi. Fakat düzyazıyı hiçbirşeye değişmem :) KDK2 ile birlikte hayvankartları da aynı anda basmayı planladım kafamda gene az önce. Hareketli günler bizi bekliyor.

Her yaz düzenli bir şekilde yaşadığım sendrom, bu yaz da başıma gelmiş durumda. ‘Gene yaz geldi, bu yaz Bahar’ı nasıl kandırıcam sendromu’ :) Bu sefer kandırmiyim gidelim bir yere diyorum. İkileme düştüğüm nokta şu. Kitabı çıkarıp mı gitmeli, kitabı çıkarmadan, şöyle sakin kafayla kendim bi okusam diyerek önceden mi gitmeli. Yüzerken kitap okuyan birisini görürseniz şaşırmayın sonra :)

Bir esmaülhüsna açılımı var……. Ben o satırlar sırasında çıldırmadıysam bir daha hiç çıldırmam sanıyorum. Bahar jaws gibi etrafımda. Soramıyor da. Benim bi prensibim var. Görecekse herkes aynı anda görmeli. Yanımdan geçerken ekranı kapatıyorum bu nedenle. Okuma keyfi bölünmesin diye, ondan tashih için ön okuma falan da istemeyeceğim. Kontrol edicem kendim, sonra direk baskı. Redaktörlerle maceramızı biliyorsunuz zaten. Bu kitabı versek, kendini aramaktan yazım hatalarını hayatta bulamaz :D Tuş hataları maille sizlerden geliyor zaten. bir de onunla vakit kaybetmeyelim. Bir Zulkarneyn, bir yecuc mecuc açılımları var……. Bir felak suresi var…… Bir ‘Allah’ ne demek var…… Bir UFO’lar var…… Neler var neler…… Daha önce dostlarım Tanrı’nın doğum günü’nü dostlarına takdim ederken ‘bu kitap…’ diyorlardı. Kitap kelimesinin bu kadar kifayetsiz kaldığını hiç görmemiştim. Ortaya yeni çıkan bu cismi nasıl tarif edicez ben de bilmiyorum. Sevgiyle.

Aylar önce birimiz -kimimizdi hatırlamıyorum-  birşey yazmıştı. Kocam bizim kitabı okumuyor, sesli kitap olsa ne güzel olur falan filan… Daha önce de çok geldi sesli kitap önerisi. En son o mail gelince kararımı verdim. Evet efendim ufukta audio TDG gözüktü. Yeni versiyon çıktıktan hemen sonra çalışmalara başlamalı. Boş duranı Allah sevmez demişler. Seslendirme konusundaki düşüncem ise şöyle. Teatral, oynanmış bir şey yerine Tanrı’nın doğum günü’ne daha doğal birşey yakışır gibime geliyor. Benim kendim okumam gibi. Yukarıdaki çalışma odasının ses izolasyonunu yapıp prefabrik bi stüdyo yaptık mıydı tamamdır. Birkaç da neşeli fikir var kafamda :) Kitabımızı bitirelim ondan sonra.

Resimdeki keratayı dişsiz zannedebilirsiniz. Zannetmeyin çünkü iki adet dişi ucundan kendini göstermiş :) Burnumda tütüyo kerata. 15-20 gündür görmüyorum. Burnumun dibinde şu keratayı mıncıklamaya gidemeyişimden varın siz hesaplayın yoğunluk katsayımı. Sevgiyle efendim. Hep bu resimdeki gibi gülmeli insan. Sevgiyle.

http://www.optuswhalesong.com.au/

Aklıma gelenlerden, Daha önce günlükte konusu geçmişti, kitapta Eşcinsellerle ilgili şok açıklamalar var. Öyle böyle değil. Kitabı okurken küçük dillerimizi bağlamamız gerekebilir. Bu yeni bilgilerde çok farklı bir zekâ katmanı var. Herkesin geçmiş 19 Mayısı kutlu olsun ben kaçtım :)

Gece çalışırken kan ter içinde uyuyakalmışım. Balkonun kapısı da kedigiller yüzünden açık tabi. Üzerimde bir tshirt. Gece bir ayaz vurmuş üzerime. Titreme kriziyle uyandığımı hatırlıyorum. İnsanın zatüre olma sürecini birebir canlı yaşadım. Ciğerlerinin kasılması. Bitkinlik. Yükselen o soğuk ateş. Ne yaparsan yap diyet de biraz zayıf düşürüyor insanı. Neyse ki kıyısından döndüm. Zamanında uyanmışım. Bu arada Bahar sen uyurken parmakların tıkır tıkır yazmaya devam ediyor diyo, çok gülüyorum.

Ateşimin 38 küsürlerde gezinmesiyle kurtardım. Ateşimin yükseldiği gün en verimli yazma performansımı gerçekleşmesine de şaşırdım. Şeytan azapta gerek. Zaten sabaha karşı her türlü önleme karşın gözlerim kuruyup da yolda kaldığım anlarla ilgili bir çözüm ürettim. Kolumdaki bol miktar bulunan kol kıllarından bi tanesini bi çekiyorum… Faltaşı gibi açılıyo, gözlerden bilinç fışkırıyor yemin ederim. Üstüne azıcık da yaş süzülüyor, gözler gıcır gıcır oluyor. Süper oluyor. Kollarım epey epile olacak bu gidişle :) Neyse onu anlatıyordum. Ateşim yüksek, vücudum bitkin, koltukta yatarken bile yorulduğum bir andayım tam. İşte böyle bir anda bir başlıyor bilgiler akmaya… Fırlıyorum koltuktan. Nereye koşacağımı şaşırıyorum. Not mu alıyım, yazmaya mı başlıyım. Yok yok. Acele koyu bi kahve. Başağrım geçsin, yazmaya oturiim hemen. Hani dolu taneleri önce yavaş yavaş ve tek tek düşer ya. Ve sonra da patır patır her yerden ses gelmeye başlar ya. İşte heyecandan zıplaya zıplaya kahvenin demlenmesini beklerken, dolu yağmura dönüşmüş oluyor çoktan. Teslim olup koltuğa oturdun mu oh derin bir nefes… Nefeslenmelerin bittiyse başlayabilir miyiz artık diyen bir ses sonra da.

Ve sonra tarifsiz hisler silsilesi. Kulağımda yeni keşfettiğim Therion müzikleri… Bangır bangır. Bilgisayarın kulaklığa verdiği müzik seviyesiyle yetinecek durumda değilim. Ufacık tefecik bir de kulaklık amfim var. Yarısına kadar açtın mı kafandaki kulaklık hareket etmeye başlıyor. Şiddetli müzik hoşgeldin. Dolu bitip de ortalık sakinleyince okuyorum akan bilgileri … O zaman da başlıyorum mutluluktan dansetmeye. Off. Çok acayip şeyler oluyor diyorum. Kimse anlamıyor ki beni… Ooof of…

:)

sevgi ve şakayla karışık

Çekirdek yerken 

daha iyi çalışıyorsa bu, 

Çekirdeği

Şirket menfaatlerine

Hizmet eden bir

Demirbaş yapar.

Eğer, 

çalıştığın iş, 

yürüttüğün proje,

bulunduğun toplantı,

sana,

sıkıcı,

rutin,

heyecansız geliyorsa

Ve buna karşın

Sen hiçbirşey yapamıyorsan

Bil ki

sana büyü yapılmış!

Ağır ol,

işadamı-işkadını sansınlar büyüsü…

Görüşmeyeli yaz geldi. Çiçekler, kuşlar cıvıl cıvıl burada. Bizim apartmanın yıkılacağı söyleniyordu. Fakat iptal olmuş proje. En çok da buradaki ağaçlar için sevindik. Yaz gelince haliyle ben de masamı balkona kurdum. Ve gündüz de çalışabiliyorum artık. Cep matinelerinde bugünle birlikte son 4 gün. Üçüncü kuşağa bi sürpriz yapıp hepsini yeni versiyondan seçtim. Bi de matbaacılarla görüştüm. Yeni kitapla ilgili istediğim güzellikleri anlattım. Kitap görüntüsüyle de muhteşem ve benzersiz olacak. Kara kara düşünüyolar nasıl yapacaklarını. Düşünsünler bakalım, ben de yazmaya devam edeyim : )

Aklıma geldi birden… Yeni kitapta ‘büyü’yle ilgili dehşet verici bir bilgi var. Merak ettirmek gibi olmasın :)

sevgiyle

Efendim hikayemiz, Maldiv’in ünlü Rosemba kumsalında geçmekte. Dünyanın tek kaplıcalı kumsalı olan Rosemba,  insanların taptıkları bir ortamdır. Bir insan kendini kuma gömdüğünde, kumun altında kendisine masaj yapan doğal bir jakuzi bulduğunda tapmaz da ne yapar? 

İşte bu müthiş, daha doğrusu dışarıdan öyle görünen ortamda büyümüştür Marti. Bir plaj şemsiyesidir o. “Büyüme”sinden kasıt da, kumsal müşterilerinin onun boyunu bir uzatıp, bir kısaltmasıdır. Anlayacağınız, gerçekte ne uzayan ne de kısalan bir hayatı vardır plaj şemsiyesi Marti’nin. Doğma büyüme Maldiv’lidir ve cennet gibi bir ortamda cehennem hayatı sürmektedir. 

Mutsuz bir şemsiye çocuktur o. Tek ideali, tek rüyası gömüldüğü kumdan kurtulmak ve bir sörf yelkeni olmaktır. Yıllardır seyrettiği o denizin nerelere uzandığını o kadar merak ediyordur ki oysa… Özgür olmak. Tek isteği budur. Kavurucu Maldiv güneşinin altında kendisi sıcaktan erirken, aşağısında uzanan zengin kadınları soğutma görevini yerine getirmiştir hayatı boyunca. 

Hem mutsuz olduğu bir işi yapmakta hem de dimdik ayakta durmak zorundadır. Çünkü, gölgeliği biraz sarktığı anda, aşağıdakilerden biri onu yönetime şikayet edecek ve Marti’yi depoya kaldırtacaktır. Bu da sörf yelkeni olma hayalinin karanlığa gömülmesi demektir. İşte bu yüzden, sırf bu yüzden işte kollarını uzatırcasına kasmaktadır kendini. Zavallı plaj şemsiyesi Marti. Özgürlük uğruna sabretmektedir o… 

Diğer plaj şemsiyeleri onunla bol miktarda dalga geçmekte ve onu deli etmek için ona martı demektedir. Masalımızın idealist kahramanı bu plaj şemsiyesi, bir gün özgürlüğe hayatında hiç olmadığı kadar yaklaşır. Ayağına pranga gibi vurulan su bidonuna benzer tüp, birgün sürtünme yüzünden delinir. Delinince damlata damlata su kaybetmeye başlar. 2 ay sürer içindeki suyun boşalması. Marti, kimsenin bu durumu farketmemesi ve tüpü değiştirmemesi için dualar etmektedir. Tüp boşalınca, prangalarından kurtulacak ve serbest kalacaktır zira. Hava karardığı anda, kendini Maldiv’in sert gece meltemine bırakacak ve denize açılacaktır. 

Herşey yolunda gitmektedir. Sonunda tüp boşalır, akşam olur ve sert rüzgar sahneye çıkar. Marti, denize doğru yaklaşır. Yavaş yavaş… Sessizce. Tıpkı bir sörf yelkeni gibi. Denize 3 metre yaklaşmıştır artık. Çığlık atmamak için kendini zor tutmaktadır. 

İşte tam o anda plaja, 120 kilo ağırlığında bir adam gelir. Şezlongunun üzerinde soğuk sandviçini unutmuştur. Marti’ye ilişir gözü. Durumu farkeder ve görevlilere ihbar eder hemen. İnsaniyet namına. Kumsal sorumlusu derhal gelir. Marti’yi boğazından tuttuğu gibi o karanlık şemsiye mezarlığına götürüp atar. Yıllarca orada kalır zavallı şemsiye. Birgün kumsala çıkacağının hayalini kurarak. O gün bir türlü gelmez. Maldivlerde müebbet hapis yatmaktadır artık o. Öldüğünden kimselerinin haberi bile olmamıştır…

[Kıssadan hisse: Tutsaklığın öyküsü, insanı etkiler, hüzünlendirir. 

Kendi özgürlüğünün yasını tutuyor olduğu için.

İnsan Marti’lerde kendisini görür.]

buRAK özDEMİR 2003

Bu sessizlik sürecinde gazete ve televizyonlarımızdan pek çok davetler geldi. Gazetelerimizden bir tanesine söz verdim gibi oldu. Pek sevdiğimiz bir isim olduğu için ancak kitabın çıkışından sonrasına söz vererek çıkabildim işin içinden. 

Şu sessizliği yarmak fena fikir gibi de gelmedi açıkçası :) Gitmeden önce. Nereye gitmeden. Kitabı çıkardıktan sonra, fazla geciktirmeden Amerika’ya uzun soluklu bir seyahat gözüküyor. Ve evet. İngilizce Tanrı’nın doğum günü için. Gidelim, oranın havasını suyunu soluyalım. Orada yazalım İngilizce’sini. Ben oradayken Türkiyemiz de ancak silkinip şoku üstünden atmış olur :) 

Daha önce kitabı yazarken fosur fosur sigara içiyordum. Şimdi yeni dönemde, beynimin sigaradan duman çekip yazı yazma koşullanmasını ortadan kaldırdığım için çok memnunum. Daha önce bir de yazmaya başlamadan ananemin sokağındaki bakkala gider, cipsti çikolataydı gecelik deyim yerindeyse tıkınmalık şeyler alır, ne zaman kafam dursa böyle şeylerle kendimi ödüllendirirdim. 

Şu an ise aynı zamanda diyet yapıyorum :) Kilolarımı veriyorum, form tutuyorum bir yandan. Yürüyüşlere, piskiletlere devam. Bi de tennis oynuyorum evde. Oyuncağımızın adı Wii. 

Babaanemin amcasının Süleyman Nazif olduğunu söylemiştim daha önce. Süleyman Nazif’le ilgili çok ilginç şeyler hissediyorum. Üslubunu çok yakın hissediyorum kendime nedense. Geçen gün kitapları ne acaba diye bakarken bir kitabının adını gördüm, dondum kaldım. Sahaflardan bulup sipariş verdim. Adını söyleyince bana hak vereceksiniz. Hz. İsa’ya açık mektup…

İngilizce TDG konusunda da şöyle bir karar verdim. Bu kitabı Türkçeden ingilizceye çevirmekse, doğrudan İngilizce yeniden yazmak. Kendim. En doğrusu böyle olacak. Benim kafa biraz daha büyüyecek, öyle görünüyor. Ama olsun. Düşünüyorum da ben hayatım boyunca beynime hiç acımadım. Hep çok zorladım, çok yüklendim, yapamam gibi bi kelimeyi ilk defa burada bu şekilde sarfediyorum. Boş kaldıkça aynı anda iki şarkı dinleme egzersizi yapıyordum : ) Neyse lafı uzatmadan kitabımın başına döneyim. Hayırlısıyla. Kitabımızın çıkış tarihi yüksek olasılıkla HAZİRAN bu arada :) 

sevgiyle

Dünya güzeli bir yavru kedi var bizim bahçede. Dişi. Eli kulağında, başlar tecavüz girişimleri. Yavru dediğim 3-4 aylık. Acilen korumaya almak, sahiplenmek, sahiplendirmek lazım. Fakat bir türlü yakalayamıyorum. Bir de hayvana aşık oldum. Yazı yazarken camdan görüyorum, platoni oluştu. Sokaktaki beyaz kedimizin ezildiğini duyunca bastım düğmeye. Yakalıycam. Ne pahasına olursa olsun. Veterineri aradım. Kedi yakalama yöntemi var mı dedim. Yok, yakalayamazsın dedi. Yahu adamlar belgeselde timsah yakalıyolar. Ufacık bir velet kediyi yakalayamamak, kafamı da bozdu hani. Düşün taşın.

Bir sepet yaptım. Sallandırdım aşağıya. Doğru bildiğiniz içinde ton balığı var gene. Baktım bizimki çıktı piyasaya. Hemen bahçeye sallandırdım. Kendimi de sakladım balkona. Nefes bile almıyorum. İp oynuyor. Yaşasın. Kafamı bi kaldırdım ki, mahallenin bütün kedileri sepetin içinde, bir tek bu yok. Bu plan da olmadı. 

Gece yemek verirken arkadan yaklaştım. Tuttum fakat yağ gibi kaydı gitti. Arkasına bakmadan kaçtı. Yemeğini de yiyemedi benim yüzümden. Bunalıma girdim.

Ve geçen gün… Emir’den dönüyoruz. Bu sefer iki kişiyiz. Çocukların günlük istihkakını boşaltıyorum kenara. Hepsi toplandı. Bir baktım bu da geldi. Duvarın üstüne çıktı ve yemeye başladı. Bahar ön cephede. Bir yandan yiyor, bir yandan gözü onda. Ona göre pozisyon alıyor. Ve ben yaklaşıyorum arkadan. Direk gibi birşey var ve beni göremiyor. Direk bitiminde otların arasındayım. Komando komando… Neye uğradığını anlamadan arkadan ortaya çıktım ve yapıştım. Sarmaladım ve eve doğru koşmaya başladım. Fakat bu sırada hesapta olmayan birşey oldu ve sarmalama pozisyonu içinde sağ elimin başparmağı hayvanın ağzında kaldı… Bunlar yemek yerken, yedikleri etlerin ve kemiklerin neler hissettiğini yakından görme şansım oldu… Hatır hutur yiyor parmağımı. Oluk gibi kan akıyor. İnat değil mi. Bırakmak yok. Koşa koşa evden içeri girebildim. Yukarıda eski çalışma odasına girdim ve bıraktım. Korkunç sesler çıkartıyor bu arada. Sağ elim kullanılamaz hale gelmişti fakat yüzümde inanılmaz bir gülümseme vardı. 

Mutlu son… Zannettik. Nerde. 2 gün ne yemek yedi, ne su içti ne de uyudu o odada. Yaklaşmak istiyorsun saldırıyor. Fakat sokaklara ait bir hayvan değil. Hadi gayret olacak. Eldivenle yakaladım yemek yedirmek için. Başparmağı eldivenin içinden kaptırdık. Be-er-aş-pozitifler döküldü gene yere. 

Zorla yedi yemeğini. Evet. T. balığı. Ben aşağıda çalışıyorum Bahar uyurken yanına aldı. Sabaha karşı ağlaya ağlaya indi aşağıya. Sürekli hırlıyor, saldırıyor bana ben gidiyorum diyor. Nereye gidiyorsun? Ananeme gidiyor. Kaçıyor evden resmen :) Birazcık konuştuk. İkna oldu. Bu hayvanın bize çektirdiklerinin bir anlamı var. Onu yaşatmak için nefretini kazanmak zorundayız. Sen bırak ben şansımı deniyim dedim. Yanıma da sabahın o saati ayfonumu aldım. (Bu detaya dikkat).

Yakalayıp yemek yediricem. Ortalığı birbirine kattı. Kendimi gene kan revan içinde görünce, şalterler attı bende bu sefer. Dedim ki yanlış birşey yapıyorum. Özgür iradeyi hiçe saydım herhalde. Tamam seni sokağa bırakıcam. Yeter. Yakaladım enseden odanın kapısına doğru yöneldim. Götürücem bahçeye. Artık yeter. Hayvanı kaldırdığım sırada bir ses ayfonuma gelen maillere bakmamı söyledi. Bir elimde kedi. Diğer elimde alet. Bir mail. Konu başlığı ‘Doğumgünü Kediyeleri’. Unutmuşum. ‘Kediye’ ne demekti? Aha, bizim site. Paşa. Sahiplendirdiğimiz kedi. Nicedir haber gelmiyordu merak eder olmuştuk. Haberin böyle bir zamanlamada gelmesi çok ama çok ilginçti. Maili açtığımda öyle bir bakış attı ki bana Paşa fotoğrafın içinden. ‘Özgür irade diyorsun. Bak ama işte biz böyle mutlu oluyoruz bu işin sonunda.’ Bir de kardeş almışlar yanına. Tarçın’la Paşa’nın o sarmaş dolaş hallerini görünce ‘hiçbiryere gitmiyorsun’ dedim. Ellerimle yedirdim yemeğini. T.B. Sonra doktoru geldi ikinci defa.

Bahar’ın bana hırlıyor dediği şey, hayvanın ciğerleri ötüyor imiş… Çok üşütmüş sokakta, hastaymış meğer… Acısı varmış. Ondanmış tüm bu sıkıntılı hali. Antibiyotik iğneleri yapıldı. Bu bir keyiflenmeye başladı. Bahar’la sarmaş dolaşlardı az önce. Her ikisiyle de iftihar ettim.

Ben gene de yaklaşmıyorum, bana fena tepkili :) E malum, sokağın ortasında yapıştım hayvana. Bana kızmasın da kime kızsın. Ben hayatımda hiçbir zaman kişilerin beni  ne kadar sevdiğiyle ilgilendim. Ben onlara olmam gerektiği kadar faydalı olup olmadığma baktım hep. Faydalı oldum mu, tamamdır. O bunu anladı anlamadı, onunla ilgilenmedim. Kızmış ya da sevmiş önemli değil. Ben ne pahasına olursa olsun onun iyiliğini savundum ve bu yüzden kendimi daha bi sevdim. Önemli olan da bu zaten. Sonra ne olur? Sonra hep şu olur, hep şu olmuştur. Karşındaki 3 gün 5 gün 1 hafta 1 yıl belki de 5 yıl… Kişi eninde sonunda bu iyiliğin farkına varacak ve sarmalayacak seni. Senin bunu beklemeye sabrın var mı mesele bu. Sabrım var, hem de fazlasıyla. Neden çünkü çok fazla cephede savaşıyorum. Çok fazla kişiye iyilik sunuyorum. Kendimce. Bu demektir ki, her gün sunduklarının değerini farkedecek birileri çıkacak. Sarıcaksın, sarmalanacaksın. Kimin ne zaman geldiği ne farkeder. 

Evet efendim bahçedeki gri kedinin bize şu ana kadar yaşattıkları bunlar. Pamuk kıvamına geldiğinde yeni bir Doğumgünü Kediyesi olarak sunmayı düşünüyorum kendisini. Paylaşmayı başarabilirsem tabi… Bu arada sevindirici gelişme, bizim hırçın Tosun’un tekamül etmesi ve yeni kedinin Tosun’un neşesinden birşey götürmemesi. Tosun’la da gurur duyuyorum. Bu sefer Sıpa kıvranmaya başladı : ) O da gri ya. Belki de ondandır. Kedi milleti işte.

 Bu arada Amerikanya mesajından benim Amerika’ya gittiğim düşünülmüş. Mesaj bana ait değil efendim. Sevdiğimiz bir dostumuzun mesajı, oranın havasını solumamı sağladı, çok hoşuma gitti o yüzden koydum. Yoksa ben kiiim Amerika nereee. Evden dışarı çıktığım yok. Bir yandan Tanrı’nın doğum günü. Bir yandan Arapça. Ayetlerin direk Arapçası üzerinden çalışıyoruz. Muhteşem şeyler oluyor :) Arapçaya geçince ayetlerin içinden Tanrı’nın doğum günü fışkırmaya başladı. Kaplara doldurup paylaşabilmek dileği ve

Kitabınızı tavsiye üzerine okuma şansına sahip oldum.Kitabınız daha ilk sayfadan itibaren içine aldı.Allah’ın varlığına her zaman yürekten inanmış bir insan olmama rağmen ,bize dayatılmaya çalışılan islamın yanlış olduğunu düşünmekteydim. Kendi bedenimize ve çevremizdeki varlıklara bakıp ,bu kadar mükemmel işleyişe sahip bir ortamı şekillendirip, bizlere sınırsız nimetler sunan,hayallerimize ,yureğimizle istediklerimize vakti geldiğinde mutlak surette ulaşmamızı sağlayan yaratanın bizleri sevmemesi ve korkunç acılarla cezalandırması olasılığını hep reddetim.İbadetin kişiye özel olması ve Allah’la aracısız ve kuralsız olarak dertleşilmesi gerektiğini düşündüm.
Kitabınızda ayetleri açıklama şekliniz ,düşüncelerimin doğru olduğunu pekiştirmekle kalmayıp, hayata çok daha geniş bir açıdan bakmamı sağladı.
Tüm dostlarıma kitabınızı tavsiye ediyorum.

Sizi cesaretiniz nedeniyle kutluyorum ve sizi saygıyla selamlıyorum.

Allah yolunuzu açık etsin.

Sevgiler

TDG NİN HAYATIMA NASIL GİRDİĞİNİ ANLATMAK İSTEDİM…
MSNDE BİR ARKADAŞ İLE SOHBET EDİYORDUM. ÇOK ZEKİ VE KENDİNİ KİTAPLARA ADAMIŞ, BİLGİYE AÇ VE DURMAK BİLMEZ ARAŞTIRMA HİSSİ OLAN BİRİ.. ONU TANIMIYORUM,TESADÜFEN SOHBET ETMEYE BAŞLADIK..KONU KİTAPLARA GELİNCE TDG Yİ OKUDUĞUNDAN BAHSETTİ VE OKUDUĞU BİR SÜRÜ KİTAPTAN ÇOK DAHA NET CEVAPLAR, MANTIK DAHİLİNDE ÇOK AÇIKLAYI BİLGİLER PAYLAŞTIĞINDAN BAHSETTİ..BU KADAR ÇOK ARAŞTIRAN,OKUYAN,DÜŞÜNEN BİRİNDEN BÖYLESİ GÜZEL BİR YORUM GELİNCE BENDE OKUMAYA BAŞLAMAK İSTEDİM FAKAT ACABA BENİM ANLAMA DÜZEYİM YETERMİ DİYE DÜŞÜNDÜM ÇÜNKÜ KONUŞTUĞUM ARKADAŞ FELSEFE ÜZERİNE OLDUKÇA BİLGİLİYDİ..BİR KAÇ GÜN SONRA O ARKADAŞ İLE TARTIŞTIK VE BİR DAHA KONUŞMAMAK ÜZERE SİLDİK BİRBİRİMİZİ… İLK GİTTİĞİM KİTAPÇIDA GÖRDÜM VE HİÇ DÜŞÜNMEDEN ALDIM…SANKİ ONA BİR ŞEYLERİ İSPAT ETMEK İSTERCESİNE..:) DAHA ÖNCE KİTABIN İSMİNİ DUYMAMIŞTIM..KALDIKİ BEN KİTAP OKUYORUM DİYEN BİR İNSANIM.. O KİŞİ TDG’NÜ HAYATIMA SOKMAK İÇİN GÖNDERİLDİ ARTIK BİLİYORUM.. BİR ŞEYLERİ SORGULAMAM ,BİR ŞEYLERİ ANLAMAYA ÇALIŞMAM İÇİN HABERDAR EDİLDİM.. VAKTİ GELMİŞTİ DEMEKKİ.. O ARKADAŞLA BİR KAÇ GÜNLÜK KONUŞMA RASTLANTI DEĞİLDİ..YAŞADIĞIMIZ HİÇBİRŞEY RASTLANTI DEĞİL…ÇOK ŞANSLIYIM GERÇEKTEN HER ZAMAN BİZİMLE OLAN BİZİ SEVGİSİ İLE BİRLİKDE YANLIZ BIRAKMAYAN ALLAHA VE SENİN GİBİ RUHUNA DOKUNDUĞU İNSANLARA TEŞEKKÜR EDİYORUM..ETRAFIMDAKI HERKESE TAVSİYE EDİYORUM.ŞİMDİDEN 2 ARKADAŞIM OKUMAYA BAŞLADILAR..SEBEP OLDUĞUM İÇİN ÇOK MUTLUYUM :)

DONA İLE BULUŞTUĞUN FREKANSIN HEP AÇIK OLMASINI DİLİYORUM :)
KALEMİN TÜKENMESİN…YANİ BİLGİSAYAR ALMIŞSIN ONUNLA YAZIYORSUN BİLİYORUM AMA YİNEDE BİR KALEM KULLANIYORSUNDUR :)) YAZARLARA ÖLE DEMEK GEREK :p

SEVGİLERİMLE :)

Saygı ve Sevgilerimle

Hedeflediğim, uzak olmayan bir tarih var. Fakat kendimi zaman baskısı altında hissetmemek için bu tarihi açıklamıyorum. Zihinde zerre kadar bir basınç olduğunda anında duran bir süreç Tanrı’nın doğum günü süreci.

Bir de benim gözlerim çok hassas. Gözlerim ne kadar izin verirse ancak o kadar yazabiliyorum. Bir gözlük buldum. Göz kaslarının geçtiği yerlere manyetik titreşim yapıyor. Bu sayede, gözlerimdeki kuruluk ve ağrılar epey azaldı. Odaya 24 saat buhar pompalayan ozon makinesiyle birlikte çalışabilme saatlerimi iki katına çıkardım, çok mutluyum.

Kitabı ilk yazarken de böyleydi. 10 saatlik bir çalışma, herşey yolunda giderse 4-5 Tanrı’nın doğum günü sayfası dolduruyor. (Bir keresinde bir günde 20 sayfa yazmıştım. 1.5 kilo vermiştim oturduğum koltukta.) Diğer yanda bazen 1 haftam birşeyi düşünmekle geçebiliyor. Fazla şüpheci olduğum herşeyin mutlaka sağlamasını yaparak ilerlediğim için bu şekilde ilerliyoruz. Neyse efendim. Saygılar sevgiler.

Öncelikle bir gerçek var. Türk okuyucusu, dünyada yayınlanan kitapların belki de ancak binde birini takip edebiliyor. Yayınevleri, kitap telif ajanslarının önerdiği kitapların hangilerini Türkçe’ye çevirmeye karar veriyorsa, ülkemizdeki kitap dünyası da bu kitaplardan oluşmakta. Bunu neden anlatıyorum. Dünyada yayınlanan kitaplar üzerinden yargılarda bulunmak için elde yeterli veriler olamıyor. Bunu neden anlatıyorum II. Dünyada sayısız sayıda Tanrı ile ‘konuşan’ kitaplar varken, bizler Tanrı ile sohbet (Conversations with God) kitabı Türkçe’ye çevrildiği için Tanrı ile diyalog olgusunu bu kitabın bir buluşu olduğunu düşünebiliyoruz. Bakıyorum şu an. Okuyucumuzun bahsettiği kitap 1996 yılında çıkmış. Bundan on yıl önce, yani 1986 yılında yayınlanmış bir başka kitabın adı şu şekilde: Dialog with God. Tanrıyla diyalog. Yazar Mark … Ayrıca kendisinin ‘Tanrı ile kendi sohbetlerinizi nasıl yazarsınız’ başlıklı bir kitabı daha bulunmakta. Peki bu durumda Tanrı ile sohbet’in yazarı Neale Donald Walsch, Tanrı ile diyalog formatını Mark Virkler’dan mı kopyalamış oluyor? Hayır olmuyor. Çünkü Virkler’dan öncesi var. Ondan öncesi var. Ondan daha öncesi de var. Bütün bunlar bir adrese kadar gidiyor… Tanrı ile diyalog formatının telif sahibi gerçek tek bir kişi.

Tanrı
Ey …, Alemlerin Rabbi olan Allah benim; Asanı bırak.
(… arkasına dönüp bakmaksızın kaçmaya başlar)
…
…
Kardeşim Harun; dil bakımından o benden daha düzgün konuşmaktadır, onu da benimle birlikte bir yardımcı olarak gönder, beni doğrulasın. Çünkü onların beni yalanlamalarından korkuyorum.”
Tanrı
Pazunu kardeşinle pekiştirip güçlendireceğiz; sizin ikinize de öyle bir ‘güç ve yetki’ vereceğiz ki, ayetlerimiz sayesinde size erişemeyecekler.
…

Tanrı ile diyaloğun esin kaynağı … ile Tanrı’nın gerçekleştirdiği sohbettir. Tarih boyunca, özellikle sahte peygamberlerin kaleme aldığı binlerce Tanrı sohbeti ve sonrasındaki tüm bestseller’lar bu diyaloğa bir öykünmedir. Zaten bildiğiniz gibi diyalog, Tanrı’nın doğum günü’nde sadece bir anlatım akışıdır. Bizim kitabımızın odak noktasını ‘kriptolar’ ve onların adım adım çözülmesi oluşturur. Tanrı’nın doğum günü, arka kapağında yararlandığı anlatım formatının kaynağına bir de selam çakar:

‘… ile çalılıklar üzerinden konuşmuştum,
seninle de internetten yazışıyorum.
Bunda şaşılacak birşey göremiyorum.’

Fight Club filminden :)

_ kelime1 (6 harf)
__ kelime2 (5 harf)

Adını ‘yeni versiyon’ olarak koymamız kimseyi yanıltmasın. Tanrı’nın doğum günü 2009 herhangi eklemelerden ibaret değil. Bu, büyük patlamanın ta kendisi. Tanrı’nın doğum günü deneyimini ikiye katlıyoruz.

Daha önce Tanrı’nın doğum günü nasıl yazıldı konulu çok sohbetlerimiz olmuştu sitede. Bu kitabın eline kalemi, klavyeyi alıp yazılacak bir kitap olmadığını anlatmıştım. Bunun çok bariz bir örneğini paylaşmalıyım dostlarımla.

Sanıyorum iki ay kadar oldu ben ‘müsaade’ isteyeli. 2.5 ay olmuş. Dostlarımızdan önsipariş ne zaman soruları gelince farkına vardım ki, bu sürede benim bu çalışmayı finallemeye yaklaştığım tahmininde bulunulması çok mantıklı. Fakat durum şu ki: Ben henüz başlamadım!

Aslında başladım. Ama başlamadım. Hadi hadi diye çok istedim. Önce sessiz olmalısın yanıtı geldi. Zihnimin çarklarını geçen 2.5 senede o kadar çok çalıştırmışım ki, 2.5 ayda ancak durdurabildim. Durduramasaydım onu zihnimle yazıyor olacaktım. Zihnimle yazılmış tek bir kelimeyi bile kabul etmedi kitap. Reddetti beni. İşte bu öyle bir kitap ki bu kadar zamanda ancak onu yazmaya layık bir kıvama geldim.

Ve önceki gün başladı gerçek yayın… Ses deneme 1,2′lerde aldığım bilgiler bile kalbimi sıkıştırmaya yetti. Çok acayip birşey geliyor dostlarım. Çok acayip birşey… Kelle koltukta bir yazım süreci. Zihin çarklarının durdurulmasının nedenleri arasında ‘bunları yazarsam benim halim ne olur?’ da var. Şşşş… Sessiz ol ve yaz…

Mevcut kitap versiyonumuz da dağıtımda olmaya devam edecek. Kitabevlerinde iki alternatifli kalınlıkta yer alacağız. Bağımsız bir kitap yazma yoluna gidemiyoruz çünkü, okuyucuların önce 1. kitabı okuyup daha sonra bu kitabı okuyacağından emin değiliz. 1. kitabın bilgilerine haiz olmadan doğrudan bu ikinci kitabı okumanın beyin felci yaratma ihtimali büyük. Şaka yapmıyorum. O yüzden, yeni bilgilerimizi eski bilgilerimizin arasına saklamak zorundayız. Çok katmanlı bir yazım tekniği. Yepyeni, çılgın bir sayfa düzeni. Yepyeni bir dış görünüm. Yeni bir ad. TDG artı 2 yeni kelimeden oluşan. Ve bahsettiğim yüksek yeni bilgiler. Soru işaretleri giderilmiş, inancı daha da perçinlenmiş mevcut okuyucular. Kimi dostlarımız ‘ben zaten hiçbir zaman TDG’yle ters düşmedim ki’ demek suretiyle çeşitli manevralar yapmak zorunda kalacaklar. Hiç üzülmesinler. Fakat şimdiden hareketlenmeye başlasınlar. Tanrı’nın doğum günü’nü ilk kez okuyacak herkes. Çok acayip birşey diyorum, daha fazlasını söyleyemiyorum. Büyük patlama öncesinde sevgilerimi sunabiliyorum sadece.

An itibariyle dünyanın tartışmasız en mutlu insanından

Regards,

Milena

Neyse efendim. İşime geri dönmeliyim. Şimdilik stop. Proje İM beni beklemekte…

İsimleri yazmıyoruz sitede fakat bu isim ve bu içten mektup… Birleşince… Nuran ismini Nura’n olarak hiç düşünmemiştim… Bu kederli annemize oğlundan bir mesaj sanki;

‘O senin nura’nda…’

Müsaade fazı’ndan sonra gelen mesajlara bakınca biraz merak olmuş gördüğüm kadarıyla. Şurada iki satır gizem yaratalım dedik, ona da müsade yok : ) Ne olurdu 8 ay sonra yazıyor olsaydım neler yaptığımı : ) Ağız tadıyla mağarama bi girip çıkıcam, yok, müsade yok. Ama en çok hoşuma giden, en çok güldüğüm şu oldu. Müsade istediğim yazıdan sonra yüzlerce müsade geldi. Müsade seniiin, bekliyoruz yeni kitabımızıııı, yolun açık olsuuun. Buraya kadar süper. Müsade mesajları, 1 hafta 10 gün sonra özlem mesajlarına dönüştü : ) E ama ben bunun için müsade istemiştim…: ) Sevilmek, sevmek böyle işte. O  yüzden, gizem yaratmadan biraz haber havadis bildirip, sonra tekrar ‘müsaade isteyeceğim’ dostlarımdan.

Sessiz olmak bu işin olmazsa olmaz kuralı. Dostlarımın benden haber alamaması kadar, benim de kendimi ifade edememem bir kısıt benim için. Fakat bu kısıt, kitap sürecinde ateşleyici güç oluşturuyor. Sessiz olup birikmek lazım öncelikle.

Neler oldu neler bitti geçen günlerde. Öncelikle kedilerimiz yeni yuvalarına kavuştu. Çok sevildikleri yeni aileleriyle buluştular. İki kardeş birbirlerinden ayrılmadılar, bu çok güzel oldu. Okuyucu ailemizden, çok güzel insanların evine gittiler. Kedilerimiz İzmir’e gittiler. Kalbim Ege’de kaldı özetle. İyi ki de kaldı. Yazları orman evleri varmış, oraya gidip kalıyorlarmış, bu sevincimizi katladı tabi. Bakın kafiyeli oldu: Sütlaç, Zilli artık İzmirli…:)

Emir 8 kilo oldu geçen süreçte. 4 aylık bi bebeğin 8 kilo olması çok olağan değilmiş : ) Bir pehlivanın ayak sesleri bunlar resmen…:) Eskisi gibi öyle uzun uçuşlar yapamıyoruz. 8kg. Kule de insan, onun da canı var. Kısa mesafeli uçuyoruz onun yerine : ) Geçen gün ilk defa kahkaha atmaya başladığını gördüm. Bakıcısı bişeyler yapıyo, o da nasıl kahkaha atıyo… Çok şaşırdım. Bi resmini koyalım bu arada unutmadan Emir efendinin. İlerde karşılaştığınızda ‘Elimizde büyüdün kerata’ dersiniz : )

Ağır senet ödemelerimiz vardı hani. Sonuncusunu önümüzdeki hafta ödüyoruz şükürler olsun. Unutulmaz Çiçek Abbas filmi vardı. Orada Abbas, kendi kırmızı minibüsüne sahip olmuştu, kazandığı paralarla gidip senetlerini geri alıyodu aynı bizim hesap : ) Önümüzdeki hafta kuş gibi hafif olacağız hayırlısıyla. Gelen paralar konusunda biraz kaderciyiz. Ne çıkarsa bahtımıza şeklinde. O kadar bilgisayar programları yaptım, şu vadesi gelen alacaklar üzerine iki satır bişey yapamadım. Adaaaam sen de boşver dedim. Terapi gibi geldi. İşte yumurta kapıya dayanınca, aklımıza diyenarı arayıp bu ay bize ne kadar ödeme yapacaksınız öğrenebilir miyiz demek geldi. Niyeki dediler. Biz de böyle böyle bi senedimiz var da. Ona göre finansal planlama falan yapalım (Yalan. Amaaan boşver Dona düşünsün diyecektim sadece kapa parantez : ) Diyenar senediniz ne kadar dedi. Biz de şu kadar dedik. Aa dedi diyenar. Şu işe bakın bu ay tam o kadar ödeme yapmayı planlamışız size : ) Yaşasııın : )

Yeni elektronik oyuncaklar bakabilirim kendime demek oluyor bu. Bi tane oyuncak var ki, rüyalarıma giriyodu. Epılın yeni leptopları. Acayip bişi. Fakat çok para. Ama acayip bişi. Fakat çok para. Yahu çok acayip bişi diyorum. Gel gör ki çok para. Şekilde görüldüğü gibi böyle çatıştım kendimle : ) Yeni kitap, yeni laptop diyorum. ‘Çok paraaa’ diye bi ses içimden. Bi yandan da TDG’yi yazdığım ilk bilgisayarımı çok seviyorum. Antika olsa da. Hani şu kendinden kombili olan : ) Bi çalıştır, bütün apartmanı ısıtsın. Onunla yazarım artık ne yapiim diyorum. Fakat ekranı da iyice sarardı. ‘Çok paraaaa’. Hele şu ödemeler varken böyle birşeyi aklından geçirmen bile inanılmaz aslında. Acayip bişi ama. Bi de bu diyenar telefonu yok ortada o zaman. Fakat içimden bi ses de, hiç susmadan korkma al diyor. Yok dedim. Almayacağım. Eskisiyle yazacağım. Bakınız buradan sonrası çok önemli. Bu kararı verdikten sonra, klavyenin ok tuşları vardır ya hani. İşte o oklardan toprağa bakanı çıktı yerinden. Aşağı ok. Hayırdır inşallah dedim. Tamir edilmek üzere güzelce paketleyip kargoya teslim ettim bilgisayarı. Ve ne oldu dersiniz. Yolda ekranı kırılmış… Eh artık mecburdum, başka hiç şansım olmadığı halde almak zorundaydım o bilgisayarı : ) Amerika fiyatlarıyla buldum bi yerde. Hemen bizim burda. Gittim dedim ki, bu bilgisayarı istiyorum fakat şu an param yok. Yayınevlerinden aldığımız çeklerden birini vererek alabilir miyim. Hani çocukken bakkala gidersin cebindeki bütün (bozuk) paraları tezgaha döküp, ‘Bana bu kadarlık şeker’ dersin ya. Aynen öyle : ) Normalde hayatta olmaz fakat adamlar olur dedi. Oleeey. Kriz mi ne öyle bişey varmış. Anlamadım ondan kabul etmişler : ) Eeeeee nası söylesem, şu an bu satırları yeni mekbukpıro’m ile yazmaktayım, saygılarımı sunarım : ) İki tane aldım. Bir dostum da istiyordu. İkisini birden çekle aldım. O da kendisininkinin parasını bana hemen nakit ödemesin mi : ) Bir de ekranı kırılan bilgisayarla ilgili sigorta şirketinin bir ödeme yapması söz konusu olacakmış. Bu işten çok kazançlı çıktım. Ama gerçekten de. İçimdeki sesin dediği gibi: Acayip bişi : )

Bu arada kriz demişken. Bizim eve temizliğe gelen bir Kezban hanım vardı. Daha önce anlattım mı bilmiyorum. Bi gün evde oturuyorum. Bir ses yukarıdan. Ü Ü Ü R Ü … ÜÜÜÜÜÜÜ… Ama bu? Horoz sesi? Amanın evde horoz var. Nası girdi eve? Efendim meğer Kezban hanımın süpersonik cep telefonunun zil sesiymiş. Ama nası gerçek gibiydi ses. Cep telefonu da hani çok gelişmiş bişey belli ki. Ekolayzerli : ) Bu kadar içe dönük bir kadının bu kadar agresif bi melodi seçmesi de ayrı bi konuydu. Yani böyle ağzına vur lokmasını al bi görüntü içindesin. O sırada telefonun bi çalıyo ki. Drakula olduğunu falan öğreniyoruz. Öyle bi tezat. İşte o Kezban hanım gelmiyor artık. Zam yapmış kendisine. Haberleri falan izlemiyolar muhtemelen. Ekonomide kriz mi kereviz mi ne bişey çıkmış. Ve çok takdir ettim, bunlar gizli bir networkmüş meğer. Masonik bir örgüt gibi. İstanbul’da temizlikçi kadınlar bi gecede gündeliklerini 80 liraya çıkarmışlar : ) Ü Ü Ü R Ü … ÜÜÜÜÜÜÜ… : ) Bi hesap yaptım. Dedim ki üniversite bitirmiş insanlar kazanmıyor böyle bir para. Bu haksızlık. O yüzden bütün Kezban hanımlara kapattım evi. Zaten evde yabancı bir enerjinin çok da hoşuma gittiği söylenemez. Fakat evde de 3 kedi. Yumak halinde tüyler. Çözümü buldummm. Teknoloji sen herşeye kadirsin. Fakir diye bi markanın tüyleri almak üzere özel olarak geliştirilmiş bir şarjlı süpürgesini buldum. 100 lira. Mucize bir alet. Hayvan besleyen herkese tavsiye ederim. Çok pratik bişey. Ev artık tertemiz. Hanımefendimize de temizliği sportif bir faaliyet olarak değerlendirmesini ve zevk alarak yapmasını önerdim. Hele o makinayla, günde yarım saat. Sonuç tertemiz bir ev. ‘Ayda bir camlar için’ isterim mutlaka diyor. Şu an camlara teknolojik bi çözüm arayışındayım aklınızda olsun. Acaba diyorum arabadaki gibi silecek mi taksam : ))) Süper bi fikir olabilir. Askerde çok cam sildim gerçi. Ben bile yapabilirim. Çok zevkli bişeydir cam silmek. Genç insanların temizlikçi kadın gibi yöntemlere başvurmasını hiç sıcak bakmadım. Aciz bir görüntü gibi geliyor nedense.

Bi gün bizim evde şöyle bişey oldu. Bi baktım Red Kit çizgi filmlerindeki gibi bir toz ve tüy yumağı evde arz-ı endam eyliyor. Bu nedir diye sordum. İki gün sonra kadın gelecekmiş, o yüzden besliyomuşuz onu evde, bunu öğrendim. Hmmm… Temizlik isterim diye kavga çıkaracak halim yok. Naptım. Yukarı çıktım. Viledalarımı hazırladım, elektrik süpürgesi önden bi başladım evi temizlemeye. Ama nası temizlemek. Foşur foşur. Sana da Kezban hanıma da hiç zahmet vermek istemem dedim. Birkaç saatte temizledim evi. Bahar oturduğu yerde yazık öyle bi mahçup oldu ki. Ama ev de mis gibi oldu. Mesajımı da güzellikle verdim. Hem de böyle çarpa çarpa : ) Ondan sonra yoluna girdi işler. Bi kere çalıştığım bi ajansta ekibimdeki bi stajyere masa vermemişlerdi. Stajyer diye küçümsediler muhtemelen. Öyle mi? Kendi masamı ona tahsis ettim. Eşyalarımı topladım, panoya kendi resimlerini astı o derece tahsis yani. Sonra pılımı pırtımı toplayarak genel müdürün odasına gittim. Elimde bir sandalyeyle. Hayırdır buRAK? dedi. Ben de ‘Benim masam yok. Senin masanı paylaşmaya geldim.’ Pis pis ‘Mahsuru yoktur umarım?’ diye sorduktan sonra da ekledim: Maşallah çok da büyükmüş, ikimize de yeter sen üzülme…: ) Eeeee, 10 dakika içinde stajyer arkadaşıma bi masa tahsis edildi : ) Stajyerin masa sorununu, genel müdürün masa sorunu haline getirebilirsen, bütün masalar emrine amade : )

Hani daha önce cep matineleri konusunda, bi gün gece yarısı birilerini zırzır mesajlarla uyandırıcam ama dur bakalım demiştim. Eeeee sonunda başardım. Gecenin ikisinde okuyucularımıza bir haftalık müfredat bir anda gidiverdi. Gece insanlar uykudayken. Mesajlardan bazıları da uykuyla ilgili bu arada. ‘Uyan uyan. Biliyo musun uyku aslında ruhsal bi süreç. Heh tamam şimdi uyumana devam et’ gibi oldu resmen. Ne diyelim. Pardoooon. Nasıl başardığımı da halen biliyor değilim. Sistem hep zamanında gönderirken o gruba bi anda yığıvermiş mesajları hayret. Gece ikide dostlarımı bilmeden uyandırdığım sırada, son yılların en yüksek frekans akımına maruz kalmıştım. Zamanlama gerçekten çok ilginçti. Ne diyelim efendim. Devrim yaratacak mesaj, sistemde durmaz demişler. Kim demiş bilmiyorum : )

Bu arada kötü haber. NASA gözlüklerimin camları çizilmiş : ( Bu işte kedi milletinin parmağı varsa, korksunlar benden. Muhtemelen çok tatlı oldukları için kızamam gene ama olsun, korksunlar : ) Herkese tavsiyem evlerinde balık, kedi, köpek, kuş, tilki maymun hatta HOROZ bişey beslesinler ve içlerinden birinin adını mutlaka YAŞASIN koysunlar. İnsana bu kadar güzel enerji veren bir başka şey olamaz. En kızgın olduğun anda bile Yaşasın dedirtiyo sana : ) Süpersonik bi sistem. Bi dostumuzun kedisinin adı Şarloymuş. Çok severim zaten Charlie Chaplin’i. Bu isme de çok bayıldım. Nerden aklıma estiyse artık. Neyse Şalo beni andı kesin.

Efendim müsadenizle çekiliyorum huzurlarınızdan. Beni merak etmeyiniz. Çok iyiyim. Çok işim var sadece. Çok güzel bir işim var : ) O yüzden kabuğuma çekildim. Hepinizi pek çok seviyorum. Küçüklerin elciklerinden, büyüklerimin gözlerinden öpüyorum. Bütün kötülere de ‘Van Minıt, Van Minıt’ diyorum : )

Bu müsaade fazıyla ilgili sloganımız şu olsun. Hani böyle siteye girdiniz, ses yok soluk yok, az biraz hüzünlü bi görüntü. O zaman hep aklınıza şunu getirin. Hiç unutmayın:

‘özlem iyi birşeydir…’

Kendi adıma üzerime düşenleri yapmak üzere çekildiğim kabuğumdan tüm dostlarıma sevgilerimi sunuyorum.

Osmanlı ruhu hoşgeldin, seni çok ama çok özlemişiz.

“Geçen süre, bir kitap için çok büyük ancak insanlık ölçeğinde de bi o kadar küçük çaplıydı.
Geçen süre bir TATBİKATTI.
Tanrı’nın doğum günü o kadar büyük bir devrim, o kadar şiddetli bir savaştı ki, sadece teorik bilgiyle bu yola çıkılamazdı.
Tanrı’nın doğum günü kimsenin başına gelmemiş bir dönüşüm projesiydi.
Hem bilinmiş, hem deneyimlenmiş, özetle artık birinin başına gelmiş bir proje o.
Okuyanları, okumayanları, yoluna baş koyanları, adını duyup düşman olanlarıyla, hep birlikte yaşanan bu simulasyon, bu tiyatro artık sona erdi.
Geçen süre sadece bir tatbikattı.
Hiçbir büyük savaş, tatbikatsız kazanılamazdı.
Tatbikat fazı, sıfır hatayla atlatıldı.
Ve artık, gerçek zamanlar başladı…”

Ve geldik sadede. Bana müsade… Bir ses beni çağırıyor ve ben yeniden yazın alanına geri dönüyorum. Aslında ben günlükte yazı olmadığında da yazıyor oluyorum. Yazıyorum yazıyorum enerji yükseliyor yükseliyor. Şakk şalterler iniyor hemen. Bunların yeri burası değil. Bunlar kitapların içine girmesi gerekli bilgiler. Ve ben de bir kitapla geri döneceğim. v103 mü, başka bir şey mi, ne olduğu hakkında bi fikrim yok. Tamamen akışa teslim. Kitap ya da belki kitaplar… Süre ne kadar? Hiçbir fikrim yok. Bu sıralar burada enerji trafiği epey yoğunlaştı. Teslim olalım anlarız.

Belli olmayan bir süre için sitede olmayacağım. Müsade bunun müsadesi. Günlük devam mı? Burası bizim evimiz, sokakta kalacak değiliz, elbette ki bir şekilde devam. Ben fırsat buldukça laf atarım. Genele hitap eden mektuplar gelirse de seve seve yayına koyarım. Okumadan yayına giremem. Yazarken, bir şekilde dış enerjilerden izole olmam gerekir. Bu ikisini nasıl yürütürüm bilmiyorum. Bir yolu bulunur elbet. Bunlar önemli değil. Önemli olan benim okuyucu ailemizden müsade almış, yazmaya yönelmiş, özgürlüğüne kavuşmuş olmam. TDG’yi yazarken bi ananem bi ben bi de Tosun vardık. Şimdi ortam az biraz değişik : )

İşte böyle dostlar. Benden bir süre için hayır yok. Kitabımız ise dimdik kütüphanede. Çok özleyen olursa onları da cep matinelerine bekleriz efendim.

O güne kadar hepiniz, kalın salıncakla : )

Kameralar var. Hazırlık yapılıyor. Beyaz bir fonun önünde oturuyorsun. Yüzüne makyaj yapılıyor. Yanında kahverengi bir köpek var. Cemresu, köpeğini seviyor. Sen de köpeğini ona hediye ediyorsun. Sonra Cemresu köpekle çıkmaz bir sokakta kovalanıyor. Köpek yanında kaçıyor onunla. Kovalayanlar polis, güvenlik falan… Çaresiz kalıyor. O sırada sen arkadan yetişiyorsun ve kovalayanlara sesleniyorsun. “Ellemeyin, bırakın onu! Köpeği ona ben verdim; onun köpeği o!” Sonra uyarıyı dinliyorlar ve bırakıyorlar.

Bu rüyayı yorumlamaya çalıştık.

İşte yorumumuz:

Sen 9′lara yardımcı olacak bir bilgi ilettin. Ama senin ilettiğin bilgi, kişisel devrimini tamamlama yolunda ciddi zorluklar açan ve mekanizmayı çalıştıran bir bilgi. Asıl devrimi yapacak olanlar, sistemin direnciyle karşılaşacaklar ve yollarına devam edecekler ama çözüm daha olgunlaşmadı. Birileri kişisel devrimini yaşarken, birileri de büyük devrimi örgütlüyor ya da örgütleyecek. Ve kişisel devrimini tamamlayanlar büyük devrime katılacaklar. Ama bunun için gerekli bilgiye ek yapacağın o gün gelmedi; gelecek. Cemresu da bundan nasiplenenlerden biri olabilir mi?

Buna rüya demek biraz haksızlık olabilir, fazlasıyla gerçekçi : ) Yorum da öyle.

Köpeklerle ilgili birşeyler var yazmak istediğim. Rüyada da bir köpek var.

Hayvanlar ve İnsanlar… İnsanlar hayvanların içinde kimlerin saklı olduğunu bilselerdi, sokak hayvanlarının yanından önlerini ilikleyerek geçerlerdi…

Dönelim köpeciklere. Tanrı’nın doğum günü kodlarında köpek, Uykudan Uyanış’ı simgeliyor… Köpek uykusu belki de en hafif ev hayvanı. Anında uyanır uykusundan. Yedi uyurlar olarak bilinen Ashab-ı Kehf… Kur’an, başuçlarında köpeklerinin olduğunu söyler. Sinema için söylenir hep. Bir planda bir silah varsa, o silah mutlaka patlar… Rüya ya da gerçek, hayatın bir sahnesinde bir köpek varsa, ortada mutlaka uykudan uyanmış/uyanan/uyanacak olan birileri vardır. Nitekim Ashab-ı Kehf de uyanır, başucunda köpek olan mağaralarında…

İki bağımsız olay naklediyorum. Ben, Ashab-ı Kehf olgusunu hayatımda ilk duyduğum günden beri, mağaranın ağzında bekleyen köpekle ilgili kafamda bir eşgali belirmiştir. Kendi görünümlerini bilmem fakat köpeklerini çizebilecek kadar net görmüşümdür. Kafamın bir köşesinde, hayatım boyunca bir küçük köpek resmi taşımışımdır… Olay 1 burada bitti. Şimdilik…

2001 senesi, iş hayatımın en hareketli günleri. Hiç uyumadan çalıştığım günler. (Pek değişen birşey yok ama neyse : ) Yalnızlığıma ortak olsun diye karşı koyulamaz bir köpek edinme hissi beliriyor içimde. Veriyorum kararımı.Kocaman sarı köpeklerden… Bir Golden Retriever istiyorum. Gazetede bir ilan görüyorum. Golden yavrusu satıyor birisi. 200 dolar… Atlayıp gidiyorum hemen. Köpek daha el kadar. Parasını ödüyorum, alıp eve doğru geliyorum. Bir elimle araba kullanıyorum. Diğer avucumda ise bu kerata, bütün yol süt dişleriyle ısırıyor da ısırıyor beni. İşte böyle “elimde” büyüyor Fıstık. Ve Fıstık büyüdükçe, daha doğrusu büyümedikçe onun aslında Golden Retriever olmadığının farkına varmaya başlıyorum. Sirk köpeği olarak bilinen MİNİK bir Rus Finosu. Kendimle buluştuğum Yeniköy günlerimde hep ayakucumda duran Fıstık köpek… Olay 1’e dönüş… Büyük sürpriz. Golden zannedip aldığım köpek, o köpek… Fıstık, Ashab-ı Kehf’teki köpek…

Uykudan uyandığım Yeniköy’ü kapattıktan sonra hayatımdan çekilen Fıstık köpek…

Köpek giren eve melek girmez derler. Ohoo, bizim eve neler neler girdi… Bu sözü söyleyip duranlar, bizim evin “manzarasını” görselerdi, muhtemelen dilleri tutulur, ilk fırsatta kendilerine köpek çiftliği kurmaya karar verirlerdi. Neyse efendim, gereğinden fazla açılmayalım o yüzden köpek yazısı stop. Sevgiyle tabi.

Bu da bizim mahalleden bi arkadaşım : )

Onları çocuklarım gibi sevdim ve bugüne kadar da sevgiyle baktım. Eşim istememesine rağmen hamileliğimde ve bebeğim doğduktan sonra da onlara bakmaya devam ettim. Tabii bir odaya onları tecrit ederek. Bebeğim 3.5 aylık oldu. Babamız kedilerle oğlanın temas etmesini asla istemiyor. Zaman içerisinde bu konudaki görüşünü değiştirmem söz konusu olamadı.

Kedilerim önceki evimizde özgürce koşup-oynarken, bebekten dolayı geçmek zorunda kaldığımız yeni evimizde bir odaya tıkılı yaşıyorlar. Onların mutsuzluğunu izlemek beni çok üzüyor.

Hem Sütlaç hem de Zilli, asla ısırmaz ve tırmalamazlar. Sütlaç, el yalamaya bayılır. Zilli de çok konuşkandır. Sevgisini konuşarak ve başını zorla sevdirterek gösterir. Her ikisi de çok oyuncudur. Ping pong topuyla oynamaya bayılırlar. (Tıpkı futbol gibi.) Kucağı çok severler.

Ekte resimlerini gönderdiğim Sütlaç (gri-beyaz) ve Zilli (kahverengi tekir) çocuklarım için yuva açabilecekler olursa, benimle temasa geçerlerse sevinirim.

Tercihim her ikisini aynı yuvaya vermek. Ancak mümkün olmazsa, onları birbirinden ayırmayı düşünmek durumunda kalacağım. Bu yüzden, ikisini birden veya ayrı ayrı almak isteyenler olursa, benimle mutlaka temasa geçmelerini rica ediyorum.

Sonsuz sevgilerimle..

Bizim zilli, bizim Sütlaç. Mektup kardeşimden. Bi odada yaşamak zorunda kalmaları uzun zamandır beni çok üzen bir konu. Onlara güzel ve yeni bir kader diliyorum. Bir dostumun onlara sahip çıkacağına da eminim.

umarim yanlis bir sey yapmiyorumdur. Lutfen soyle durumu duzeltmek icin gereken neyse yaparim…

Dilediğin gibi paylaşabilirsin. Helallik isteyenlere verdim gitti : ) İmkanı olmayanlar için, bişeyler ayarlamaya çalışıyorum. Matineleri de kermese almak gibi. Hasarlı SMS diye birşey : D Haber veririm. Şu anda bir yandan para biriktiriyorum. Cep Matineleri ciesem operatörü nezdinde biraz yatırım isteyen bir konu. Biz şu an öğrenci işi ilerliyoruz. O yatırımı yapabilirsem maliyetleri düşürmek de mümkün olacak. Şu anda cep matineleri para kazanmıyor. Zarar da etmiyor. Kendi maliyetini karşılayabiliyor olması benim için yeterli. Yeterli de artarlı hatta : ) Beklemediğim güzellikte bişeye doğru gidiyor olması yeterli. İlk fırsatta kumbaramı alıp çalıcam kapılarını : D

Bu arada bi afacan okuyucumuzu yakaladım. Hem sabah hem akşama yazılmış : D Yahu parana yazık, mesaj aynı mesaj zaten : ) Oyuncağını veren çocuklar gibi birine arkadaşını yazdırdı : )

Tüm ekibe selamlar.. s€vGiL€rİmL€.. =))

Bizim sistem mail gönderemiyor bir süredir. Hosting firmasının marifeti, düzelmesini bekliyoruz. Sistem mail gönderemediği için burada haberleşiciiz. Kendim bakıyorum şu an. Sistem, ödemenizi yaptığınızı görmüş, fakat siparişinizi görememiş. Bu nedenle sonu 1441′li numaraya göndermiş mesajları. Ve mesajlar gönderilmiş fakat halen ulaşmamış. Havada uçuyor. Neden acaba. O zaman sistemdeki numara geçersiz. Onu da düzeltiyim deseniz, şu an başka bi teknik durumdan dolayı bi türlü olamıyo : D Geçerli numarayı buradan gönderin isterseniz.

“Avrupa’ya talebe yollanacaktır. ”

Allah Allah, dedim! Ülke yıkık dökük, her yer virane, Lozan yeni imzalanmış, bu durumda Avrupa’ya talebe… Lüks gibi gelen bir şey…

Ama bir şansımı denemek istedim. 150 kişi içinden 11 kişi seçilmişiz. Benim ismimin yanına Atatürk, “Berlin Üniversitesi’ne gitsin.” diye yazmış.

Vakit geldi, Sirkeci Garı ‘ndayım;ama kafam çok karışık.
Gitsem mi, kalsam mı? Beni orada unuturlar mı? Para yollarlar mı?
Tam gitmemeye karar verdiğim, geri döndüğüm sırada bir post müvezzi ismimi çağırdı.
“Mahmut Sadi! Mahmut Sadi! Bir telgrafın var.”

“Benim” dedim.
Telgrafi açtım, aynen şunlar yazıyordu:
“Sizleri bir kıvılcım olarak yolluyorum, alevler olarak geri dönmelisiniz.”
İmza
Mustafa Kemal

Okuyunca düşündüklerimden olağanüstü utandım. “Şimdi gel de gitme, git de çalışma, dön de bu ülke için canını verme” dedim.”

“Düşünün 1923′te o kadar işinin arasında 11 öğrencinin nerde, ne zaman, ne hissettiğini sezebilen, ona göre telgraf çeken bir liderin önderliğinde bu ülke için can verilmez mi?”

Çok başarılı oldum. Ülkeme alev olarak döndüm. Önce Istanbul Üniversitesi Genel ve Beşeri Fizyoloji Enstitüsü’nü kurdum.

Kürsü başkanı oldum. Daha sonra ülkemin başbakanlığını yaptım.
Ben kim miyim?
Ben sadece iki satırlık bir telgrafın yarattığı bilim adamı Ord. Prof. Dr. Sadi Irmak’ım.”

bugün bana bir mail ile ulaştı bu hikaye…
çok etkilendim…
paylaşmak istedim, bir de cep matineleri projesinin mesajları alanlar üzerindeki etkisini anımsattı bana…
“cep matineleri” yaratıcısında da benzer bir ışıltı var diye düşünüyordum nicedir, işte bu benzerliği anlatmak için güzel bir örnek oldu gibi geliyor bana… çok benzer bir yaratıcılık, coşku ve özen hikayesi…
sevgiyle…

Haftasonu kimseyi sabah 9.00′da uyandırmamak için 11′e kaydırdık. Haftasonu “işçıkışı” diye bi saat olmayacağından hareketle 19′ları da erkene, 15′e çektik. Haftaiçi kaldığı yerden devam.

minnesotanin karli soguk kisindan selamlar ve iyi seneler olsun hepimize…

buarada uzun zamandır iletişim sorunsalım vardı cep mailleriyle ilgili birşeyler kaçırdım sanırım nasıl katıla bilirim sevgi ve selam lar.

“Cep telefonuna gelen o kadar mesajı nasıl arşivleyeceğiz?”

Yazmaya ne dersin : )

Yeni telefonların sms hafızası oldukça geniş. Telefon eskiyse, yeni nesil sim kartlarla sms saklama kapasitesi birkaç kat yükseltilebiliyor. Dediğim gibi, yazmak gibisi yok.

Neden email matineleri yapmıyoruz’a gelince. 2 senedir internetten başka hiçbir şey yapmıyoruz. Cep telefonu ile farklı bir mecrayı, yanımızdan hiç ayırmadığımız bir aygıtı kazanmaya çalışıyoruz. Geri dönüşler de şu ana kadar oldukça güzel. Ben şahsen kendim de 19 matinesine kayıtlıyım. Kafa o kadar kazan gibi ki. Her gün aynı saatte dıtdıt mesaj geliyor. Her gün hayırdır diyorum. Her gün aaa doğumgünü mü diyorum. Her gün vaay diyorum : ) Her gün faydalanıyorum. Çok sevgili bir dostumuz çok hasta oldu. Aradım, ziyaret etmek istedim. “Hiç gerek yok. Ben o mesajlarla iyileşeceğim” dedi…

Hep birlikte yeni bir kitap okuma kültürü yaratıyoruz ve bu çok heyecan verici. Email, benim Tanrı’nın doğum günü muhteviyatı için onayladığım bir mecra değil. Her gün herkes yüzlerce mail aldığı için. Tanrı’nın doğum günü’nü o kaosun içinde görmeyi istemiyorum. Site yazılarını aşağıdaki mail işaretine tıklattırarak kendimize göndermek de mümkün. Yazılar serbest fakat Tanrı’nın doğum günü’nün kişiye fayda getirmesi için bir adım atılması, ciddiye alınması, farklı bir dikkat sarfedilmesi şart. Bu günlerde Kur-an okunurken neden abdest alınmasının zorunlu hale geldiğini de çözümlemiş bulunuyorum. Peygamber, laçkalaştırılmaması için biraz saygı istemiş insanlardan. Yatarak okutturmamış. Uyuyacak, dalacak gidecek çünkü. Peygamber Kur’an okumadan önce insanlara abdest aldırarak, aslında yüzlerine su çırptırmış. Kendine gelsin diye… Elinde tuttuğu şeyin “hakikat” olduğunu bilmesi ve kendi iyiliği için ona gerekli önceliği vermesini istemiş. Çıkış noktası hiç de sembolik değil. Bilakis alabildiğine fonksiyonel…

Tanrı’nın doğum günü, kişisel bir devrim aygıtı olduğu için biz de okuyucularımızdan kendini rutinin dışına çıkaracak ekstra bir takım şeyler bekliyoruz. Kendi iyiliği için.

Bir örnek. Televizyonun kumandası elinde zır zır kanal gezerken kanal-de’de dünyanın en güzel filmi çıksın karşına. Zırzır kanal gezen o halet-i ruhiyeyle o filmden hiç bir şey anlamazsın. Hoşuna gitse bile, filme teslim edemezsin kendini.

Aynı filmi izlemek için, kalkar bir sinemaya gidersin. Paranı öder, biletini alır, bi oturursun izlemeye ki, gözlerin yuvalarından çıkacak bir şekilde takip edersin filmi : ) Bu arada bi anekdot. Zihnisinir, benim çok sevdiğim bir dostum. Eskiden işyerlerimiz de çok yakındı. Hemen ger gün saatlerce beyin fırtınası yapar, çok eğlenirdik. Bi gün çok içkiliydik parti kurup siyasete girmeye karar verdik. Ama ne parti. Türk siyaseti çok şey kaybetti. Not etmeyince ertesi gün bütün herşeyi unuttuğumuz için : ) Neyse, davet ettiler bi gün onlarla ailecek sinemaya gittim. Orada öğrendim ki, ailecek en büyük keyifleri filmi en ön sıradan izlemekmiş. Filmi hiç hatırlamıyorum arabanın lastiği kadar bi bölgeyi takip edebildim : ) Hani farklı noktaya dikkat vermek için gözbebeğini oynatırsın ya. Heh işte, en ön sırada olunca o işi kafa hareketleriyle yapmak zorunda kalıyosun : ) Bi oraya bi buraya, güvenlik kamerası gibi oluyosun. Deneyimlemiş olduk. Son kez tabi  : )

Aslında filmlerin tadına sinemada varmamızın nedeni perdenin büyük olması değil, bir karanlığın içinde kendimizi o filmi anlamaya adamamız. Sinemalar bu yüzden sessizdir. “Herkes para ödediği için”. Televizyonu harala gürele izleyen, sana birşeyi baştan sona adam gibi izlettirmeyen bir kültür, sinemaya girince dut yemiş bülbül olur. Çünkü o şey her ne ise ona para ödenmiş, ona vakit verilmiştir. O şey her ne ise onun tadına varılmak zorundadır.

Hafızanızı zorlayın bakalım, hatırladığınız filmleri kaç inch’lik bir ekranda izlediğinizi hatırlayabiliyor musunuz? Sinema dediğimiz olgu, “perde” değil “konsantrasyon”dur.

Bu müzik için de geçerlidir. Satın aldığın albüme sabırla yaklaşırsın. İnternetten indirdiğin bir albümü anlamak için hiç gayret sarfetmezsin. Adam 5 sene uğraşmış mesela. Melodi bestelemiş, söz yazmış… Her albümün içinde bir kitap vardır aslında. Oralara ne yazmış adam? Neden yazmış? Nasıl yazmış? Bir müziğin tadına varabilmek ciddi bir emek işidir. Cikletten çıkan manîler tadındaki sözlerden ve o tip albümlerden bahsetmiyorum. Şarkı ve müzik, birbirinden çok farklı şeylerdir. Şarkıyı herkes dinler. Ama müziği belki de sadece biri duyar. Sağır bir Beethoven’dan o seslerin nasıl çıktığını şarkı-türkü mantığıyla asla anlayamayız. Müzik, felsefenin sağ koludur. Buraya kadar bahsettiklerim film ve müzik. Varın siz Tanrı’nın doğum günü’nün ne denli bir odaklanma gerektirdiğini.

Tanrı’nın doğum günü’yle ilgili kimi insanlarımızın yorumlarına bir bakıyorum. O kadar özensizler ki. Bir şey anlatıcam, kendimi övdüğüm zannedilmesin. Herkesin iyi yaptığı birşey vardır. Futbolcu iyi şut çeker. Estafullah denmez. Sol ayağı iyiyse iyidir yani. İstatistikelere dayalı mevzuların essstafullah’ı olmaz. Futbolcu iyi şut çeker, ben de iyi düşünürüm. Benim yeteneğim budur. Çocukluğumdan beri düşünürüm. Arkadaşlarım bu yılbaşı programın ne dediklerinde, “Evde bişey düşüneceğim” dediğim çok olmuştur. Deli gibi, haz alırcasına düşünmekten bahsediyorum. İki şarkıyı aynı anda dinleyip, ikisinin de sözlerini takip eden biri işte. Sırf beyni gelişsin diye : ) (Kafanı çok patlatırsan ikisini de algılayabiliyorsun, fakat iki şarkıyı da rezil kepaze etmiş oluyorsun : ) Şimdi ben hep düşünen, “iyi” düşünen biri olarak, bu kitabı yazarken kafatasımın patlayacağını zannettim. Şimdi diyorum ki, böylesi bir beyinsel enerji içeren bir kitap, ciklet çiğneyerek anlaşılabilir mi?

Kafatasını çatlat demiyorum ama aramızda biraz denge olması gerekmez mi? Biri geçen bişey yazmış Dona’nın otomobillerle ilgili verdiği bilgi yanlış demiş. Biraz özen. Biraz dikkat. Dikkat etse görecek, onu söyleyen Dona değil reklamcı çocuk. O bir yorum. Katılmama hakkına sahipsin çünkü adı üstünde yorum. Doğru olduğunu biliyorum fakat kategori olarak o bir yorum. Tanrı’nın doğum günü’nde Dona objektivizmi, ben ise subjektivizim’i seslendirir. Kitabı ara tara, Dona’nın subjektif, kişiden kişiye değişebilecek tek bir harfini bile bulamazsın. O yüzden Dona’dır o zaten. Dona mı söyledi yoksa Ben mi söyledi o sözü. Bu minnacık ayrım, seni alıp çok farklı noktalara götürebilir. Dona subjektif olur bir anda. Gördün mü bak, küçük bir dikkatsizlik ne işler açtı başına? Elbette ki herkes bu kadar dikkat etmek zorunda değil. Etmiyor da zaten. Fakat eleştirel olacağım diyorsan o zaman sen herkesten daha çok çalışacaksın. Senin benim düşünemediğimi düşünebilmen için benden daha çok kafa patlatman gerekecektir.

İşte böyle. Yoğun konsantrasyon ve bi parça adanmışlık istiyoruz. Konu benim yazdığım bir kitap değil. Konu şu. Hayata bakış açını masaya yatırıyorsun. Nasıl bir hayat süreceğini belirleyen kodları elden geçiriyorsun. Buna ihtimam göstermeyeceksin de neye göstereceksin?

Nerden başladık nereye geldik. Ne geldi aklıma. Geçende biri bana şöyle bişey yazmış. Hatırladığım kadarıyla söylüyorum. Hep TDG hep TDG diyor özetle. Tanrı’nın doğum günü’nün bi öylesini bi böylesini çıkarıyosun. Otur başka bişeyler yaz demiş. Bu kardeşimiz Atatürk’le karşılaşsa eminim “Atam atam. Kafanı Türkiye Cumhuriyetiyle bozmuşsun. E yeter ama. Biraz da İsveç Cumhuriyetiyle ilgilen” derdi o kesin. Bill Gates’i görse “kardeşim hep windows hep windows” diyeceği gibi : ) Aslında biraz gezse, görse bir ideali gerçekleştirmek için o idealle kafayı bozmanın şart olduğunu görüp öğrenecek. Hiç bir hayali olmamış, kendini hiç birşeye adamamış ki nereden bilsin?

Bu vesileyle ilan edelim efendim. 1 sene 1 sene. 3 sene 3 sene. 5 sene 5 sene. 50 sene 50 sene. Ben hayatta olduğum müddetçe benim meselem Tanrı’nın doğum günü olacaktır. Gerçi sağım solum belli olmaz benim, öldükten sonra da ilgilenmeye devam edebilirim : ) Bu titizlikle onları da bunaltır, işlerimi yoluna koyma konusunda izin koparabilirmişim gibi geliyor : D Aynen dediği gibi kardeşimizin. Tanrı’nın doğum günü’nün bi öylesini, bi böylesini, bi şöylesini, bi nöylesini, bi möylesini ve bir de zöylesini hayata geçirerek hayatıma devam etmeyi planlıyorum. Şimdi aklıma geldi Tanrı’nın doğum günü’nün şöylesinin yanında jöyle’si bi versiyonu da olabilirmiş.Keşke imkan olsa da töylesini ve vöylesini de yapabilsek : )

Dilerim, dilerim ve dilerimmm dünyaya da güzellikler gelir ve artık dünyanın komedi filmi izler gibi izlediği ve insanları aptal yerine koyar gibi açıklama yaptıkları tek taraflı savaş da sona erer…
Gerçi olacak, olacak, ama ben yinede diliyorum :)

Sevgilerimle…

Richard B.’In ‘Bir’ kitabinda bahsi gecen sihirli sayfalar mi acaba diye de dusunmedim degil yani :)
Gerci henuz kitabinizi bitirmedim fikrim degisir mi bilmem, sizin de gundeminizi ne derece etkiler benim fikrimin degismesi onu hic bilmiyorum ama
bu basari icin de cizik atin basari listenize diye yaziyorum bu e maili. :)
Cok fazla “basari” yazdim. Belli ki yazma konusunda hicbirsey bilmiyorum. Ben en iyisi “okuma” ya devam edeyim.

Sevgiler, saygilar..
Memphis, TN
USA

Cep Matinelerini yazarken bu kadar zevk alacağımı da hiç düşünmemiştim. Çok tatlı duygular içerisindeyim. Bana çok stresli bi çalışma olacak gibi gelmişti. Ama nerde. Heh bi stresim var o da şu. Matineleri gün gün yazıyorum. Hazırla toptan, gönder gitsin yapmıyorum. Gün boyunca kafayı çalıştırıp, mesaj kurgusunu oluşturuyorum. Kolay değil 650 sayfalık bi kitabı 30 tane cep mesajına sığdırmak. Cini lambaya sokmak gibi. Fakat Tanrı yardım ediyor, istediğim kurguyu oluşturabiliyorum. KDK’larda Kur’an yoktu. Matinelerde Kur’an var. Gelelim bi stresim var dediğim şeye. Metni sisteme girdikten sonra, cep telefonuna düşeceği tarih ve saati belirlemem lazım. Sabaha karşı 4′te 5′te yazdığım için matineleri, bi dalarsam mesajları direk gönderim, bütün ahaliyi sabahın 4′ünde zırzır uyandırmaktan yana çekinceliyim : ) Yani, sabaha karşı telefonunuz öterse, hiç telaşlanmayın. buRAKcan sonunda “başardı” dersiniz : D

SMS’lerdeki gecikmenin önüne geçmek için çok eski bir Kızılderili tekniği. Şöyle. Telefonu kapatıp açıyorsun. Telefon açılırken, ciesem istasyonuna “arayan soran var mı beni” diyor, yanıtını da alıyor bizzat keşfettim : )

Kermes cok guzel ama hep senin kesenden gitmesin di mi kardes! Ben cevremde bir cok kisiye tavsiye ettim bir coguna hediye ettim TDG. Hic tanimadigim birilerine de hediye etmeyi seve seve ister ve kabul ederim. Eger sen sitene- cok ugrastirmayacaksa sayet seni- boyle bir aplikasyon koyarsan benim gibi dusunen TDG ailesi uyeleri bu yolla almak isteyip de alamayanlara TDG hediye etmis olurlar. Sadece fikir. Bilmem ne dersiniz?

Askıda ekmek süpermiş : ) Askıda TDG ise sıradışı bi fikir, sevdim, nası yapmalı. Hmmm. Buldum gibi.

Yaklaşık 6 ay önce TDG ile ilk tanıştığımda ” Aaa ne güzel, düşünce gücü tarzı kitapların islamiyetçesi yazılmış sonunda” demiştim kendi kendime. Boyle soyleyerek kitabını nasıl da hafife aldığımı okuduktan sonra fark ettim.

Kitabı okumaya başladığım günler, hayatın bana karşı hiç de adil olmadığını düşündüğüm günlerdi. Dibe battım, hem de en dibe… TDG ve dostlarım (Allah hepsinden razı olsun) içinde olduğum karanlık çukurda bana ışık oldular, kaybettiğim umudumu tekrar kazanmamı, tünelin sonunundaki ışığı görmemi sağladılar.

TDG yıllardır bana zorla öğretilmeye çalışılan ama bir yanımın “böyle olamaz” diyerek hep isyan ettiği dinimi öğretti bana, ışığım oldu, cevapları oldu yıllardır biriktirdiğim tüm soruların.

İçimde bir yerlerde öyle bir değişim başladı ki, başlangıçta şanssızlık, talihsizlik diye adlandırdığım tüm olan bitene şükretmeye ve almam gereken tüm dersleri alabilmek, yoluma aydınlıklarda devam edebilmek için dualar etmeye başladım. Süreç uzun, sabrediyor ve değişimin keyfini çıkarıyorum…

TDG’nin bana yaşattığı onca güzelliğe rağmen dostlarımdan edinerek okuduğum bu güzel kitaba sahip olamamak içimi burkuyordu. Şimdi TDG Kermesini görünce heyecandan ne yapacağımı şaşırdım ve sonunda sana yazmaya, TDG’yi bizlerle tanıştırdığın için teşekkür etmeye ve bu Kermesten yararlanmaya karar verdim.

Sevgiler

Kermesimiz sipariş sayfasında az önce başladı.

Ben üniversite seçimimi fen konusunda yaptım, daha çok genetik okumak istiyordum, Kanadanın tüm üniverstelerine kabul edildim, bilmiyorum biliyormusunuz, McGill diye bir uni vardır,ve Harvard ayarı bir okuldur,bana burdan tam istediğim bölüm için değilde,tarım ve çevre bölümüne sizi alabiliriz dediler,bende kabul ettim ve şuan okuyorum,ancak daha ne olacağıma karar veremedim,yani kendiliğinden böyle bir teklif gelince biraz şaşırdım,hiç düşündüğüm bir bölüm değildi.

Sizin kitabınızda sıfır,dokuz ve 21.yüzyıl ile ilgili yorumları da okuduğumdan doğum tarihimi yazdım.

Bana göre çevre ve tarım çok hayati bir konu eğer dünyanın sonu gelirde seçilmiş bazı insanlar hayatta kalırsa hele!

Sizce bu bölüme devam etmelimiyim? veya sizin önereceğiniz yeni meslekler nelerdir?

Yazarsanız çok memnun olurum.

Genetik bölümü ile tarım bölümünü birleştirdim ve senin mesleğin “genetik tarım” olacak gibime geldi : )

Meslekler seçilirken benim gördüğüm en yaygın yanılgı, bugünün en geçerli mesleklerine dayalı tercihler yapmamız. Halbuki sen düğmeye şimdi bassan 6-7 seneden önce avukat olamayacaksın. Yani sen aslında 2016′da avukatlık yapıp yapmayacağını seçiyorsun şu anda. 2016′da hukuk olacak mı acaba? Olacaksa nasıl olacak? Şu andaki Roma’lardan kalma hukuk literatürünün yerini,  yüksek-yaygın teknoloji ve onun yaratacağı yeni sosyal yapıya uyumlu yepyeni bir hukuğun alacağından adım gibi eminim. Yıllarca eğitim alacaksın, sen hukuklanırken, diğer yanda hukuk giderek sensizleşecek, başka bir yöne gidiyor olacak. Bu nedenle bir silahla aynı anda iki hedefe nişan almak zorunda kalacaksın. Bugüne ve yarına… İkisini de tutturursan, ancak o zaman 2020′lerin önde gelen avukatlarından biri olabilirsin. Bu durum tüm meslekler için geçerli.

Gelelim genetik mi tarım mı ikilemine. Genetik, son yılların trendi en yüksek mesleklerinden biri olmasına karşın, ben bunun abartılı bir gelecek projeksiyonunun eseri olduğunu düşünüyorum. Genetik mi tarım mı diye düşününce genetik 10-0 galip geliyor. Genetiğin zihindeki görseli uzay mekiği, tarımınki ise traktör… Buradan anla aradaki uçurumu : ) Ben gelecekte tarımın çok daha önemli bir meslek olacağını düşünüyorum. Benim içimin gittiği dallardan biri olmuştur hep ziraat. (Bir diğeri de arkeolojidir) Herşey gelecekle ilgili senaryolarımızdan yol buluyor aslında. Uzay 1999′a baksaydık şu an bizim hapla beslenmemiz gerekiyordu. 2010′ların eşiğindeyiz ve halâ menemen yiyoruz : ) 2020 yılında insanların halâ soğan yiyeceği bilimkurgucuların hiç hesaba katmadıkları birşeydi : ) Domates, soğan, sarımsak live forever diyerek selamlarım Kanada’yı : )

Ve şimdi gelelim Doğumgünü Kermesi’nin sınırlı sayılı hediyelerine.

Kargosu ve kadevesi dahil olmak üzere anahtar teslim Tanrı’nın doğum günü 10 lira.

Ve bir başka sürpriz. Çok istediği halde alamayan dostlarımıza ithafen.

Kargosu ve kadevesi dahil olmak üzere anahtar teslim KDK’lar 10 lira. Kutularında minik çizikler var fakat onun dışında şipşirinler.

Çocukluğumun bir numaralı fantastik çizgi filmi Ton Ton ailesi idi. Değiş ton ton der ve istediği şekle girerlerdi. Tek bir emirle Deniz üzerinde bir gemi, ya da havada süzülen bir uçak oluverirlerdi. Yıllar sonra Voltran devreye girdi. Onu da hiç kaçırmadan izlerdim. Voltran da en sevdiğim sahne VOLTRAN ı oluşturdukları anlardı. Yenilmez Voltran… Kimi gövdesini oluşturur, kimi bacakları..
buRAK, kitabını bitirdik artık günlüklerini okumaya başladık. Her gün senden bir haber (mesaj) var mı diye satır aralarına dikkat eder olduk. Bir ağ oluşturuyoruz , farkındayız. Bu kendimizi küçümsediğimizden değil elbet ! hepimiz hero yuz…kim bilir farkında olamadığımız ne özelliklerimiz var. HEROS filminde ki gibi Sihirli mucizelerden bahsetmiyorum (- ki kim bilir bunlar da olabilir o ayrı konu ). Ancak daha güçlü olabilmemiz için diyorum ki neden Voltranı oluştur muyoruz ? Senin de çok iyi bildiğin gibi hepimiz buna gönüllüyüz (BİZ ler kendilerini bilirler) Sorun şu ki Voltranı oluşturacak BEYİN kısmına sanırım ihtiyacımız var. Zaman çok hızla ilerliyor. Ben burada ne yapacağını bilemeden eli kolu bağlı kendi başına debelenmekten yorulduğumu itiraf ediyorum. Bir pusula gerekli diyorum ! İnsanlar çıldırmış gibi..herkes kendi küçük kıyametini yaşıyor.

buRAK, artık zamanı değil mi ?

Su yüzüne çıkmanın , birleşmemizin, karanlığa ışık olmamızın, Gazze ye kalkan olmamızın. Sana ihtiyacımız var buRAK…değiş Ton Ton emrine..ihtiyacımız var . Elbette hepimiz Allah’ ın halife olarak yarattığı kullarıyız. Ben gizli bir hazine idim bilinmeyi istedim misali O na, kendimize ulaşmaya çalışıyoruz. Hepimiz kendi mağaramızda ki özümüze dokunmaya çalışıyoruz. Ancak varılacak son aynı olsa da yol çok çeşitli..MATRİX bir hayal değil..Bizim bir Pusulaya ihtiyacımız var. Keni Miracımıza ulaşabilmek için itici bir güce, merdivene, buRAK’a, Ref refe ..adı her ne ise..ihtiyacımız var ! Ve tek bir güç olunca neleri aşabileceğimizi hayal bile edemiyorum. Bunun böyle olacağını biliyordun. Sana söylenmişti..Sadece belki bu kadar hızla yayılacağını tahmin etmiyordun, bilemiyorum..
Görevin ağır ! Ama BİZ yanındayız. TAKİPTE yiz.
YÜZLERCE GÖZ SENİ İZLEMEKTE-YİZ !

Sevgilerimle.

Bu arada resimlerini çekerken üst üste koymuşum iki tanesini. Resmen KDK’lar çiftleşiyolar gibi olmuş. Bilmemkaç yaş üzeri diyerek, o resmi koymadım. Hayret nasıl öyle bi çağrışıma girdi. Fakat çok tatlı, çok cıvıl cıvıl oldular. İyi ki kartlar yıpranmış da, böyle birşey geldi aklımıza. Bunları iki ayrı kampanya olarak düşündüm. Birincisi normal çoraplı KDK. Diğeri ise mevcut kullanıcıları ilgilendiriyor. Çorap artı kaybedilmiş 5 kart. A4, B8, C2 vs. artık neyse. Böyle bir yedek parça sistemi. Hayırlısıyla. Sevgiyle

Sevgili buRAK bey. Böyle bir kitap yazdığınız için öncelikle Tanrı’ya şükrediyorum ve sizi de teşekkür ediyorum. Sezgilerinize, yüreğinize, duygularınıza ve bunları yazıya dökmenizi sağlayan ve benimde alıp okumamı sağlayan yüce rabbime sonsuz şükranlarımı sunuyorum.
buRAK bey ben yıllardır hep bu tanrının bize anltılan, zihinlerimize yerleştirilen Tanrı olmadığını ve Kur’anın da Yüzeysel olarak okuduğumuz ve korkudan içimizin ürpermesini sağlayan Kur’an olmadığını biliyordum. Bir gün diyordum gerçek olan ortaya çıkacak ve bizim anlamamızı sağlayacak birsi çıkacak diyordum. Ama bunu acaba olmeden önce bu yaşamımda görürmüyüm diyordum.
Şükürler olsun ki gördüm,okudum ve taşlar yerine oturdu.
Bu arada ben heyecandan ismimi yazmayı unuttum. Ben Selma Erdoğan Uşakta oturuyorum,henüz bu gün 22. gününde olan bir yoga, plates ve dans merkezim var.burayı açmak en büyük hayalimdi hep Tanrı’ dan istiyordum ona mektuplar yazıyordum ve sanki olması imkansız gibi gürünen biranda oluverdi. Tıpkı sizin kitabınızdaki gibi.
Burk bey Bizim Uşak’ta sizin o kadar çok okurunuz var ki biz önceden arkadaşlarımla bir araya geldiğimizde önceden Mevlana’dan, Yunus’tan, Hallacımansur dan. Muhyddin arabiden Filan konuşurduk, şimdi ise hep sizin kitabınızdan konuşur olduk sizinle tanışmak, görüşüp konuşmak en büyük hayalimiz. Bu bir dilek, sana ve tanrıya yazılmış. Ve kimbilir diyorum, belkide yolunuz falan düşer. Hoşca kalın iyi çalışmalar teşekürler

Cep matiklere bugün ŞOKLAMA ile başladık. Kitabın açılış cümlesi… Kızkardeşin bugünü böyle bir şokla başladı, yarının daha güzel geçeceğinden eminim : ) Bu sabah herkesin kanalları epey bi açıldı : ) Aynı şoku Bahar da yaşadı : ) Bi de o uyurken mesaja uyanmış. Felaket kelimesini görmüş hayal meyal sıçramış yataktan : ) Eee böyle. Ninni servisi değil ki bu. Tanrı’nın doğum günü cep matinesi… Korku, sevgi, hüzün, mutluluk hepsi birarada. Tanrı’nın doğum günü’nün tılsımı da burada zaten.

Dona bana “Filistin konusunda sessiz olmamı söylüyor”, çıtımı çıkarmıyorum ben de. Moralimi sorarsan yüz üzerinde 20-25′lerdeyim. Enkaz altında kalmış bir kız çocuğunun bakışlarını yakaladım televizyonda. Göz göze geldik, darmadağın etti beni. Sabır. Sabır ve Tanrı’nın doğum günü… Gazze sessizliğime bakarak İsrail’ci olduğum sonucuna varan okuyucumuza gülecek halim bile yok. İşimi yapmaya çalışıyorum. İşlerle avutuyorum kendimi belki de. Fakat önemli olan şu. 2009′a böyle bir başlangıç, tesadüf değil. Bu daha önceki hiç bir saldırıya benzemiyor. Bu olgunun İslam dünyasında “doğa üstü” sonuçları olacak, bunları göreceğiz hep birlikte. Sessiz ol, işini yap. Şu an için sloganım bu.

Bu arada aklıma geldi… Bu kadar çok Mehdi varken, başımıza bunlar nasıl geliyor hayret. Süpermenler nereye kayboldu? Hocalar, Hacılar, Şeyhler, Amcalar… Mahalle Mehdileri şu an neredeler? Neden ortada yoklar? Yoksa… Yoksa bu süpermenler uçamıyor mu? Yoksa Süperman uçmaz, mürit uçurur durumu mu bu? Ya da “Mehdi Süpermen değil Clark Kent” mi?

Son günlerde kafamda yankılanıp duran son cümleyle başbaşa bıraktım sizi, işimin başına döndüm gitti. : )

numaraları için isim nasıl vereceğiz. şimdiden teşekkürler.

Sistem, bu konu hakkında bütün sipariş sahiplerine aşağıdaki maili gönderiyor:
Merhaba,
Doğumgünü kitapçımıza vermiş olduğunuz cep matine siparişleriniz elimize ulaştı.
Kusursuz bir yayın için, bize son bir doğrulama maili göndermenizi rica ediyoruz. Bu mailde, matinelere kaydedilmiş cep telefonu/telefonlarının yanına “isim” ve seans saatleri olan 09:00 veya 19:00 seçeneklerinden hangisini tercih ettiğinizi yazmanızı istiyoruz. “İsim” yayın süresince sistemin kişiye hitap edeceği “isim”dir. Gerçek bir isim olması zorunlu değildir. Çocukken kendisine ithaf edilen bir söz, bir deyiş, nickname (lakap), gerçek isim, soy isim, göbek isim herşey olabilir.
Sevgiler,
DGK

ktunnel, vtunnel bunlar da ara çözümler. Bende filmler açılmasa da. Fakat DNS ayarları kesin çözüm. Karmaşık da gelse, herkes bilgisayarıyla biraz haşir neşir olmalı, öğrenmeli : ) Televizyon gibi diil bu. Bunu kurcalamalı. Biz bilgisayarımıza hakim olursak, kimse bize  hiçbirşeyi yasaklayamaz. Gerçi o karmaşıklık ve sevimsizlik, Windows’un kendi sevimsizliği biraz da. O yüzden hep Mac diyorum. Herşeyi inanılmaz sevimli birşekilde yapmaya teşvik ediyor. iatkos diye birşey var. Meraklıları bu izi sürerek, PC bilgisayarlarına Apple Leopard işletim sistemi kurabilirler.

Sıra çift yönlü SMS’e de gelecek. O zaman siteye SMS’le mektup atmak da mümkün olacak. Şu deneylerimiz bi geçsin. Çok güzel olucak çok.

Tekrar deneyebilibilir miyiz?

Kadının Müzik Halleri / Bahar özDEMİR, Joy 

Benim cephemde heyecan da dorukta. Çok yeni ve beni çok heyecanlandıran bir mecra. Diğer ne kitap yazmaya benziyor. Ne sitede yazmaya. Ne de kartlara yazmaya. Diğer hepsinde insanlar sana geliyor. Bunda sen insanlara gidiyorsun. Alışıciiz. Çok farklı. Hani yeni bir okula başlarsın ya. Okulun ilk günü herkes acayip yabancıdır. Bu da böyle birşey işte. 

Bir de hmmm… Aaa… Nasıl yani… Bi saniye geliyorum… diyen dostlar da çok sayıda. Toplu ve aynı anda okuma deneyimi olduğu için onları da bir sonraki vardiyaya atmak istemiyorum. Gelmek isteyenler gelsin artık kalkıyoruz. Matine sahiplerinden de ricam. Bir kaç gün özgürlük tanırlarsa bize. Kendimizi tammm hazır hissettiğimizde başlama özgürlüğümüz olsun. Her an herşey olabilir efendim. Cep telefonlarından Tanrı’nın doğum günü çıkacak yakında. Bir saniye gene  bir heyecan dalgası geldi. Geçer şimdi : )

.

.

.

.

-Yazıları aşağıdaki linke tıklayarak mailleyebiliyorsunuz biliyorsunuz-

DNS ayarlarımızı 4.2.2.1 ve 4.2.2.5 olarak tanımlıyoruz hepsi bu.

Bu ayarları şöyle yapabiliriz:

Bana, aileme ve tüm sevdiklerime TDG yi paylaşma olanağı sağladığın için, emeklerine minnettarım.

2008 de TDG ile beraber hayatıma kattıklarım, beni aşıp benden çıkıp evrendeki tüm canlılarla buluşturuyor..beni, biz yapıyor.. ‘yaptı demiyorum’ çünkü -di li geçmiş zaman kullanımı benim için 2008 de kaldı :)

Hepimizin, TDG yi mümkün olduğunca hepimizle paylaşması dileğiyle.

Hepimizi herşeyiyle seviyorum!

Sevgi ile kusatilsin…..

Sevginin kudretini iliklerimizde hissettiren…

Ve yasatan….. bir farkindalikla ISIK YOLUMUZ ACIK OLSUN…..

Azmimiz ve inancimiz daim olsun

TDG AILESINI SEVGI ILE KUCAKLIYORUM

Kitap bi kere öyle roman okur gibi okunacak bi kitap değil, tüm alıcılar açıkken okunmalı bana sorarsanız.Öyle -haa bu akşam 200 sayfayı deviririm 2
saatte, der gibi bir kitap değil.açık yürekle hatta en az 2 kez okunmalı
diyorum.

Kitapta gözlerden yaş indirme, yürekte bir yangın yakma halleri de bu
kitaba mahsus ki arınmak adına bunlar…bir de kitap 2006 da yazılmış, ben
bu yıl aldım okudum. şoklardan şok beğen ne dersin.. kitapta ‘küçük Türkiye projesi’nden bahsedilmiş ve şuan içinde bulunulan ‘yöneticilerin ekonomik
krizle boğuşmaktan bu projenin ve yaptırımlarının farkında olmamalarından……

YÜREĞİNE VE ELİNE SAĞLIK DİYORUM…bizlere bu farkındalığı yaşattığın
için…Başka ne söylenebilir ki ; sen tv ye çıkıp ahkam kesen ilim(!) adamlarından farklısın kesinlikle ve kitap 2 sene sonrası zaten kendini ispatlıyor …Dikkat et onlar seni kopyalıyor…bizden duymuş olma ama…
saygılar ve sevgiler..

İsrailin ve ABD’nin insafına bırakılmış, sorumsuz ve ölçüsüz saldırılarla cehenneme döndürülmüş Gazze’den yükselen çığlıklar kulaklardan gitmiyor. Eğer dünyanın bi kalbi olsaydı, ki ona “Mother Earth” dediklerine göre mutlaka vardır, kucağında yaşanan bu faciadan dolayı paramparça olmuştu.

Ölümler arttıkça isyanım dayanılmaz boyutlara ulaşıyor. Ama bu kabusun ortasındaki Filistinli çocuklar hala dayanıyor, yaşam mücadelesi veriyor. Ve “medeni” dünya sessizce, o çocukların korku dolu gözlerini seyrediyor. Elektriksiz, ilaçsız, gıdasız………………..Acımasız!

Obama Hawaii’de tatildeymiş!…. Bush’da Texas’da!…
Filistinliler de sever tatili, yılbaşı programlarını, müziği, aşık olmayı, çocuklar korkmadan oynamayı…Yıllardır süren işgal altında, yoksuluk ve savaşla bunlar yapılamıyoo işte….Barış istyor, refah istiyor bu tür şeyler..

İçimdeki isyan duygusu, birşey yapamıyor olmanın çaresizliğiyle birleşince, insanlığımdan utanıyorum…

özDEMİR Asaf’ın dizeleri aklıma geliyor, biraz uyarlama yaparak.

Filistinde,
Acı büyür-büyürse, adı değişir yalnızlık olur
Kan büyür-büyürse, adı değişir katliam olur
Dünyada,
Hipokrasi büyür-büyürse, adı değişir utanç olur.
Utanç büyür-büyürse, adı değişir susmak olur.

“Biz sizin çocuklarınızız. Daha iyi bir dünya istiyoruz, bize yardım
edin. Yüzü maskeli terörist değiliz, hem bilinen hem tanınmayanız,
sizin çocuklarınızız, bilinen, bilinmeyen. Rüyalarımız var, onları
öldürmeyin. Hatırlayın, siz de bir zamanlar gençtiniz, şimdi para
peşinde koşuyorsunuz, sadece vitrini süslemekle meşgulsünüz,
şişmanladınız, kelleştiniz, unuttunuz. Bizi desteklersiniz zannettik,
bize ilgi gösterir, bu kez bir defa olsun bizimle övünürsünüz
zannettik, boşunaymış. Sahte yaşamlar sürdürüyorsunuz, başınızı
eğdiniz, pantolonlarınızı indirdiniz, ölüm gününü bekliyorsunuz, hayal
kurmuyor, aşık olmuyor, yaratmıyorsunuz. Yaptığınız tek iş almak ve
satmak. Her yerde madde var, hiçbir yerde aşk yok, hakikat yok.
Anneler babalar nerede, sanatçılar nerede, neden bizi korumak için
çıkmıyorlar dışarı. Bizi öldürüyorlar, yardım edin. Biz sizin
çocuklarınızız”

Sonra altında bir de not var bu metnin “Daha fazla göz yaşartıcı bomba
atmayın, biz zaten yeteri kadar ağlıyoruz.”

PS: birazdan minik kizinin tesrifini bekleyen dostumuza minik bir hediye olmasi icin bir muzik paylasimi yapacagim. Gulce bebek, emir bebek ve tum indigo bebekler icin..
Cello ile calinmis bir ninni…

Annesi minik Gülçe için “bana çok şey öğretecek” demişti. Daha doğmadan hepimize minicik de olsa bi bilgi ulaştırdı. Küçük Gülçe’lerin yetişkin Gülçe’lere özlerini hatırlatması, işte “indigo devrimi”… Bu arada, yetişkin Gülçe’nin, yıllar sonra kardeşini bir Türk filminde bulmuş gibi heyecanlanmış olması gözümüzden kaçmadı : )
07-ninni1

farkediyor farkettiriyorsun ne guzel..

selamların en guzeliyle

Selam 4 diyoruz o zaman buna : ) Çok sevimli bi selamlar silsilesi oldu bu. Yakında beşincisi çıkacak diyolar : )

ww.gelecegizbiz.org

GelecegizBiz.Org proje fikri çocuklarımızın belirli ihtiyaçlarına cevap verebilmek adına yapılan bütün kampanyaları bir araya toplamayı hedefleyerek, bu hedefe yönelik herkesi buluşturmak adına hayata geçmiştir…

TDG’yi yazdığım günlerde, kuzenlerden biri sitesine bir oyun koymuştu. Çok basit bir oyun. Fakat bana çok iyi geldi. Kafam kazan gibi olduğunda yarım saat bi saat takılınca, güzel bi renk oldu. Ve sürpriz. Bu oyunu siteye koymaya karar verdim. Beğenirseniz sık kullanılanlara ekleyin. Çünkü linkini ilk ve son verişim. Biz bize, aramızda kalsın. Fazla kaptıran olursa karışmam ona göre : )
bubble-shooter

Surdan iki tane simit versene, buralarda bulamiyoruz, cok da severiz….agzimizin suyu aka aka resmine bakarak yutkunuyoruz…. saka saka …sizlere afiyet seker olsun…..bitane de bizim icin goturun lutfen…..cayla tabikii…
yemis kadar oluruz….vatan donusu hep cantama atarim dort-bes tane gumrukte soran olursa da yol uzun acikirim diye susamli ekmek aldim cantama derim diye senaryomu hazirlarim….eve gelincede ilk is cay demler simitle peynirle bi guzel yeriz…. bi tanede buzluga koyup o karakoy vapurunu cok ozledigimiz gunlerde koklamak icin saklariz….bundan da ogrenilecek birsey vardir muhakkak….
Yasamimizin akisinda hic onemsemedigimiz degerleri, alisa gelmisleri kaybettigimizde veya bulamadigimizda ozleriz…. neden acaba…….

Sevgiyle kalin, sevgi sacin……

Simite hasret Türk, karasal yayın yapan martıya benzer. Denizim de denizim der durur. : )

Efendim, buradan oraya simit gönderemeyiz fakat simit tarifi gönderebiliriz : ) Simitsiz hayat olmaz. Hele hele beyaz peynir olmayan ecnebi memleketlerde… İlk fırsatta simit, hemen şimdi simit:

 http://mutfakgunlugu.blogcu.com/sokak-simidi-tutkunlarina_1153520.html

T D G

Saol buRAKcan, belkide yasantisinin en cok ihtiyaci oldugu bir surecte TDG ile tanisti ve o kucucuk odalari aydinlandi.Buna vesile kilinan ablamada buradan tesekkur ederim.

SEVGI ILE KALIN VE SEVGI SACIN …………

Dip not:
Huzur evinindeki amca ve esini vatanda iken bende ziyaret ettim, oralarda unutulanlar’ i yasatti bana.Kendilerine hicbir cikar amac olmadan GELECEK ZIYARET EDILMELERINI bekliyorlar SADECE…. YALNIZLAR….SEVGIYE IHTIYACLARI VAR….

Tanrının Doğum günü kitabınızı adeta bir solukta okudum ve hakikaten 47 yıllık yaşamımda, özellikle son 30 senedir kafamda oluşan birçok sorulara, sizin yazınızda yanıt bulduğum için, sizinle aynı Dünya görüsü paylaşan birisi olarak kendimle ve sizinle gurur duydum.

Kitabınızda hakikaten Tanrı ile konuşmuş kadar net ve etkleyici görüşlerinizi bizlere aktardığınız için tekrar tekrar teşekkürler.
Benim kitabınız için yorumum şudur ; Keşke her dilde yayınlansa ve her millet tarafından okunabilerek, yazılanların sadece % 10′u Dünya üzerinde uygulanabilse, sanırım Dünya bir Cennet olurdu.

Sizden gelecek cevabı sabırsızlıkla bekliyorum çünkü benimde kitabınızda DONA’ya sorulan sorulara benzer ama henüz cevaplarını bilemediğim sorularım var.

Daha önce defalarca ___ ve ___’e mail yollamama rağmen hiçbir cevap alamadığım sorular bunlar, umarım siz bana cevap verme nezaket ve lütfunda bulunursunuz.

TEKRAR TEŞEKKÜRLER, SAYGILAR

Masal bu ya, zamanın birinde, mekanın birinde, bir ülke varmış. Bu ülkede yaşayan insanlar, bir kaç bilge hariç, hem hırsız hem unutkanmış.
Bu ülkedeki insanlar, sürekli birbirlerinin malını çalarmış. Çalarlarmış ama, çaldıklarını hemen unutuverirlermiş. Çaldıkları malların kendilerinin olduğunu zannederlermiş, kendilerinin ise çok dürüst insanlar olduğunu zannederlermiş. Bu ülkede herkes dürüstlükten bahsedermiş.
İnsanlar, kendinden bir mal çalındığında ilkten hemen kızarmış ama sonra bu olayı unutur, o mal kendilerine hiç ait olmamış gibi hatırlarlarmış. Böylece herkes herkesten mal çalmasına rağmen kimse üzülmez, kimse kavga etmez ve bütün insanlar çok dürüst bir toplumda yaşadığına inanırmış.
Masal bu ya, bu ülkede kral, en başarılı hırsız ve en büyük yalancı olanlar arasından seçilirmiş. Halkın oylarıyla seçilen kral, seçildikten sonra, en başarılı hırsız ve en büyük yalancı olduğu için seçildiğini unutup, sürekli dürüstlük ve namus üzerine nutuklar atarmış. Kral, halkın ve devletin malını sürekli çalar, ama bir süre sonra çaldığını unutur, bir kez daha çalarmış. Kral da, halkı gibi unutkan olduğu için, her gün hırsızlık yaptığını unutup kendini dürüst bir insan olarak görürmüş.
Halk birbirinden sürekli çalarken, aynı mallar sürekli yer değiştirdiğinden kimse aslında fakirleşmezmiş. Ama kral halktan çaldığında, kralın kalesi iyi korunduğundan ve halk kaleye giremediğinden, kralın malı sürekli artar, halkın malı sürekli azalırmış. Kral çaldığını unuttuğu için, mallarının atalarından miras kaldığına inanırmış.
Halk, kralın kendilerinden çaldıkları yüzünden sürekli fakirleşmesine rağmen, bir önceki günü hatırlamadıklarından, kendilerinin gittikçe fakirlediklerini farketmezlermiş. Bu durum asırlarca devam etmiş.
Masal bu ya, günün birinde bir yabancı gelmiş bu ülkeye. İlk bir iki gün pek durumu anlamamış, ama sonra bu ülkede yaşayan insanların nasıl hırsız ve unutkan olduğunu farketmiş. Kendisi de hırsız olan bu yabancı hemen ülkesine dönüp hırsız arkadaşlarına bu ülkeden bahsetmiş.
Yabancı hırsızlar paralı askerlerden oluşan küçük bir ordu kurup, bizim hırsız ve unutkan insanların yaşadığı ülkeyi istila edip kralını teslim almışlar. Kralın ve ülkenin bütün malını mülkünü alıp ülkelerine götürmüşler. Bizim kral ve halkı ilkten bu işe kızmışlar ama ertesi gün olanları unutmuşlar. Yaşadıkları ülkenin hep böyle fakir olduğunu ve komşu hırsız ülkenin de dost ve dürüst insanların yaşadığı bir üke olduğunu düşünürlermiş.
Bütün bu olanları başka ülkelerde yaşayan hırsızlar da duymuşlar. Bizim ülkeden nasıl kolayca mal çalındığını görüp müthiş heyecanlanmışlar. Herkes başlamış planlar yapmaya. Ama bu yaptıkları planlar diğer hırsızların da kulağına gidiyormuş.
Bütün hırsızlar gizlice plan yapıyor ve diğer hırsızların dikkat etmediği bir anda bizim ülkeye saldırmayı düşünüyormuş. Herkes ajanlarını karşı tarafa gönderip, karşı tarafın saldırı planlarını öğreniyormuş. Bütün hırsızlar, birbirini kollamaktan bir türlü bizim ülkeye saldıramıyormuş. Bizim yalancı ve unutkan ülkenin halkı ve kralı da sanal bir güven hissi içinde mutlu mutlu yaşıyormuş.
Yıllar geçmiş ve yabancı hırsızlar sabırsızlanmaya başlamış. Kolayca alabilecekleri mallar ortada duruyor, ama onlar bir türlü alamıyorlar… Sonunda bir araya gelip kendi aralarında anlaşmaya varmışlar. “Madem bu ülkenin malları ne bize ne size yar olamıyor, en iyisi ortak olalım” demişler. Böylece hep birlikte bizim ülkeye saldırmışlar. Her biri, anlaşmalarına uygun şekilde, kendi payına düşen malı her gün yavaş yavaş ülkesine taşıyormuş.
Bizim hırsız ve unutkan ülkenin halkı ve kralı da bu gelen yabancılara ilkten kızıyor, ertesi gün olanları unutuyormuş. O nedenle, ülkelerinde bulunan yabancı hırsızları, kendilerini ziyarete gelmiş dostları zannediyorlarmış. Bu durum senelerce devam etmiş ve günün birinde bizim ülkenin bütün malı mülkü tükenmiş.
Halk çalacak mal bulamadığı için şaşkınmış. Tanrıya, “bizim gibi dürüst insanlara bu yaptığın hak mı?” diye hesap sormaya başlamış halk. Kral da kızgınmış Tanrıya. “Ben halkımı iyi yönettim, komşu ülkelerle iyi ilişkiler kurdum, kimseye kötülük yapmadım, niye bir türlü zengin olamadık ?” diye yakınıyormuş.
Hem halk, hem kral, sıkıntı ve yokluk içinde Tanrıya dua etmeye başlamışlar. Mal kalmadığı için, hırsızlıkla vakit harcamadıkları için (çalışıp üretmeyi bilmiyorlar zaten) dua etmeye çok vakit bulabilmiş halk.
Ve sonunda Tanrı bu ülkenin halkına acıyıp… onlara hafızalarını geri vermiş…

Tek kitap için Türkiye’den sipariş maliyetli olur. Almanya siparişleri için bu adresi kullanabilirsiniz. buRAK özDEMİR yazılınca bütün kitaplar çıkıyor.  www.turkkitap.de

sevgiyle

www.traileraddict.com/…

tim burton’ın yapımcılığını yaptığı bir animasyon, fargmandan baya etkilendim güzel bir şeye benziyor
lider karakterin adı 9 ve film 9-9-09 da gösterime girecekmiş : )

www.imdb.com/title/tt0…

“9 doğduğu zaman, Kendini kıyamet sonrası dünyada bulur. Tüm insanlar yok olmuştur ve o da kendi gibi insanları da yoketmiş, kendilerinin de peşinde olan makinalardan kaçan diğerlerini şans eseri keşfeder. Saklanmak boşunadır. Hayatta kalmak istiyorlarsa karşı atağa geçmeli ve makinların kendilerinden ne istediğini anlamalıdırlar. Medeniyetin devamı sadece onların elindedir.”

Yasama farkli bakabilmekle ilgili bu müthiş karikatürleri enfes bir müzik eşliğinde TDG Ailesi’yle paylaşmaktan mutluluk duyuyorum. Sevgi ve saygilarimla.

Eee ben karikatür göremiyorum. Hani hani?

TDG ile dünyam değişti, değişiyor ve daha da değişecek..hiç durmadan dönüyor dünya hem de hiç durmadan..ben de duramıyorum sanki..içimde bir şelale..belki hepimizin içinde olan..aynı yere dökülüyor..kaynağı aynı ama kolları ayrı bir nehrin kolları..birikiyor yine kaynağın özünde..taşıyoruz..aynı yere..öze..dönüşüyoruz..hiç durmadan..her gece gülümseyerek uyuyorum ve her yeni sabah gülümseyerek uyanıyorum ve bunun için her fırsatta teşekkür ediyorum Rab’bime, Kur’an-ı Kerim’e..Bıkmadan usanmadan teşekkür ediyorum..mutluyum..anlatmak istediğim çok şey var..anlatamıyorum..teşekkür ediyorum sadece..şükrediyorum..şükretmek olmaktır :)

Cok uzun zamandir yanliz olmadigimi biliyorum ve artik cok huzurlu ve mutluyum. Ben kitabi okuduktan sonra zaten ayni kisisel devrim kartlari gibi isletiyordum, ama kartlarida almadan edemedim cok ise yaradigini söylemeliyim.

Senden ricam; almancaya cevrildimi su an bilmiyorum cevrilmediyse lütfen bu konunun da üzerine de egilip sonuclandirman. Kitabi tavsiye ediyorum, fakat buradaki türkler türkce okumakta zorlaniyorlar bu kitabi türk alman herkesin okumasini temenni ederim.

Bu kitabi ortaya cikarma yürekliligini gösterdigin icin ayrica kutluyorum ve cok tesekkür ederim yüregindeki hazinenin farkina varip ulasmaya calisan herkes adina Seni sevgiyle kucakliyorum.

Yeni yil oncesi matbaamizi degistirdik. 2 yildir kitabimizi basan matbaamizla yolu ayirdik. Nedenine gelince. Cok cici insanlar. Fakat tdg’nin artik bir mal olarak gorulmesi ve isin rutine girmesinden şikayetimiz vardi biraz. Kitabin teslimi bir ayi bulabiliyordu. En onemli kismi bize heyecan lazim heyecan. Surasini soyle yapsak nasil olurlar lazim.
Velhasil uzun arastirmalar sonrasi yeni matbaamizla anlastik. Bu arada size ilginc bi bilgi. Yeni matbaa cok saygin bir matbaa olmakla birlikte, tesisleri bi gezdik ki acayip dindar eserler basiliyor : ) Yani onca namaz ilmihallerinin arasinda Tanri’nin dogum gunu… 2009 oncesi ilginc bir fotograf oldu.

Bu arada güzel haber. Hani benim çok sevdiğim bir kitap kağıdı çeşidi vardı. Bi türlü edinememiştik. Güzel haber şu ki, artık kitaplarımız o kağıda basılacak : ) Bir başka güzel şey de. Çok değil azıcık, koleksiyon amaçlı, 300 tane kadar hard cover Tanrı’nın doğum günü sipariş vermiş olmamız. Bayılırım. Amazon kitapları kitapları gibi sert kapaklı TDG’lerimiz gelecek. Eski matbaada bi türlü basamadığımız minik TDG baskılarını da artık basabileceğiz. Bu da güzel bir başka haber.

Babamla gittik matbaaya. Tanrı insanı İstanbul trafiğinden korusun… Otobusle. Çok merak ediyodum, metrobüse de binmiş oldum. Nası buldum. Bi kere bunların normal körüklü otobüsten pek farkı yok. Bunlar kiralık olanlar. Asıl uzun olanlar değil. Kandıramazlar beni. Şu an keramet, yolun boş olmasında. Jiiüüvv diye gidiyorsun. Yanda arabalar beklerken. Bu arada bu tercihli yol meselesi İngiltere’de de gündem olmuş. Meşhur Top Gear programının sunucusu, “Fakirler gidecekleri yere neden benden önce gitsinleri ki?” demişti. Ayyynen öyle. “Fakirler” artık jiiüüvv diye ışınlanacak, mersedesler trafikte bekleyecek. Yeni dünya düzeni : )

Otobüste dönerken bir vatandaşımız beni çok güldürdü. Babamı da. Çok komikti. Olay şu. İçerde camlar kapalı. Şöför kaloriferi çalıştırıyor. Vatandaş pişmiş durumda. Şöför bey alo malo hiç ses yok şöförden. En son babam şöförün tepkisizliğine kızdı kalkıyodu, baba dur buradan söyle ne söylüyosan dedim. Bi bağırdı adama. Töbe. Bunun üzerine herkes bağırmaya başladı adama. Neyse o da herkesin kendisine bağırmasından hoşlanıyo olmalı ki, yoğun istek üzerine havalandırmayı açtı. Buraya kadar birşey yok. Komik olan o bağırmaların arasında bir vatandaşımızın işin içine siyaseti sokmasıydı. Şöför kaloriferi kapatmadığı için şöyle bağırdı kendisi: NE BİÇİM BELEDİYE BU!

Yani otobüste giderken baktın sıcak oldu, direk belediye başkanını arıycaksın. Sana vantilatör getirecek. Meşgulse biriyle gönderecek. Yalnız daha asıl sürprize gelmedik. Babam vatandaşa seslendi: “Kardeşim konunun belediyeyle ne alakası var?” Evet efendim. Asıl bomba bundan sonra patladı. Nükleer bomba. Vatandaşımız, belediyenin kötü olduğunu anlatmak için bize şu örneği verdi bağırarak: “Zaten bu metrobüsler de tersten gidiyor. Yanlış otobüs alıyolar. Hiç bakmıyolar mı alırken?”

: D

Bilmeyenler için, ters gidiyodan kastedilen şu. Gidiş soldan, geliş sağdan. Ters yapmışlar. Neden, yolcu peronlarını yolun ortasına koyabilmek için yönleri değiştirmişler. Kapılar içeri doğru açılsın diye. “Alırken bakmıyolar mı bunlara?” kısmı sırtımın ağrısını ikiye katladı : D 

Otobüsten indik. Bir kırtasiyecinin önünden geçiyorduk ki, kendimden geçtim bir an. Hani şu küçük kitapçıklar projemiz vardı. İşte o kitapçıklar için renkli baskı kağıdı istiyordum fakat istediğim rengi bir türlü bulamıyordum. Bekliyoduk öyle. Bir bakarsın ki vitrin ağzına kadar o renk kağıtlarla dolu. Ve %70 indirim var. Ve arabamız yok. Ve eve bi dünya uzağız. Ve benim sırtım ağrıyor… Bu projeyi ne kadar istediğim sınamadan geçirildi resmen : ) Sonuç? Dünya kadar renkli kağıt var şu an evde. Rüya gibi. Çivi çiviyi söker diye boşuna dememişler: )

Tanrı’nın doğum günü zaten belli bir zaman geçtikten sonra, insanlığa mâl olacak. Bu yüzden bir hak iddiam yok. Bu benim açımdan doğru olan duruş. Onların açısından doğru olan duruş ise, “okudum” diyebilme dürüstlüğünü göstermek. Geçen zaman zarfında, tanınan, bilinen, koca koca yazan insanların, taklit Tanrı’nın doğum günü kitapları yazdıklarını gördük, böyle bir sürü şey gördük, hepsi silindiler, gittiler. Söz ve öz bir bütündür. Etki denilen, söz ile özün bir sinerjisidir. “Tanrı’nın doğum günü’nü okudum ve etkilendim” deme dürüstlüğünü gösteremeyen bir insan, taklit ettiği o kitabın özüyle çelişir, sözlerini de bu yüzden kimseler duymaz. Söz, özünü bekler çünkü…: )

2009 Tanrı’nın doğum günü için çok güzel bir yıl olacak bu ayrı bir konu. 2009 süper bir yıl olacak sözümüzün kimseyi, bekleme haline sevk etmemesi, 2009′un çaba gösterenlerin yılı olacağını anlatmak maksadıyla yapmış olduğumuz bir duyuru efendim.

öncelikle söylediklerimi lütfen ama lütfen anlamaya çalış çünkü bazı yerlerlerde çok karmaşık olucak :) şimdiden söylemesi :)

belki haberin vardır, senin ve tdg’nın hakkında biçok bilgi ve düşüncelere yer verilmiş geçenlerde hatta dün baktım,tdg’yı OKUYAN, altını çiziyorum okuyan bazı kişiler, kitap hakkındaki düşüncelerini belirtmiş, “orijinalliği tartışılır…ne biçim iş bu” derken bi yandan da “süper bi kitap, mükemmel ötesi, hayatımın kitabı!” falan da denmiş, tamam abartıyo olabilirim, ama eğer siteye girip bakarsan insanların ikiyüzlü davrandıklarını görebilirsin. lütfen, amacım ne seni, ne okuyanları, ne de kitabı kötülemek, ama sadece hatırlatmak isterim, “kitabınızı çok çok çok beğendim mükemmel süper bi iş başarmışsınız!” gibi uç yorumlar yazan insanların içlerindeki gerçeği, dürüstlüğü de bi düşün. tekrar ediyorum, bunları yazmamdaki amaç asla kötü değil, inan bana. öyle olsaydı oturup yazmazdım bile, objektif bi bakış açısıyla söylüyorum gözlem ve düşüncelerimi ki başka bi bakış açısından da görebil. “ne biçim genç bu, resmen laubalilik!” diye düşünüyo olabilirsin ama hayır sadece samimiyet bu : ) diyosan ki “yok ben bunların zaten farkındayım niye tekrar söylüyosun?” zamanını aldım. olsun, sağlık olsun : D

kitap hakkındaki düşüncelerime gelince (mesajım biraz uzun oldu farkındayım :/ )
dona’yla konuşma şeklin biçok insanın aksine beni şaşırtmadı. hayır gerçekten şaşırtmadı, öylesine söylemiyorum, internet çağı gençlerindenim ben de, ondandır belki : ) kitabı 2 kere okudum, ilham kaynağım oldu, biçok kişiye Tanrıyı hatırlatan bi araç oldu. bunu kaçıncı gere okuyosun bilmiyorum ama cesaretin ve temiz kalpliliğin sayesinde öğrenmesi/bilmesi/hatırlaması gereken herkes kitabı okudu. okumayanları, yukarda da yazdığım gibi okuyup da aksi yönde eleştirenleri, (iki)yüzlüleri yargılama, zamanları geldiğinde, onlar da bize, sevgiye katılıcaklar. bu arada, konudan da saptım, kitabı sevdiğimi söylemiş miydim? : )

buRAK abi, umarım zamanını fazla almadım. kaçıncı kere diceksin ama bunları sevgi ve samimiyetle yazıyorum. 3. taraftan (zaman taraflar olarak ayırma zamanı değil, bunu da biliyorum, ama başka türlü anlatamazdım) diğer 2 tarafa dair küçük bi kuşbakışı sadece. her zaman fikirlerine açığım, konuşuruz, tartışırız. zaman bulabilirsen ne mutlu yeni düşüncelere. tekrar çok sağol. kendine iyi bak :) Her zaman sevgiyle.

A- Üşenmiş olabiliriz şıkkı. Hiç olur mu, insanların hayatını değiştirebilecek bir hareket, unutulur mu hiç, bu şıkkı eledim hemen.

B- Benim eş ve dostlarım cep telefonu kullanmıyorlar o yüzden gönderemedim şıkkı. O zaman telex göndermeyi düşünebiliriz.

C- Eş ve dostlarımın cep telefonları var fakat bende yok şıkkı. O zaman sadece isimleri alalım, başka bir kanal üzerinden bize ulaşırsa numaralar, sizin adınıza “falanca kişi, size ulaşamıyormuş sizden haber bekliyor” diye haber edelim. Aralar açılmasın : )

D- Eş ve dostum yok. Olsaydı gönderirdim şıkkı. Hmmm.

E- Benim bütün eş ve dostlarım zaten TDG okudu o yüzden göndermeme gerek yok şıkkı. Bu bir rüya olmalı..  İşte şık diye buna denir. En şık numara bence bu : )

Yazı karakterinin adı “Ransom”. Rehine : )

parca-3

Ey güzel söz, kokusu nefis öz;
bize ” işte şimdi yaşamaya hazırız ” dedirten dost,
selam sana,selam sana,selam sana

AŞK böyle bir şey işte. İçinde taşan. Dur durak, kap kacak bilmeyen.
Şekillerden,sınırlardan çok uzak. Canını kanırta kanırta acıtan, acının lezzetinden sarhoş eden. Şölen başlasın dedirten -ki her gece şölen AŞK a.
YOKluk ne güzel şey değil mi ?

buRAK Atına bindik LÂ yı da yanımıza kattık.
İLLA dedik, dilimizi bağladık.
AMAN ALLAH ım bu ne hız!
Korkuyor muyum sahi?
Hayır!
VARLIĞIMDAN KAYNAKLI YOKLUĞUM buRAK ATINI BULDU
KOR-K-MUYORUM,
SADECE YOL ALIYORUM.
YÖNÜNÜ BİLMİYORUM AMA KAR TOPU GİBİ HER AŞAMADA BÜYÜYORUM,
M GİDİYOR Z GELİYOR VE BÜYÜYORUZ.
EĞER ERİMEK GEREKECEKSE BU YOLUN SONUNDA
RAZIYIM EY GÜNEŞ!
KARDANADAM GİBİ ERİMEYE ,SAYGI İLE KARŞINDA.

SEVGİLERİMLE DEMEK YETMİYOR AMA..

Butun bunlardan once icimdeki huzuru aksettim duvarlarima, askin renkleri ile boyadim cerceveleri. Sevgi tutsuleri yaktim, pozitif enerjiyle doldurdum dort bir tarafi. Bazi gorunmeyenlerle susledim. Ihtiyacim olan maddelerin disinda, gercek ihtiyacim olan maneviyatla donattim magarami. Sevgiyle, inancla, huzurla, olumlu dusuncelerle, iyilik dileklerimle
Hamd u senalar olsun, daim olsun. Isteyen herkesin olsun…..

Hepinize kolay gelsin………

DEĞİŞTİR.

Ev değiştirme değil. Evi değiştirme… Onunla bunun yerini değiştir. Hatta mümküne geliştir. İyileştir, güzelleştir. 

Yeni yıldan yenilik bekleyen herkes, her gün içinde yaşadığı ve artık kanıksadığı evinin şeklini değiştirsin… Çok şey bekleyen çok değiştirsin. Biraz değişim isteyen de ufak rütuşlarla yetinebilir. Evimiz, dünyamız. Ve beynimizde artık ezber tutmuş bu mevcut ev programını, bir kere bozmamız durumunda, dünya gerçekten hareket etmeye başlayacak, değişimi kendi elimizle tetikleyeceğiz.

Banyo ile mutfak yer değiştiremez : ) Halılar da tavanda değil yerde durmalıdır (halıları tavana tutturmak da olası : ) Bunlar kırmızı çizgilerdir. Bunların dışında herşey değişebilir. O koltuk neden orada durmak zorunda? O odayla bu oda neden yer değiştirmesin? Hadi bakalım iş başına : ) 

Bizim evde yoğun bir çalışma var. Salonun yerleşimini komple değiştiriyoruz. Kardeşim sizin salon çok sıkışık duruyor dediğinde, refleks olarak hırrrladım hemen. Değişime direniş olmazsa olmaz. Sonra biraz sorgulayınca evet dedim, daha farklı bir yerleşim neden olmasın. Babamı bile çağırdım, epey köklü işler peşindeyim : )

Kendi adıma yeni yıl öncesi evi değiştirme projesini gelenekselleştireceğim. Değişime hizmet eden herşeyi rutinleştirmek serbest çünkü. Hem de sonuna kadar.

Herkese kolay gelsin.

Ama insanın elinde değil değil mi? El kadar bebeyi memnun etmek insanı şarj ediyor bir anda değil mi? Onun yüzünde huzurlu bir ifade görebilmek ….Off devam edemeyeceğim.Yoksa kızımı uyandırıp ona sarılıp seni çok seviyorum diyeceğim.ve bu bana uykusuzluğa patlayacak :)

ama önce can sonra canan.Önce buRAK sonra EmİR…

Incittigim ilk gun Emirbebe’nin annesi arayip dayısı yetiş demesin mi.. Aglama krizi… Bakicisini ve annesini tuketmis. Hemen geliyoruz dedim ama kıpırdayamıyorum. Yamuk yamuk ciktik yola. Viyak sesinden gecilmiyor ev. Kucagima alicam fakat kol kalkmiyor. Kucak da yetmiyor, illa Superman yapip ucurucaksin, durdugun anda agliyor. Yarım saat kadar uctuktan sonra, boyle bi sıcaklık hissettim. O gun eve geldigimden beri bi bicak var sanki orda. Bu arada voltaren bisey cikarmis. Kocaman islak bi bez. Yapistiriyosun, agriyi cekiyormus. Bana islemedi gerci ama guzel bir icat.
Yeni yıl yazısı da benim için bir ilk. Ust duzey agri esliginde yazdigim ilk yazi. Taşın altına elini sokmayı anlatmak icin bundan dogru bir zaman olamazdi. 2009 oncesi… Altına girdigimiz yük çok büyük. Bu kadar ağrı olucak tabi.

Kozmos, klişeleri komut olarak kabul etmiyor ve bu temenniler ne yazık ki bir türlü yerine gelmiyor. “Allah şifa versin” denilen bir sürü hasta ölüyor bu yüzden. Parayı cebine koyarken “Allah bereket versin” diyen yüzbinlerce esnaf, ekonomik sıkıntıdan kıvranıyor. “Bereket vermediği için”.

Tanrı, hepimizden gençtir. Ama kulakları biraz ağır işitir. Yürekten söylenmeyen hiçbir sözü duymaz. Bedeli gözden çıkarılmayan hiçbir siparişi kargoya vermez. Şimdi otursam “Yar bana bir Ferrrari” dersem, zil çalıp buRAK bey buyrun arabanızın anahtarları der mi kimse bana? Demezler di mi : ( Böyle söyleyince şaka gibi duruyor ama insanoğlu tanrıya halâ bu şekilde dua ediyor. Allahım bana Ferrari. Allahıma bana morgıç taksidi. Allahım şu kilolarımı benden al diyen bile var…

Nasıl olacak o? Sen yiyeceksin yiyeceksin. Hareket etmeyeceksin. Sonra Allah senden o kiloları alacak. Senin bu duanı kabul etmesi için Allah’ın, evrenin dinamiklerini değiştirmesi lâzım. Yani sen, kilolarımı benden al derken aslında, “Allahım yerçekimini kaldır” diyorsun. İsterse kaldırır kaldırmasına da, bu sefer de, şikayet gelir, yerçekimi duasına çıkar diğer insanlar. Senin irade gösterip harekete geçmen daha pratik olur. 

O yüzden gerçek-üstü temennileri bıraksın herkes. “Dua” olgusunu, yeni baştan programlasın.

Yeni program şu: Dua = Sipariş. İstemek yerine Ismarlamak.

Cebinde hesabı ödeyebilecek gücün varsa, sipariş ver. Sahibi ol istediğin şeyin.

Uğruna poponu kaldırıp, sıkıntı çekebileceğin, bedel ödeyebileceğin bir fikrin varsa dua et. Dua etme. Duanı sipariş et. Önce sen kendini ciddiye al. Sonra bak neler oluyor. 

Telli baba türbelerine eciş büçüş evler çiziyor insanlar. Duaya karşılık gelen ev, çizimdeki kadar eciş büçüş olsa, yüzüne de bakmaz o evin, bu da ayrı konu. İnsanları ev sahibi yapabilecek mekanlar varsa, bunlar ancak emlak ofisleridir. Ya da bankaların ev kredisi masaları. Bunun dışında zaten paran cebindeyse, o zaman ne dua ediyorsun? Aç ilanlara bak. Beğendiğini al gitsin, Tanrı’yı ne karıştırıyorsun. O da görsün beraber seçelim mi maksat? E o zaten bütün evleri görüyor.

Telli baba türbelerine giden insanlar, “cahil insanlar” değil mi? Okumuş, kültürlü, dünyayı takip eden, kariyer sahibi insanlar gitmez di mi telli baba türbelerine? Bu dua anlayışı cahil insanların dua anlayışıysa, BU MAİLİ ARKADAŞINA FORWARDLA BİR DİLEĞİN GERÇEK OLSUN mailleri bizlere nereden geliyor acaba? Günde 20 defa… Buna ciddi ciddi inanmış olmalılar. Bu kadar modern insanlar, bu post-modern-hurafelere nasıl inanıyorlar ben de buna inanamıyorum işte.

İnternet üzerinden iletişim ve pazarlama üzerine bu kadar literatür taradım. Daha “Bu mesaj şu kadar bin insana ulaşırsa Microsoft o ailenin kızını ameliyat ettirecek” şeklinde kurumsal bir internet aktivitisine rastlayamadım henüz ! Sponsor linklerine tıklanması, yapılan tık başına şu kadar cent hakediş elde edilmesi… Bu uygulama belli ki, kulaktan kulağa, bilgisayardan bilgisayara, yayıla yayıla, içinde link filan barındırmayan posta mesajları haline gelmiş. Bunları ölçümlerse Ulu Manitu ölçümler. Microsoft’un falan harcı değil bu iş…  

“Bize şunları şunları getirsin”ler eşliğinde, bir yeni yılı daha karşılamak üzereyiz. Ben söyliyim. Bu yeni yıl, istisna insanlar dışında hiçkimseye hiçbirşey getirmeyecek. Bir çoklarımız aynı sıkıntıları çekmeye devam edecek. Aynı  çamur gölünde aynı patinajlar. Aynen devam. Gelecek sene bugünlerde, geçen sene için sıradan bir sene olarak yorumlayacağız. Büyük çoğunluğumuz için 2009, birkaç sene sonra hiç hatırlanmayacak bir yıl olacak. İleride 2009′u sadece kişisel devrimciler hatırlayacak. O yıl şunlar şunlar olmuştu, bunlar bunlar gelişmişti diyebilenlerin hayatında iz bırakacak 2009. Daha net olarak söylemek gerekirse, Bir çoklarımız 2009′u YAŞAMADAN GEÇİRECEK… Özgeçmişlere eklenmiş, +1 rakamlar… 2009 da onlardan biri olmasın.

Her yılbaşında güzel ama altı doldurulmamış dilekler, ya sonrası? Sıradan, birbirini kovalayan yıllar…  İyi ki seneler 365 gün sürüyor. 1 yıl, 20 bin gün sürseydi  55 senede bir kutlanacaktı yılbaşları. Hayatımızda bi kere görecektik sene başını. “Yeni” kelimesinin içini boşaltarak kendi kendimize yaptığımız bu dolduruş terapisinden de mahrum kalacaktık böylelikle.

Yeni yıllar kutlu ve de mutlu olsun. Süsleyelim her yanı. Güzel dileklerde bulunalım. Sevinelim mutlu olalım. Hiç itirazım yok. Ama tüm bunları yapıp yapıp… Senede bir gün yenilik dileyip, ondan sonra 364 gün yan çizmeyelim. Yenilikse, gerçekten yenilik… Diyetlerin hep pazartesi başlaması gibi, “yeni” kelimesi de aralık sonu sloganı olmasın. Ocak bitti mi, tükenmesin, Ağustos Ekim’de de de çıksın bu meyve. Yeni yıl bize şunları şunları “getirmesin”. Biz onları onları içeren bir yıl getirelim kendimize. Yeni yıl birşey getirecekse, bizi kendimize getirsin. Bir de bu getirme diyince benim aklıma bizi dünyaya leyleklerin getirmesi geliyor. Kimse getirmedi kardeşim. Bi akşam televizyon izlemeyip, aksiyonda bulundu bizimkiler. Sizi bilmiyorum ama ben böyle geldim dünyaya. Birileri sipariş etti, ben de geldim. 

İlkel toplumlar “getirtir”, gelişmiş toplumlarsa “gider-alır”.

Bu vesileyle, yepyeni bir yıl diliyorum hepimize.

Efendim insanın hatası bu kadar da yüzüne vurulmaz ki : ) Yanlışlık derhalen düzeltildi.

Bu arada… “Ben internetten sipariş vermeyi beceremiyorum” diyen dostlarıma sesleniyorum. Becerememe diye birşeyi kabul etmiyorumm. Çok kolay. Bayram tatilinde sipariş sitesini onlar için sadeleştirdim. Kafa karıştırıcı gereksiz sorular ayıklandı hep. Fakat bu da yetmez. 1-2 gün içinde “Acemiler için internet alışverişi – çizgiroman anlatımı” yayınlıyciiz. O zaman herşey çook daha kolay olucak.

Ama henüz önüme aradığım kitap çıkmadı.Gerçi sana birşey sormaya gelmiyor, hemen işi üstüne alıp üretmeye başlıyorsun.Ben sadece bir tavsiyen olur mu diye sormak istemiştim.

Ben O’nu bir peygamber gibi değil normal bir insan gibi tanımak istiyorum.Neler yapmış nerelere gitmiş kimlerle tanışmış.Baktığım tüm kitaplarda O’nu öve öve btiremiyorlar..Ekledikleri sıfatlardan okumaya mecal kalmıyor,cümlenin başını unutuyorsun.Acaba var mıdır bir tavsiyen? Saygı sevgi hürmet

“Çapraz sorgu” dediğim bi bi teknigi tavsiye edebilirim. Komunizmi komunizm eleştrisinden inceleyeceksin. Mevlana’yı Rumlardan, Hazret-i Muhammed’i de HRISTİYANLARDAN dinleyeceksin.
Doğru bilgiye rastlama imkanın digerlerine oranla daha yuksek.

Tüm bunlar aşağıdaki bilinçle yapılabilirse, yararlı bi araştırmaya ulaşılabilir:
TARİHLE İLGİLİ OKUDUKLARININ ANCAK YÜZDE BİRİ DOĞRUDUR. O DA ŞANSLIYSAN…

Bu güzel programın ilgisine çook teşekkür ediyorum. İlerisi için sözüm olsun.

Bu konuda yani agaclar ve ozellikle “okaliptus” agaci konusunda harakete gecmemiz gerekir diye dusunmekteyim…

“Suphesiz; İman; ameller olmayinca hiçtir”
Hic suphesiz ameller ancak niyetlere göre degerlendirilir ve karsilik bulur.

Yani tutarli olmaliyiz, inancimizi ruhsalligimizi sinayan bir suru olay meydana geliyor,
Yalnizca saf ve iyi niyetiniz ile kuantumda gercekligi degistirebilirsiniz..
Cern deneyinin durdurulmasinda bu kanitlanmistir…!
Onlar şimdi sistemi tamir etmekle uğraşıyorlar, mıknatıslar nasıl bozuldu bilemiyorlar?
Simdiden sana ve okurlara tesekkur ediyorum…
Mail adresleri asagida, sizler cogaltabilirsiniz…
Harakete gecmek icin simdi,

Sevgiyle kalin, hep uyanik olun

17 ARALIK 2008 TEKSAS’DAN SEVGIYLE KALIN……

Doğumgünü kediyemiz namı değer Paşam kocaman bir erkek olma yolunda hızla ilerliyor. Birkaç resmini paylaşmak istedim sizinle. Paşam’ın eve gelişiyle birlikte evimiz daha bir güzel, daha bir neşeli oldu. Çok teşekkür ederiz bizi Paşam’la buluşturduğunuz için. Sevgiyle kalın.

Paşammm… İsim çok güzel olmuş. Geçen gün bi mesaj daha gelmişti sizden yanıtlayamadım. İkinci kediler üzerine… Ben özellikle çalışan insanlar için bir değil iki kedi tavsiye ediyorum. İki kedi =  bir kabile  : ) Birbirleriyle çok güzel ilgileniyorlar. Bir de şöyle çok bilimsel bi açıklamam var: Ha bir kediii, ha iki kediii : ) Harcanan kalori çok fazla değişmiyor. Fakat 3 kedi için aynı şeyi söyleyemiyorum. Evde anarşi ortamı oluyor : ) İkisi gruplaşıyorlar (Yaşasın-Sıpa) ve biri dışarıda kalıyor (Tosun). Yaşasın ve Sıpa o kadar büyük bir aşk yaşıyolar ki. Anarşi dediğim şeyi, ağır çekimde izliyoruz hemen. Bir gri ve bir sarı kedi mutluluk içinde koşup oynamaktadırlar. (Ağır çekimde kırlarda koşturan kediler). Bu sırada, Tosun abi gelir. Kedi dilindeNe oynaşıyosunuz ulen der. Bi tane sarıkediye patlatır, bi tane de gri kediye. Bıhuaaa şeklinde bir ses çıkmıştır. İki kedi yuvarlanmaktadır. Ağır çekimde : )

Bu arada sipariş sitesine yakında Doğumgünü kediyeleri diye bir “ürün başlığı” açıyoruz. Bizde kedi çook. Hayırlısıyla kedi sahiplendiricez sitemizden. Kargosu, kadevesi dahil Sıfır YTL’den vericez kediyeleri. Bu arada kedi “sahiplendirmek”. Bahar bi kitap almış. Kedi sahiplerinin başucu kitabı. Kitabı gördüğümde dedim ki bu amca kedi olayını yakalayamamış. Kediye sahip olunur mu hiç? Bi anlasa adamı tırmık tırmık eder. Evarkadaşım diyebilirsin en fazla. O da evin yüzde 51′i onun olmak şartıyla : )

orphaned-land-07-building-the-ark-

İyilik güzellik esenlik barışıklık dileklerimi
(selâmlarımı) iletirim;

Kitabınızın değerini anlayabiliyorum.

Doğru olanın, doğru olduğunu anlayabilmek(âmenû; imân; emin olmak)
doğru bilgi ışığı(nûr) ile insanları aydınlatmak;
yozlaşmağı, doğru bilgi ile düzeltmek(ıslâh) için
yaptığınız çalışmalarınızda(Amele sâliha)
başarılar dilerim; teşekkürlerimi iletirim.
—————————————————————–
Kur’ân’ın doğru tercüme edilmemesi,
Allâh’ın resülüne ait olmayan özdeyişlerin
ve geleneklerin de, kutsal kabul edilerek,
Allâh’ın hükmüne ortak katılması
ve onlara öncelik verilmesi sonucunda:
farklı dinlerin, farklı mezheplerin ortaya çıktığı
inancındayım …
————————————————-
El RAHMÂN Sûresi’nin 6. ayeti

55.0     Adı: El-Rahmân;
en çok O sevdiği için en çok iyilik eden
en iyi koruyan;
Mutlak Tanrı’nın(Allâh’ın) özdeyişiyledir

55.6    “Yıldız ve Ağaç secde eder”
————————————————-
buyurulmasına rağmen,
Kur’an-ı Kerim Meallerinin çoğunluğunda:

“… bitkiler  ve ağaçlar secde eder …”

denilerek “Yıldız” kelimesi “yok” edilmiştir.

Bildiğiniz gibi, Arabî lisân’da,
“Necm”    : “Yıldız”     demektir.
“Kevkebe”: “Gezegen” demektir.

“Necm” kelimesinin “yıldız” demek olduğunu
kendi çocuklarını tanıdıkları gibi
tanıyabilen meal yazarlarının çoğunluğu,
“yıldız” kelimesini, hangi gerekçe ile yok edebilmişlerdir.

En’am Sûresi’nin 76. ayetindeki(6*76)
“kevkebe”nin anlamının:
“gezegen” olduğunu,kendi çocuklarını tanıdıkları gibi,
tanıyabilen meal yazarlarının çoğunluğu,
“gezegen” kelimesini, hangi gerekçeyle, yok ederek
“yıldız” diye, kendi dillerine çevirebilmişlerdir.
————————————————-
55.6    “Yıldız ve Ağaç secde eder”

Bu ayetin dikkat çektiği konu nedir?

Dünya, bir kuyruklu yıldızdan arta kalan
toz bulutunun içinden geçerken
atmosfere giren gök cisimlerinin, atmosferde
tozlaşması ve şimşek çaktığında
azotlu sıvı eriyik(mâyi; midrâr) olarak toprağa girmesi,
toprak altındaki bakterilerce
biyokimyasal işlemden geçirildikten sonra
ağaç köklerinden ağaçlara
azot bileşimi olarak ulaşması;
bu işlemler sonucu
proteinli besinlerin oluşması konusuna
dikkat çekilmiş olabilir mi?

kökleri toprakta
dalları gökte bir bitki
—————————————————————–
Yunus Sûresi’nin 31. ayetinde:

10.31 … sizi gökten ve yerden besleyen kimdir ..
.
diye sorulmaktadır
————————————————————
Tübitak Yayınlarından
“EKOLOJİ” adlı kitabın 16. sayfasında,
besinlerin oluşumuna ilişkin
Azot çevirimi, kısaca açıklanmaktadır.

Tübitak Yayınlarından
“Evren” adlı kitabın 48. sayfasında:
bir kuyruklu yıldızdan arta kalan
toz bulutunun içinden Dünya’nın geçişine
değinilmektedir.
———————————————————-
Fatır Sûresi’nin 3. ayetinde:

35.3      … sizi gökten ve yerden besleyen
Mutlak Tanrı’dan(Allah’tan) başka bir
yaratıcı var mıdır hiç …

Enbiya Sûresi’nin 42. ayetinde:

21.42    gece gündüz demeden,
sürekli şekilde, sizi yediren
“El-Rahmân”dan başka kim dir;
yanıt: El RAHMÂN’dır yalnızca;
rabblerinin “akıl defterini”(21*10)
önemsememektedirler;
rabblerinin “memorandum”undan
yüz çevirmektedirler, onlar

Hıcr Sûresi’nin 56.ayetinde,

15.56    İbrahim demişti ki:
en çok O sevdiği için(rahmet ettiği için)
rehberlik eden rabbinin
referans kitabından(31*3)
uzak duranlar; bir başka ifadeyle,
rabbinin gerçek sevgisinden(rahmetinden)
uzak duranlar,
doğrusunu bulamayan kimselerdir

Lokman Sûresi’nin 2. ve 3. ve 4. ayetlerinde:

31.2      hakemlik ederek, doğrusunu açıklayan
referans kitab’ın gerçek kitap
oluşunu ispat eden,
sıradışı kanıtlardır bunlar
31.3-4   ölüm sonrası hesaba çekileceğine inanarak
öğretiyi doğru yerine getiren;
ılmen ve cismen
en kalitelisini veren iyi insanlara rehberlik eden
bir referans kitabı olarak,
ve gerçek sevgiden(rahmetten) kaynaklanan
karşılıksız bir iyilik olarak

armağan edildiği bildirilmektedir

Şûra Sûresi’nin 8.ayetinde:

42.8     eğer Allah dilemiş olsaydı;
insanları, ecelleri gelene kadar, serbet bırakmaz;
onların tümünü Allah’ın gerçek dinine uyan
bir tür yapardı;
fakat, Allah, gerçek sevgisine
(rahmetine) dahil olmağı dileyen kimseyi
rahmetine(gerçek sevgisine) dahil eder;
gerçeği ispat eden kanıtlar besbelli olmasına rağmen,
yanlış inançlarında inat edenlere gelince,
onların ne bir akıl hocası; ne koruyucu bir dostu;
ne de güçlü bir kurtarıcısı olmayacaktır …
———————————————————-
“Kur’anı Kerimin Meali” adıyla yayınlanan kitaplar,
doğru anlamı veren(lisânı sâdık) çeviriler değilse;
sözünü öncelikle dinlememiz gereken rabbimizin sözünü,
doğru anlamamız elbette mümkün olamamaktadır;
bu yüzden, “bilim” ile “din” arasında çelişki var sanılmaktadır.

Çeviri dili aslına sadık olursa
doğruluğu kanıtlanmış “bilimsel bilgiler” ile
gerçek “ilâhi öğretinin” çelişmediği görülecektir;
çünkü Evren’de her şey, Allah’ın sevgisi, koruması(rahmeti)
ve bilimi(tam ve doğru bilgisi) üzere rabbinin(efendisinin)
buyruğuna bağımlı hareket(tesbih) etmektedir.

Ayetlerin, kendi dilime yaptığım
çevirisini eleştirinize sunmaktayım;
doğru anlamı taşıyan bir çeviri
(lisânı sâdık bir tercüme) değilse,
beni lutfen uyarınız; sizin görüşünüzü de alarak,
doğruyu bulmak isterdim; çok teşekkür ederim.
——————————————————————-
Gençler, doğru bilgileri verenleri dinlerlerse;
doğrusunu anlamağa çalışırlarsa
doğru bilgiler gençlere aktarılmış olur
(lutfen bakınız: 31*17 nolu ayet ve 39*17-18 – 55 nolu ayetler;
67*10 nolu ayet).

Doğru bilgi, genç nesillere,
genler aracılığı ile aktarılamaz
(lutfen bakınız: 16*78 nolu ayet ve 76*1-2-3 nolu ayetler).

Genler aracılığı ile, yalnızca, fiziki özellikler aktarılabilir
(lutfen bakınız 4*1 nolu ayet ve 49*13 nolu ayet).
——————————————————————-
Kur’ân’ın doğru tercüme edilmemesi,
Allah’ın resülüne ait olmayan özdeyişlerin
ve geleneklerin de, kutsal kabul edilerek,
Allah’ın hükmüne ortak katılması
ve onlara öncelik verilmesi sonucunda:
farklı dinler, farklı mezhepler,
ortaya çıkmaktadır …

Kur’ân-ı Kerîm metni,
tıpkı, bir arkeloğun,
çok eski bir levhayı deşifre etmekte
gösterdiği dikkat gibi,
çok dikkat edilerek, tercüme edilmesi gerekir;
öncekilerin yaptığı tercüme,
yeterince araştırılmadan,
aynen kopya edilirse,
doğruyu bulmak mümkün olmayabilir …

Sayın: …. …..,  İnşaat Mühendisi
olmasına rağmen,
kendini “Göktürk Kitabeleri”ni deşifre etmeğe adadı;
tercümelerin yanlış yapıldığını 4 – 5 yıl önceki
bir “…. ….  programı”nda açıklamıştı.
————————————————————–
“Lisanı sadık”olmayan çevirinin sebebleri
şunlardır sanırım:

– Öncekilerin yaptığı tercümeyi
mutlak doğru kabul ederek;
doğruluğunu hiç sorgulamamak;
nesilden nesile aynen aktarmak

- Konuya iyi odaklanmamak;
ben bunu zaten biliyorum diyerek
yeteri kadar araştırmamak;

- Lügatların, sözcüğün,
zamanla değişmiş anlamlarını verdiğini unutmak

- Bilimin ve aklın devre dışı bırakılması(bağy: ayet no 2.213)
———————————————————————–
Size yazı göndererek
çok değerli vaktinizi alıyorsam,
lutfen beni uyarınız; size hiç gücenmem;
çünkü ben hiç kimseye haksızlık yapmam istemem.

Yazdıklarımı eleştirinize sunuyorum;
size danışarak doğrusunu bulmağı dilerim.

İyilik güzellik esenlik barışıklık dileklerimi yinelerim.

Ben tatilde naptım. Bayramda demiyorum çünkü, benim için bi tane bayram var o da şeker bayramı. Bu geçirdiğimiz, bayram değil. Çok acılar çekildi ve çektirildi çünkü. Neyse. Tatilde, herşeyden önce bol bol fırça yedim herkesten. Yazı yazmadım diye : ) Aslına bakarsanız yazı yazdım. Hem de 3 tane. Kurbanla ilgili değil. “Kurban” ile “bayram” kelimelerinin yan yana gelemeyeceğini anlamak için yazıya ihtiyaç olmadığı için. Bu bir ilim konusu falan da değil. Beynimizin yüzde birini kullanmamız durumunda rahatlıkla üstesinden gelebileceğimiz bir konu. Çok değil, yüzde sadece bir. Kültür seviyesi yüksek, kariyer sahibi, aklı fazlasıyla başında insanların bile “Ortak kesiyoruz. Biz olmasak da bu hayvan kesilecek nasılsa” dediği, bu lafı gerçekten mantıklı bulduğu  bir ortamda, bu konuda dil dökmeyi reddediyorum. Neyse II… Tek tek sorunsallar üzerinden tümevaramayacağımız çok açık. Tanrı’nın doğum günü,  temel ve çok büyük bir devrim üzerinden, tümdengelerek, sorunsalların çözüleceği bir süreç. O yüzden sabır. Çok çalışarak sabır…

Aslında yazı yazdım hem de 3 tane. dedim de Nerde bu yazılar? Yazıları yayınlayamadım bir sebepten. Çok enteresan birşey oldu burada. Herşey normal, bitirdim yazımı. Yayınla’ya bastım. Fakat içimden bir ses, bu yazı için erken olduğunu, bu yazının üstesinden gelemeyenlerin olabileceğini söyledi. Fakat düğmeye de basmış bulundum. Sonra da “Bana ne?” dedim. “Gelsin üstesinden.” Yayınla’ya bastığım anda sitenin yayını çöktü. Tıkır tıkır çalışan site, ben yazıyı girdiğim anda, durduk yerde çöktü. Sabah saatleriydi gören olmuştur belki. Çok sıradışı bir durumdu. Sıradışı olan, -görmüş olabileceğiniz- yayının kesildiği anda ekranlarda beliren yazıydı. “This account has exceeded its CPU quota”! Bu hesap, beyin kapasitesini aştı… Pes. Loglara girdim hemen. Bir anda böyle birşey nasıl olabilir? Loglara girdim ve baktım. Kilitlenme anında, kilitlenmeden sorumlu işlemi görebiliyorsun son satırlarda. Log, bilgisayarın kendi günlüğü. Zaten blog, log’dan geliyor. Loglarda, inanmakta güçlük çektim şöyle yazıyordu. Gerisayım, gerisayım, gerisayım…

Gerisayım demek. O yüzden durdurdum yazıları. Tekrar bakacağım ilk fırsatta.

İlk fırsatta diyorum çünkü fırsat daha yeni geldi. Hayatımda bütün tatillerle ilgili planlar yapmışımdır. Şu kitapları okuycam, şu kadar koşucam ya da şu kadar çalışıcam gibi. Hayatımda ilk defa bir tatilde planladığım şeylerin hepsini, hem de fazlasıyla yaptım. Şu an gözlerim kapanıyor olmasa mutluluktan uçucam. Aylardır uğraştığım işleri, bir başka sıradışı günde çözüverdim. Birşey yapıverdim. Birbirinden bağımsız bütün sorunsallar bir anda çözüldü. Rüya gibiydi.

İstediğim yeniliklerin dışında, siteyle ilgili çok büyük iki derdim vardı. Uzun süredir kafaya takmıştım bu konuya kafayı. Ve şimdi tamamdır, bitti : ) Oh. Birinci derdim SEO’ydu. SEO bir ilim. Bu çağın ilmi. Search Engine Optimization. Yani sitenin arama motoru uyumluluğu. Hani var ya, “ya buRAK site fıstık gibi, durup durup niye kurcalıyorsun”. Sitemiz fıstık gibi görünse de günlük yazılarıyla, Google küsüşmüştü. Günlük, SEO değildi. İçinde o kadar çok içerik birikti ki, Google günlüğü artık pas geçiyordu. Dert diye buna denirdi. SEO konusunda kimsenin net bir bilgisi yok. Olay, bilgilerin de ötesine geçmiş durumda. İş çok enteresan noktalara gelmiş. Bu konuda kitaplar okudum. Makaleler okumak ne kelime yuttum. Sayısız programlar çalıştırdım. Daha neler neler. Bizim günlüğün Google, Yahoo gibi robotlarla dost olmasının yolunu sonunda buldum. Bakın bu konuya neden önem verdim. Neden bu işle bu kadar çok uğraştım. Bu konuyu kafama taktıran olayı paylaşıyım hemen, beni çok iyi anlayacağınızdan eminim : )

Aylar önce, sitenin yönetim panelini kurcalarken bir şey gördüm. Google üzerinden siteyi bulanlar, hangi anahtar kelimeleri vererek Tanrı’nın doğum günlüğü’nü buldular başlığı. Herşey normal görünüyor. Satırlardan birinde gözlerim yuvalarından fırladı. Efendim adamcağızın biri, google’a “güzel ve dik kadın memesi” yazıyor ve bizim siteye düşüyor : D Sen bu işlere kafayı fazla taktın, otur Tanrı’nın doğum günü oku demiş olmalı birileri ona : ) Bu anahtar kelimede hiçbir yazı yok ki sitede? E nasıl oldu bu iş? Diye bir başladım, o başlayış : ) İlim demem boşuna değil. Robotlara Tanrı’nın doğum günü’nü öğretme mücadelesindeydim efendim protestolara maruz kaldığım aylar boyunca : ) Robotlara bu işi anlatmanın yolunu buldum ya, insan hiç sorun değil : ) Kişinin sorularına dönük olarak Tanrı’nın doğum günü ve günlüğü içeriğinin, kişinin kullanımına sunulması. Hedef buydu. Çalışmalar son noktaya geldi. Şükürler olsun. Hayırlı olsun.

İkinci derdim, ilk defa siteye giren birinin direk günlüğe girmesinden duyduğum memnuniyetsizlikti. İki senede hep birlikte geldiğimiz bir nokta, kitabın adını daha yeni duymuş insanlar için ihtiyaca dönük sonuçlar vermezdi. Onun çözümünü de gerçekleştirdik. buRAKozdemir.biz/tanrinin-dogum-gunu/okuyanlar sayfamız hayırlı olsun. Yapısal herşeyi hazırlandı, içeriğinin bir kaç saatlik işi kaldı. Merak edenler, bilgisayarının sesini açık olduğundan emin olsunlar efendim.

Yeni haberleşme sayfamız da hayırlı olsun. Günlükteki diğer değişiklikler hayırlı olsun. Hemen-başka düğmesi hayırlı olsun. EH’nin martılarla dolu sayfası hayırlı olsun. Önümüzdeki günlerde hayırlı olacak bütün yeni şeyler hayırlı olsun. Günlüğü sürekli yenilerken, “illa da eski site” diyenlere “Tamam ama bi şartla” diyerek hayata geçirdiğimiz, yenisite-busiteden-daha-guzel.buRAKozdemir.org/tanrinin-dogum-gunu/tanrinin-dogum-gunlugu/ nam-ı diğer kırmızılı site hayırlı olsun.

Ama en önemlisi. Siparişe açılan Proje 1, Tanrı’nın doğum günü Cep Matineleri hayırlı olsun. Beni bekleyen güzel uykum da hayırlı olsun : )

KİMSE KURBAN KESMESİN, KAN AKITMAYALIM ARTIK ALLAH ADINA NOOOLUR.

****

Bi aksiyon vardı kafamda. Keskin bir çıkıs planlıyordum “kurban” konusunda. Yetişmedi, bu sene de kurtaramadık hayvancıklarımızı… Diğer yanda sivil toplum kuruluşu Lösev’in “Bir canı almak yerine bir canı yeşertelim” kampanyası beni mutlu etti. Eskiden aman fanatik dinciler falan denirdi, ses çıkarılmazdı. Türkiye’de artık işin adını “can almak” olarak koyan böyle kampanyaların yapılabildiğini görmek çok güzel.

Ikinci nokta ise KDK kartlari, bu konuda yazacaklarim tamamen önyargilarima dayali, yazmamin sebebide aslinda bilgi adinmek. Burada yazilanlardan anladigim kadariyla kisisel devrim kartlari insanlarin zor zamanlarinda guc aldiklari ve onlara cesitli zorluklarin ustesinden gelmelerine, hayata yeni gözlerle bakmalarina yardimci oluyor. 50:45 numarali ayette (We are totally aware of what they say, and you are not to be a tyrant over them. So remind with the Quran those who fear My promise.) Buradan anladigim kadariyle Kurana inanan ve bir sorunla karsilasan insanlara Kuran´dan bir hatirlatma ile yardim edecegiz. Daha önce dedigim gibi bu kartlar hakkinda edindigim bilgi bu siteden, kartlari görmedim, ustunde yazilani okumadim, tamamen ön yargilarimla hareket ediyorum ve bunu yalnizca satisi arttirmak icin kullanilan yeni ve zeki bir pazarlama teknigi olarak gördum. Ustelik sigara paketine benzeyen bir kabin icinde…:) Lutfen biri aciklasin.

Okuyucumuzu üzen o kişi kimse gidip iki tane çakmak geldi, konu da tam insan sevgisi : ) Ama yok. Değişim başladı. Ona gereken cevabı okuyucumuzun kendisi verecek. Ayağa kalkacak en kısa sürede. Sevgiyle.

Yunus Emre’nin bu sözünün, Tanrı’nın doğum günü’nden sonra artık miadını dolduğunu düşünüyorum.  Yaratılanı severim, Yaratandan ötürü. Nedenmiş? Yaratan güzeldir. Ama yaratılanın kendisi de güzeldir. İnsan güzeldir. İnsan, kendi başına da sevilmeye layıktır. İnsan sevmek için Tanrı’yı sevme şartı aranamaz.

Mevlana her zaman başımın tacı olmuştur. Fakat, çok değerli bir düşünür olmakla birlikte, Yunus’u biraz marjinal bulmuşumdur. “Tanrıya olan aşkının”, tekamülün önüne geçtiğini, kişiye, hayattan, dünyadan ve insanlardan kopukluk getirdiğini gözlemişimdir.

Şu anda buradayız, bizim dünyamız burası.
Evrende bir Tanrı olmasa bile,
Yaşanmaya ve sevilmeye değer bir yer burası…

Buraya kadar, Yunus’un sözünün orijinaline itirazdı. Anlamı kaya kaya, yüzyıllardan geçerek kavuşturulduğu şu anki kullanımı var bir de. O itirazım kat kat. Bu sözün, günlük hayattaki kullanımın içinde, insan sevgisi göremiyorum. Bir çocuğa “sana babanın hatırına katlanıyorum” demek gibi. Çocuğun kendisine sevgi yok. “Körolmayasıca insana”  yaratanın hatırına katlanma var.

Hayvana “mahluk” diyen sevgiyi unutmuş dünya görüşünün, bir başka çelişkisi bu. Çünkü yaratılanı gerçekten sevse yaratandan ötürü, mahlukat demez, hayvanları da sever. Bu sözü, hep insanlardan bahsederken kullandıklarını gördüm. Nedense, “Yaratılan”la hayvanları kastettiklerini hiç görmedim. Yoksa dinciler, hayvanları Tanrı’nın yaratmadığını mı düşünüyor, o yüzden mi onları sevmiyor, bu sözün kapsamında görmüyor? E iyi de, bu “evrim teorisi”nin bakış açısı değil mi? Hayvanları Tanrı’nın yaratmadığını söylediği için evrimci ateistlere neden kızıyolar ki o zaman?

Rahim ayrı güzel,
Rahman ayrı güzel,
Hayvan ayrı güzel, Bitki ayrı güzel.
Hepsi birbirinden bağımsız güzel,
Herbiri ayrı ayrı sevilmeye değer.

Yaratanı severim ben;
YARATTIKLARINDAN ÖTÜRÜ…
sevgiyle
buRAK EMRE : )

Nerdesin

Geceleyin bir ses böler uykumu,
İçim ürpermeyle dolar: -Nerdesin?
Arıyorum yıllar var ki ben onu,
Aşığıyım beni çağıran bu sesin.

Gün olur sürüyüp beni derbeder,
Bu ses rüzgarlara karışır gider.
Gün olur peşimden yürür beraber,
Ansızın haykırır bana: -Nerdesin?

Bütün sevgileri atıp içimden,
Varlığımı yalnız ona verdim ben,
Elverir ki bir gün bana derinden,
Ta derinden bir gün bana “Gel” desin.

Ahmet Kutsi Tecer

Yıllar önce bu şiiri okurken tutkulu bir aşka denk düştüğünü sanırdım. Şimdi de çok farklı değil düşüncem. Ama bugünün tek farkı, artık bu aşkın bir insana olduğunu düşünmemem. Dolayısıyla sizinle de paylaşmak istedim…

Bu akşam çok sevdiğim Heroes dizisinin yeni sezon ilk bölümünü seyrederken, artık dünyanın diğer ucunda da aynı özden beslenen fikir akımlarının iyiden iyiye su yüzüne vurmaya başladığını düşündüm. Bu örneklerin tesadüf olduğuna inanmıyorum tabi ki. Bu tarz film ya da dizilerin dayandırıldığı felsefeler, toplumda filizlenen eğilimlerden, etkinliği artan düşünce akımlarından ve bunların etkisiyle şekillenen öngörülerden beslenirler. Matrix örneğinde olduğu gibi… Onlardan etkilenme sebebimizin, sadece özel efektler ya da cazibeli oyunculardan kaynaklanmadığı aşikar.:) Dolayısıyla Heroes dizisinde sarfedilen bazı cümleler, bana o kıtada ivme kazanmakta olan görüşler hakkında biraz fikir verdi. Bu tür yapımların insanlarda kırılım yarattığını ve bir kabullenişe kapı araladığını düşünüyorum. Bir hocamızın zamanında söylediği bir söz geldi aklıma; “Sanat hayal eder, Felsefe üzerinde düşünür ve Bilim gerçeğe dönüştürür…” Birbirine ne kadar anlamlı bağlanıyor değil mi? Aslında varolan, bulduğu her araçla kendini gerçekliyor, her vesile insana ulaşmanın bir yolunu buluyor. Önemli olan bakarkör olmamak. Velhasıl, gözümüzü kulağımızı açık tutalım. Belli ki farklı frekanslardan daha nice örnek, yakında bizde alışkanlık yaratacak… Tek diyebileceğim; gel artık 2009, GELl!:) (Tabi şu merakıma kalp yetireceğimden endişe duyduğum projeler eşliğinde… Nerdesin? Bekletme! Sabır… Sabır… Sabır…):)

Kitabınızı almadan 1 hafta önce, bahsettiğiniz konuların çoğu
aklımdaydı, düşünüyordum ! hatta kitabınızı almadan bir gün önce
düşüncelerimizin daha mantıklı ve geniş olması için empati yapmayı,
kendimizi tanrının yerine bile koymamız gerektiğini düşünmüştüm.
Neyse sanırım 9 basamağa yaklaşıyorum. şaka ( :

Allah’a beni seviyormusun diye sormuş, O da bir işaretle bana
karşılık vermişti ve sevgisini taşıyorum. Yanımda olsanız
gösterirdim. ne demek istediğimi zorlanmadan anlatabilmeyi isterdim.

kitabınızı okumadan bir hafta önce diyordum ki, acaba kuran üzerinde detaylı çalışan var mıdır? nasıl öğrenebilirim?
Çünkü kitap hayatımdır ve onu araştıranların, gerçeği bilmek
isteyenlerin ayetlerden ne anladıklarını, ne düşündüklerini merak
ederdim. İNSANLARIN BU AYETLERDEN NE ANLADIĞINI…

şimdi… Öncelikle işiniz zor, bu kitabı yazmaktaki gerçek nedeninizi de bilmeyi isterdim. Siz ne yaptınız öyle… okurken, ara ara
mantıklı buldum.
bazen yırtıp atmayı düşündüm ! bazen tuttum. Bazen okumak zordunda olduğumu hissettim ! Bi kere baya bir çalışmışsınız, sağlam mantıklar kurmuşsunuz…
Sizin bakış açılarınızı çaldım. Çünkü buna ihtiyacım var. O KİTAP DA HERŞEY VAR ! herşey… bütün soruların cevapları… O kitapda ALLAH var…
GERÇEK ALLAH var… Onun istediği var..

kitapdaki çok önemli yerleri fazla açamadığınızı düşünüyorum.
daha fazla açmanız gereken yerler çok ! bahsettikleriniz ağır ve
yeteri kadar kanıt yok ! uzatmıyım hayırlısı……

Kabuklarımızın altında kendimizi saklamakta ne kadar da ustayız.
Ve ne kadar güçlü korunuyoruz, kalkanlarımızın ardında.
Hissedilmeden, el değmeden, sevgimizi göstermeden.
Deniz minareleri, midyeler,
Kirpiler ve kaplumbağalar gibi.

Sahi koruyor mu bizi çatlamamış sert kabuk?
Kimse incitemiyor mu duygularımızı, inançlarımızı, benliğimizi?
Yoksa zarar mı veriyor bu ürkeklik, bu kabuk bize?
Hissettiklerimizi gölgeliyor, yansıtmıyor mu gerçek kimliğimizi?
Duygularımızı bastırıyor, el ele tutuşmamızı engelliyor mu?
Eğer bir yıldız gibi ışıl ışılsam ve bir yıldız kadar
parlak,
Ne çıkar ateşböceği sansalar beni?
Belki en hoyrat yürek bile ateşböceğinin
O uçucu, masum, sevimli çocuksuluğuna el kaldırmaya kıyamaz.

Güçlü kapıların arkasına kilitlemesem kendimi,
Korkaklığımı, sevgi isteğimi
En insani yönlerimi kayıtsızca sunabilsem,
Bu sert kabuğun ağırlığından kurtulup
Bir kuş gibi uçacağım özgürce.
Anlaşılacağım ve bir ayna gibi yansıyacağım karşımdakine.
O da çözülecek belki.
Samimi, güvenliksiz ve silahsız biriyle göz göze gelince.

Oysa bir görebilsek bunu.
Kalmadı böyle insanlar demesek.
Güven duygusuna bu kadar muhtaç olmasak.
Kırılmaktan korkmasak. Yaralansak…
Ne olur bir darbe daha alsak.
Yeniden açsak kendimizi, atabilsek kabuğu.
Denesek.
Risk alsak.
Yanılsak.
Fark etmez.
Tekrar, tekrar bıkmadan denesek.
Ve kucaklaşsak yeniden.
Tıpkı eskisi gibi.
Ne olduğunu anlayamadığımız o 15 yıldan öncesi gibi.

O zaman fark edeceğiz.
Ne kadar özlediğimizi birbirimizi.
Neler biriktirdiğimizi,
kaybolan değerlerimizi ne kadar özlediğimizi.
Beraber geldik beraber gidiyoruz oysa.
Vakit az, paylaşmak, sarılmak için.
Yaşadığımız coğrafya zor, şartları ağır.
Yüreği daha fazla küstürmemek lazım.
Sırtımızda ağır küfeler, her gün katlanan.
Ve koşullar bir türlü düzelmeyen.
Sevgiye çok ihtiyacımız var.
Ufukta kara bir kış görünüyor.
Ancak birbirimize sokularak atlatırız o günleri.
Kırın o sert, o ağır kabuklarınızı.
Kurtulun bu yükten.
Korumuyor o kabuklar, aksine zarar veriyor bize.
Yalnızlığa mahkum ediyor bizleri.
Hem hepimiz bir yıldızız.
Ne çıkar ateşböceği sansalar bizi…???

hepinizi öpüyorum…
sevgiyle kalın

Sevgili kardeş, şu andaki plan, mevcut Tanrı’nın doğum günü versiyonunun, gelecek baskı çıksa bile, satışa ilelebet devam etmesi. Onun da bir alternatif olarak hayatımızda olması lazım çünkü, 2009′da, elimizdeki mevcut baskıya “ince kitap” diyeceğiz…

Versiyon yükseltme çalışmalarımız olmazsa, ben yeni kazandığım bilgileri deniz kenarında, elimde çubukla kumlara yazmak zorunda kalırım. Kitaba yazmayı, kumlara yazmaya tercih ederim : )

Bir kere satışı gerçekleşmiş ürünler üzerinde yeni çalışmalar yapılmasaydı, hepimiz şu an Model T’lere biniyor olurduk : )

Bir elimde TDG, bir elimde KDK, yanımda Dona… Rahim, Rahman’dan daha ne isteyebilir ki… Sevgimle

Siteye yazmıstım sevgili yazan yanımız buRAK ‘tan ve siz lerden fikir istemiştim bu okuldaki ders için. Belki birilerimizin aklına gelmistir KDK kartlarını neden çalıştırmadı diye.
Oysa ben kartlarımı da çalıştırmıstım amaaaaaa sizlere yazmamamıştım çıkan şeyi ..:) Şimdi yazabilirim artık..
ELİF kartı .. Gerçek istek kutsaldır, yerine getirilmesi elzemdir…. diye devam eden kart
LAM kartı … Öncelikle senin,kimse tarafından yargılanamayacagını yüzde yüz idrak etmen gerekiyor..diyen kart
MİM … MİM kartı.. onu yazının SONUNA SAKLADIM :)

Efendim sonu 9 la biten haftanın bir günü saat 9 da din eğitmeni profösör ile görüsmeye okula gittim.
Görüşme çok hoş ve olumlu gecti adamın gözlerindeki ışıltı dan anlattıklarımdan çok etkilendiği hemen belli oluyordu. Yaklaşık yarım saat görüştük son söz olarak okul direktörü ile konuşup beni derse sokmak için izin isteyeceğini söyledi.
Ve benden kendisine bahsettiğim 2 şeyi özelikle sınıfta anlatmamı istedi.
Biri *Meryem ( bizim cağırdığımız şekilde MERYEM dedi ). Onun için Kuran da ayet olduğunu islamın ona çok değer verdiğini, diğeri de Herkesin tanrısal özellik taşıdığı ( RAHMAN VE RAHIM OLMAK )kısmını.
Su anda bekleme içerisindeyim ..,
EVETTT ….
MİM KARTIM ..Sabır, monotonluğun değil heycanın konusudur.Sabır, aktif bekleyiştir. Sabır, bekleyenler için değil,hareket edenler içindir.

Ha bu arada benimde daha önce farkında olmadığım veya öyle hissedip sürekli şikayet ettiğim bir konu açıklığa kavuştu. Hatta bu konuyu çok kere burda dile getirmiştim. TDG de yazılanları iyi kavrayamak anlayamak gibi vs üzüntülerimi.
sevgili buRAK oysa ben ne çok şey öğrenmişim, ne çok şeyi kavramışım bunu o yarım saat içine neleri sığdıracağım telaşını yaşarken anladım.
Cümleler arda arkasına kesilmeksizin dudaklarımdan dökülürken Allaha şükrettim..
Böyle güzel bir şey yaşadığım için…Tabi yine sana da teşekkürler tekrar.
Selamlar sevgiler burdan

Şunu söylemem lazım. Bu “Niçin yaratıldık?” sorusu Tanrı’nın doğum günü’nden sonra bana en çok yöneltilen soru oldu. Tanrı’nın doğum günü ile ilgili yaptığım muhasebelerde, şu tespite vardım. Okuyucu ailemiz, tekamül etmek için burada olduğumuza ikna oldu fakat gene de Tanrı’nın neden böyle süreci oluşturduğunu,  bizleri neden yarattığı konusundaki merakı Tanrı’nın doğum günü de gidermedi. Yaklaşık 100 bin yıldır cevaplanamamış bir soru bu : )

Tanrı’nın doğum günü’nü kaleme aldığım süreçte şöyle değişik birşey yaşıyordum. Bir gece, kafamda bir bilgiye ulaşıyorum. Havalara uçuyorum, buldum buldum diye. Çok çok yüksek bir bilgi. Fakat 1 saat sonra zerre kadar birşey hatırlamıyorum. Cevabı bırak, soruyu bile unutmuşum. Ben birşey bulmuştum ona çok sevinmiştim, acaba o şey neydi diyip duruyorum. Bir türlü bulamıyorum.

Cevapları netleştiremesem de, daha sonradan unuttuğum bu bilgilerin, hayata geçirmeye hazır olmadığım çok yüksek bilgiler olduğunu farkettim. “Tanrı gene de bizleri neden yarattı sorusu?” da daha sonradan unuttuğum, tekrar erişemediğim konulardan birisi. Bir kere bu sorunun ne kadar yüksek bir soru olduğunun farkında olmamız lazım. Bu soru, Tanrı’yla birebir empati kurmadan cevaplanabilecek bir soru değil. Çok yüksek bir soru. Senin bu soruyu bir ömür soruyor olman isteniyor da olabilir. Bu sorunun sana verebileceği çok şey olabilir. Senin kuzey yıldızın bu soru olabilir. Olmayadabilir. Bilmiyorum. Bildiğim, bu soruya, aldığımda beni havalara uçuran o yanıtı iki senedir hatırlamaya çalıştığım fakat bir türlü hatırlayamadığım : )

Sistem henüz siparişe açılamadı. Görsel fikrim gelmedi bir türlü dediğim sırada hmmm bişey geldi aklıma şimdi…

Of ne karışık bi sistem o öyle. Yatır, tarat gönder. Yatırdım dersin olur biter : )

Bildiğim kadarıyla geçenlerde buradan Almanya’ya, Rusya’ya, İran’a kitaplar gönderildi. Gene bildiğim kadarıyla, tek tek kitap göndermek çok pahalıya geliyor. O yüzden, kitap setleri dışında sipariş pek de iyi bir fikir değil. Yurtdışından sipariş konusunu kitapçı sitemizde bir opsiyon haline getireceğim, biraz üzerinde çalışabilirsem. O güne kadar, siparis@buRAKozdemir.c… efendim

Evet tıkandık. Eğer, bu yeni bilinçle, eski bir hayatı sürdürmeye çalışıyorsak tıkandık. Tanrı’nın doğum günü, sadece bilmekse, peşinden devrimler gelmiyorsa tıkandık, hem de çok fena biçimde : )

“Kiyamet ne zaman kopucak” peki diye sordugumda da “Onu sadece Allah bilir” demisti…. Bu cumleyi ilk duydugumda da, cocukluk, ilk genclik donemimde de hep “ben kiyameti gorucem” derdim cevremdekilere. Benimle dalga gecerlerdi. Daha cok var kiyametin kopmasina, hem sen manyak misin neden gormek istiyorsun derlerdi. Bense bunun harika bir solen olacagina inandigimi, Allah’in beni sevdigini bildigim icin de asla korkmadigimi soylerdim. Sayet kiyametin kopmasina cok varsa bile ben de cok yasarim o zaman derdim. [Ben halaa -neden bilmem- cok yasayacagima inanirim :-) ]

Ve simdi bu soylencelerdeki kiyametten TDG kiyametine… Bitisler ve baslangiclarin kiyametine… Sevgi duzlemine gecise… Tum bunlara (insallah) sahit olacagimi dusundukce heyecan duyuyor ve mutlu oluyorum.

PS: Bir arkadasim cok kucukken bir gun ailesine ” ben kiyameti koparacak boruyu uflicem” tarzinda bir cumle kurmus… Herkes sasirmis tabii ki. Ve bizim ki senelerce inanmis buna… :-))

KDK’larla ilgili bir anı benden. Unutmadan. Çook sevgili bir dostumuz. Bahar için de benim için de çook değerlli biri. Kartların bir türlü bitmediği dönemde günaşırı Bahar’ı arayıp kartlar ne zaman çıkacak, nerede kaldı diye soruyordu sürekli. O dönemde biz kimsenin yüzüne bakamaz olmuştuk : ) O kadar uzun sürdü ki üretim. Ayrı mesele. Sürekli telefon, hani kdk derken KDK’lar nihayet çıktııı. Aa bu sefer ondan hiç ses seda yok. Hem de nasıl ses yok. Arıyor Bahar, telefon no’ya basılıp kapanıyor. Kaç sefer. Çok üzüldü, çok merak etti, güzel haberi bir türlü veremedi. Dedim ki “O bir süreç yaşıyor belli ki. Bittiğinde bizi bulur, endişelenme”.

İki ay geçti üstünden. Telefon… Benim alodan da önce ilk sözüm “Neredesin sen?”. Onun alodan önceki sözü “Kartlar hayatımı kurtardı!” oldu.

Çok büyük bir sıkıntı yaşamış. Ona hep söylediğim birşey vardı. Onun düğümü olduğunu söylediğim bir konu. İşte o zaaftan ötürü gerçekten çok büyük bir sıkıntı yaşamış. Çözebilmek için 2 ay uğraş vermiş, alt üst olmuş. “Tam umudumun tükendiği anda bittim KDK’larımı aldım” dedi. Hemen çalıştırmış. Kartlar ona mucizelere inanmasını söylemiş. O da belli ki kendini açmış mucizelere inanmış ki, aynı gün çözüme kavuşmuş büyük sıkıntı. Konuyu aktarmıyorum onun özeli olduğu için. Fakat bana anlattığı olay, çözüm, gerçekten mucize : )  Dostlarımın KDK mektuplarına bir destek de benden efendim. Yaşamayan bilmez. Bu kartlar, gerçekten ama gerçekten çalışıyor.

Tamam gelenekçiyim ben ama başörtüyü gelenek olsun diye takmıyorum.ya da açıklara karşı bir düşmanlığım yok.çok açık arkadaşım var birçok kapalıdan daha namuslu.öyle kapalı olacağına böyle açık olsun.ha bir de bu başörtülü kızlara eğitim hakkı diye tanıdığınız ne idü belirsiz şey de beni rahatsız etti.bizleri yine toplumdan,sosyal hayattan soyutlayan,aman biz görmeyelim de nerede olurlarsa olsunlar tarzında lafta çözüm önerisi getirmişsiniz.bu lafta çözüm önerileri beni gerçekten rahatsız
etti.yine bir örnek ise kurban bayramınının formatının değiştirip hediye bayramı yapma fikriniz.bu yüzyıllardır süregelen  bir ibadet.”neden bunu hakkıyla yerine getiremiyoruz,bu bayramı daha güzel nası geçirebiliriz”i düşünmüyorsunuz hemen yine kendinizce bir yorumla kurban kesmek şart mı canım hediye verelim,olmaz mı?? neye dayanarak söylüyorusunuz?? yine kanıma dokunan bir yer var.Peygamber Efendimiz’e(s.a.v.) “efendimiz” demememizi söylemeniz.biz efendimiz demekle yetinmiyor saygısızlık etmemek için sallallahu aleyhi ve sellem diyoruz,siz de adeta o kim ki niye “efendimiz” diyoruz diyorsunuz.günlük hayatta insanlar üstlerine,amirlerine saygısızlık olmasın diye beyefendi,hanımefendi,sayın vs.  gibi hitabetlerde bulunurken konu bizim Peygamberimiz olunca,söylerken dilimiz mi yoruluyor da söylemeyelim?? O doğunca “ümmetim” demiş,şefaatinin günahkar ümmetinin üzerine olacağını söylemiş,ömrü boyunca sadece ümmetini düşünerek yaşamış,onu görmeden iman edenlere “kardeşim” demiş,ben ona “efendim” demişim çok mu??? Okursunuz ya da okumazsınız,cevap verirsiniz ya da vermezsiniz sizin bileceğiniz iş. Ben sadece söylemek istedim.

Güzel kardeşim, sen bu kadar sabit olursan, değil ben, değil Tanrı’nın doğum günü, Hazret-i Muhammed’in kendisi gelse, senin fikirlerini o bile değiştiremez. Sen onunla da çatışırsın.

“Kapakta ve kitabın isminde beni cezbeden bişey oldu ki bunun hala ne olduğunu anlamış değilim” dediğin şeyin ne olduğunu çok iyi biliyorum. Sen değişmek istediğin için buradasın. Ve sana güzel haber, değişim başladı. Şu anda, eşcinsellere senin deyiminle kitapta ılımlı yaklaştığım için bana eşcinsel imasında bulunsan da, bir gün sen de benim gibi, bütün varlıkların varoluş şekillerine saygı duymayı öğreneceksin. Dilini daha iyi öğrendikçe hanımefendi-beyfendi ve peygamber “efendi” kelimeleri arasındaki farkı da öğreneceksin. Aceleye gerek yok. Kayıtsız kalabilirdin kalmadın, karşı çıktın. Değişimin ilk safhası. Herşey yolunda, aceleye gerek yok. Yol uzun, yaş genç.

anlatmak istediğim çok ama çooook şeyler var ama hangi birini yazabilirim ki..kimseleri detaya boğmak istemem ama şunu söyleyebilirim yaşadıklarımız kesinlikle tesadüf değil asla değil..

2008 yılı benim için anlatmakla bitmez. Kendimce çok derin şeyler yaşadım. çok düşündüm, bazen okudum, bazen kayboldum, bazen buldum ama sonra tekrar kayboldum. inandım, vazgeçtim sonra farkettim ki inanmaktan başka yolum yok. Hayatımda ilk defa ramazan ayı için ‘11 ayın sultanı’ denmesinin nedenini idrak edebildim. Severek gönülden oruç tutabildim. Hem de bana hiç yük olmadı. Kendimi ayrıcalıklı hissetim ki bunları bu şekilde yazmak ve yaşamak pek benim hayat tarzımla bağdaşmıyor inanın. Biliyormusunuz ben şimdi bir sonraki ramazan ayını iple çekiyorum. Baş ucumda artık Kuran’ı Kerim var artık. Yüksek sesle çekinmeden ben Kuran-ı Kerim okuyorum diyorum yakınımdakilere ki onlarda bunun çekinilecek birşey olmadığını düşünebilsinler. Tüm bunlar olurken en başından beri yanımda TDG vardı. Sitede paylaşılanlar, çok yakın iki dostum, ailemden bir iki kişi ve bir de dünyanın en fedakar annesi, annem vardı. Ama ben yine de puzzle ın parçalarını bir türlü tamamlayamıyordum. Kendimi dersine iyi çalışmayan bir öğrenciye benzetiyordum. Herşey bana açıkça gösterilmeye çalışıyordu ama ben anlamıyordum işte!.. Bir türlü olmuyordu!..neden..neden..neden??? Sorduğum sorulara çok ilginç ve de açıkça yanıtlar alıyordum (küçük mucizeler, belki de meleklerin yardımı) ama elime geçen yanıtlarla hangi yoldan gideceğime karar veremiyordum bu defa da. Karar verememe sancısı! Yolun sonu karanlık mı aydınlık mı? Korkuyordum!..Adım atamıyordum!..Korku!..Tüm kötülüklerin anası olsa gerek..

Ve sonra birgün ve bu defa da hayatıma aynı aileden KDK lar girdi. Haydaaa hadi bakalım..e tamam bir de bunu deneyelim..kartları çalıştıralım bakalım neler olacak..bazen anlamlı bazen de anlamsız gibi gelen bir sürü yanıtım oldu, çok ciddiye alamadım başlangıçta..ama sonra şunu farkettim gerçekten ama gerçekten ihtiyacım olduğu anda!, hatta düzeltiyorum ‘çaresiz’ hissettiğim anlarda kartlar çalışmaya başladı..ben kendimi açtığım anlarda kartlarda bana açık olmaya başladılar..ve öyle zamanlar oldu ki tamamen kartlardan aldığım yanıtlara göre bazı adımlar attım. yeni adımlar attım. risk aldım. hayatıma etki edecek önemli adımlardı bunlar. ve sonuç %100 başarılıydı. bence, ben, kendim, bizzat KDK lar için inanılmaz iyi bir örneğim:)bu kartlar çalışıyor arkadaşlar!

yaşadılarım ve yaşayacaklarım için, hayatım için şöyle düşünüyorum artık…’çile yok heyecan var’:)

Hep bunu istemiştim içinde olduğum ve aylardan çıkamadığım bu mağaramdan çıkmaya başladıktan sonra neler yaşanacağını merak ediyordum ve şimdi zamanı geldi. heyecanlı ve de mutluyum. mutluyum, mutluuuu :) yaşayacaklarım beni korkutmuyor sadece ve sadece beni heyecanlandırıyor..

yapımda ve yayında emeği geçen herkese çok çok çok teşekkür ediyorum :)Sevgili buRAK şu güne kadar sana teşekkür ettiğim yazılarım olmuştu (aslında seni anlayamadığım ve sana kızdığım zamanlar bile olmuştu..)ama bu başka..bu başka..çok çok teşekkür ederim..ve şu güne kadar TDG yi çok kişiye anlatmaya çalıştım onlarada ışık olabilmesi için umarım onlarda kendi ışıklarını bulabilirler, bunu gönülden diliyorum.

Yeni projeleri okudum az evvel. Dona’nın neden sana geldiğini tahmin etmek hiç de zor olmuyor inan bana. Bence çok güzel projeler ve çok güzel yansımaları olucak, yürekten inanıyorum.

ve KDK lar elime geçtikten sonra bana en çok çıkan kartı paylaşmak istiyorum sizlerle..MEKTUBU OKU kartı – E4.

‘Anlayabildiğin hiçbir şey sana acı vermez. Acı, içinde sana yazılmış olan bir mektubun saklı olduğu şişedir. Farkındalığı yüksek insan, acı şişesini açar ve içindeki mektubu okur. Acı öğretmendir ve senin mektubu okumanla birlikte onun dersi bitmiştir. Sınıfı terkederken yerini haz öğretmene bırakır.’

Sevgiyle kalın,

Bir gün Tanrı imajından rahatsız olup yeniden doğmak istedi. Artık kendi ruhlarından üflediği küçüklerinin Tanrı’yı sevme zamanı gelmişti. İmaj danışmanı olarak tekâmülün 9.basamağında olan espritüel, biraz da kafası karışık ashab-ı kehf indigo çocuklarından birini seçti. Tanrı erkek egemen dünyanın kuralını bozmamak adına elçisi tayin ettiği indigoya yakışıklı ve stili olan bir erkek olarak göründü. Ateist indigoya Tanrı olduğunu inandırması çok da uzun sürmemiş yaratıcı zekâsıyla çocuğu kafalamıştı. Ateistliğinden bu kadar kolay vazgeçen çocuk dinleyicide bir hayal kırıklığı yaratsa da sonradan duyacağı masallar vuslatları olmuştu. Aralarında peygamberleri kıskandıracak 21. yy. samimiyeti; müteşabih yani kriptografik ayetlerden, Kuran’ın düzlemler halinde hareketli bir kitap olduğuna, Usame Bin Laden’in beklenen Deccal olduğuna, ahir zaman mucizelerinden, Huruf-u Mukatta’ya bütün sırlar arza döküldü.

Ağzı açık dinleyicilerin çenesi cennet cehennem paradoksunu duyunca yere vurdu

Cehenneme girmeyeceğimiz Cennetten de kovulmadığımız muştulandı

Sürekli sürprizler yapan Tanrı bir sürpriz yaptı ki her şeyi aştı

İsa yaşıyor ve Amerika’dan geliyordu

Fatih ile Nişantaşı buluşuyordu

Sohbet ilerleyip gün günü bulunca yeniden diriliş muamması da diri oldu: bir önceki tekâmülünde Malawi’de halkının özgürlüğü için dövüşen indigo geçmişini bağışladı tevbe etti.

Ahir zamanda dünya savaşlar, yoksulluklar, sefillikler, aile içi şiddet ve istismarla uğraşırken 21. yüzyılın kaderinin barış olduğu ve gözlerimizle şahit olacağımıza ikna olunduk.

Tanrı İndigo’nun kulağına fısıldadı Kuran’ı Kerim’i en iyi — anladı.

Bize de kıssadan hisse kaldı: Tanrı’nın hikmetinden sual olunmaz.

: ) Fal, büyü, şeytan icadı bi sürü şey söylendi Tanrı’nın doğum günü için. Fakat MASAL diyen bir talihli çıkmamıştı. Sonunda o da oldu, mizahçılığa hevesli bu kardeşimiz sayesinde seri tamamlandı. Bazı insanlar gerçekten de hiç değişmiyor. Binlerce yıldır aynılar…

“Ona ayetlerimiz okunduğu zaman geçmişlerin MASALLARIdır dedi”
Kur’an-ı Kerim Mutaffifin Suresi

Epey enteresan bir durum. Anlamlandırması pek de kolay değil. Yıl 2102′yi berbat bir diş ağrısı eşliğinde yazmışım. Kitabı teslim etmiş ondan sonra dişçiye gitmişim. Koca bir Tanrı’nın doğum günü’nü kaleme alma sürecini, eee imkansızlıktan, düşmüş bir dolguyla, ağrımasın diye günde 10 kere diş fırçalaya fırçalaya geçirmişim. O yüzden diş fenomeninin bende hep önemli bir yeri olmuştur. Bakalım bu sefer bu dişin altından ne çıkacak. Aslında diş çok önceden kırılmış, dişçiye gideceğim o gün kopmuş. Bu biraz daha anlamlı gibi sanki. Gene de bilemedim. Güzin Abla’ya mı yazsam acaba? “34 yaşında bir erkeğim, dişçiye gideyim dedim dişim kırıldı. Çaresizim ablacım… Neden neden neden?” falan desem bana “ah be oğlum” diye başlayıp bana ne der acaba : ) Hayır, yarın bi gün berbere gidiyim dersem, kafam kırılmasın. Önlem alalım diye dedim ablacım.

Bu aralar neler oldu, neler yaptık buralarda… Epeydir haber vermedim. 2009 hazırlıkları… Son aşamaya geldi. Şu an kitabın trendi normal akışında. Çok hızlı değil. Kriz psikolojisi hemen kendini belli etti. Bu konuda medya kuruluşlarının garip bir hevesi var. Özel bir gayret sarfedilmekte insanları kriz psikolojisine sürüklemek için. Dışarıdan bakınca bunu çok net görüyorsun. Geçen gün NTV televizyonu dayımla röportaj yapmış. Kendi sektörüyle ilgili. Nasıl gidiyor işler, “kriz” nasıl etkiledi falan filan. Dayım dışında biriyle daha röportaj yapmışlar. Dayım olumsuz konuşmuş, röportaj yayınlanmış. Öbür adam olumlu konuşmuş onun röportajı yayınlanmamış. İlginç. Neyse. Zaten bu medya konusuna girdikçe zaten afakanlar basıyor beni. Guinness rekorlar kitabına başvurucam. “Topluca basiret bağlanması”  konusunda Türk medyasının rekor tespitinin yapılmasını talep edicem : ) Nerden geldik buraya. Heh. Kitabımız şu an ortalama seyrinde gidiyor fakat biz kendi kendimize hazırlıklarımızı, çok yüksek bir talebe dönük gerçekleştiriyoruz. Bir ses “2009″ dedi, onu izliyoruz biz de, hadi bakalım. 2009… Sevgili kardeşim siteyle bu kadar çok uğraşıyorum çünkü önümüzdeki sene, bir sabah uyandığımda posta kutumda yüzyirmisekiz bin okuyucu mektubu bulma ihtimalim oldukça mevcut. İşte benim de kabusum bu. Bazen oturuyorum hesap yapıyorum. 1 milyon kişi okuduğunda, herkesin içinden 1 soru sormak gelse, 1 milyon soru eder. 1 milyon soruyla muhattap olmuş bir adamın cevabı nasıl başlar, nereden başlar, bunu en çok da kendim merak ediyorum : ) Siteyi bugüne değil yarına göre yönettiğim için, “durduk yerde” yadırgamaları gayet normal.

Sistem ve güç enstrümanları… Biz alternatif enstrümanların peşindeyiz. Aslına bakarsanız, sistemin kendi enstrümanlarıyla sistemi değiştirmek, Tanrı’nın doğum günü’ne asla yakışmaz. Al bütün orduların senin olsun, ben tek başıma silahsız geliyorum ve seni yıkacağım demek yakışır. Yoksa, ver bana Hürriyet gastesini bak bakalım neler oluyor 1 aya. Ama işte o zaman işin zevki olmaz. Sistem, kendi enstrümanlarıyla değiştirilirse, sadece güç el değiştirmiş olur. Gerçek ve köklü bir devrim için, egemen güç enstrümanlarının da bu meydan muharebesinde mağlup edilmesi gerekir. Tanrı’nın doğum günü devrimi, işte böyle birşeydir. Teknolojinin bireylere sunduğu standart imkanların, maksimum düzeyde kullanımı. Tanrı’nın doğum günü’nün değişim enstrümanları bunlardan ibaret. Olmak zorunda. Çünkü bu kitabın özü, maharetin enstrümanda değil “nefeste” olduğunu söylüyor. O zaman, sağlam bir üfleme yakışır bize. “Bir üff çeksem dağlar oynar yerinden” bizim sloganımız : )

Şu Doğumgünü Kitapçısı yok mu, 2008′imi yedi bitirdi. Yazı yazamadım doğru dürüst. Bilgisayar kodları girdi hayatıma birden. Sürpriz diye buna denir. Doğumgünü kitapçısının siparişlere cevap verebilme hızını en üst düzeye çıkarmak bir başka meşgul olduğum konu. Bu arada MNG Kargo’yu, kitaplarımızı yolda paramparça ettiği için değiştirdik. Parçaladığı için de değil, parçalanmış kitapların yerine yenilerini götürmek için bile para talep etmesi üzerine değiştirdik. Şikayette bulunmadık, bir garibana faturayı kesmesinler diye. Sen dünya zararın için bişey istemiyosun, adam neyin peşinde. Kocca Marmara Bölge müdürü ilgili 100 liranın ödenmesi için mektup göndermiş buraya. Biz de bir mektup gönderdik. Bu parayı size ancak sosyal yardım bütçemizden ödeyebiliriz. Hesap numaranızı gönderin, yardım paketinizi alın dedik. Uzun bi süre düşündükten sonra hesap nolarını göndermişler : ) Yarın kömür yardımında bulunacağız MeNGene kargoya : )

Fillo kargoyla yapıyoruz gönderimlerimizi. Aras Kargonun kardeş kuruluşu, güzel gidiyorlar şu ana kadar.  Kargolama aşamasında, kargo paketlerinin üzerine elle adres yazılması çok bela bir iş. İzledim baktım, süreç orada çok yavaşlıyor. Amerika’dan beklediğim paket oydu işte. Etiket yazıcısı. Ama öyle bildiğin gibi etiket yazıcılarından diil. Teknoloji harikası birşey. Kartuşu mürekkebi yok. Etiketi ısıtarak yazıyor. Enter’a bastıktan 0.1 saniye sonra çıkıyor etiket. Çok şık bir etiket. Üzerinde doğum günü kitapçısı logosu var. Altta, hatıra maksatlı bu kitaplar “12 Kasım 2008 saat 14.37 paketlenmiştir” yazıyor. Bu meselenin makrolarını Hollandalı bir kardeşle beraber yaptık. Adı, adresi, hepsini otomatik olarak faturadan alıyor. Sağ taraftaki printerden fatura çıkarken, soldaki printer’da etiket çoktaaan hazır bekliyor. Of. Değmeyin keyfime. Tasarımı da acayip şirin bişiy. Evet ısırmalık. Bu aygıtı gözüme kestirdim fakat 650 lira… Ugh! Buna bütçemiz yok, beyaz adam! Napim napim. Cihazla aramda da duygusal bağ oluştu. Katmam lazım bünyeye. Ebay’e bir girip bakiim dedim. Aynı cihaz orada 100 dolar! Okuyucu ailemizden birinden istesem de bana gönderse. Mail kutuma girdim. Sağolsun yazdığım dostumuz hemen ilgilendi. E, Amerika’dan madem paket geliyor. Bişeyler daha isteyelim. Rakamlar korkunç uygun. Ekstra bellek yani RAM söyledim benim Mac’e. 4 GB’a çıktı kendisi : ) Ondan çıkan 2GB RAM’i de nurtopuna taktım. İki bilgisayar da fişek gibi oldu. Başka ne alsam. Benim eski laptopum. Hani şu altına radyatör takıp soğuttuğum. Onun adaptörü bozuktu. Servis kablosunu değiştirmek için 50 lira almıştı. Baktım ebay’de 30 dolara orijinal sıfır adaptörünü satıyorlar. Bir tane ondan. Bir tane pil. O da 20 dolar. Burada bulsan 200 lira en az. Sonra bir de radyatör yerine altına termal soğutucu bir bez. Soğuttu gerçekten de. Sonra başka ne istemiştimm… Hatırlayamadım şimdi. Sanıyorum bunlar vardı pakette.

Paketi almak için gümrüğe gittiğimde gümrük memuru ilginç sorular sordu. Napıcaksın bu etiket yazıcısını dedi. Ben etiket basacağım dedim. Dostumuz pakete bi kutu vitamin hapı koymuş. Memur kutuyu aldı eline ve bana şunu sordu:” Bunları ülkeye sokmak için Tarım Bakanlığı’ndan izin aldın mı?”

Bu sorunun altındaki niyeti algılayınca, etiket yazıcısıyla ne yapacağımı aktardım kendisine. “Biz YAYINCILIK yapıyoruz, abonelerimize göndereceğimiz yayınların etiketlerini basacağız”. Bunu dedikten 16 salise sonra imzalayıp paketimi teslim etti. Yayıncılık epey saygıdeğer bir meslek olmalı : )

200 lira kadar gümrük bedelini ödeyip aldım yavrularımı. Bu arada paketin Türkiye’ye gelmesi noktasında beklediğimizden yüksek bir rakam çıktı karşımıza. Dieyçel 250 dolar kadar bir rakam çıkarmış dostumuza. O da ne yapsın, vermiş kargoya. Ugh! Bu işten zarar etmeyelim sakın beyaz adam. Fakat bak şu Allah’ın işine. Bizim paketi Dieyçel alıp, gezdirip, gerisin geri dostumuza getirmesin mi. Sistemsel bir hata. Bir işaret mi acaba? Hayırdır inşallah. Meğer dostumuzun komşusu Nancy, Dieyçel çalışanıymış da haberimiz yokmuş. Tesadüf konuşmuşlar. Ayol benim hesabımdan yollarız demiş. 70 dolar : ) Yemin ediyorum seni Allah gönderdi Nancy : )

Bütün paket herşeye karşın yarı yarıya ucuza mâl oldu. Süper oldu. Çünkü bu ara çok feci ödemelerimiz var. Hani bizim şu senetlerimiz var ya, her biri birer otomobil parası. Üçüncüsünü de ödedik bu ay. 1 tanecik kaldı. KDK matbaamıza KDK’larımızın ödemesini yaptık şimdiden. Bir otomobil parası. Benim eski 8.50 BMW’den bir akrabamıza borcumuz varmış. Onu ödedik. “Bir otomobil parası”. Aralıkta da çok fena ödemeler var, evet bir otomobil parası : ) Lu ayı da selametle geçirirsek çok rahatlayacağım. Bunları şu yüzden mutlulukla anlatıyorum. Bunları hep TDG ödedi.

Beni geçmiş hayatımdan yana rahatsız eden yegane şey, inziva sürecimde ajansın biriktirdiği vergi borcu idi. Onu da geçen hafta gidip, anlaşma vararak formüle ettirdim. Taksitle ödeyip onları da temizleyeceğiz. Çok rahatlatacak bu beni çoook. Şu kıvır vızır işler. Hayatım boyunca gol yediğim işler, hep bunlar oldu. Neyse şimdi oturttuk sistemi.

Bu noktada. Kişisel mağarasında inzivaya çekilecek olanlara duyuru. Mağaraya çekilmeden önce bankalara 1 kuruş bile borcunuzun olmadığından emin olun. Ondan sonra hayattan çekin elinizi ayağınızı. Benim eski ajansta 500 lira limitli bir kredi kartımız varmış. Varlığını bile unutmuşum. Hayvanların mamasını aldığımız bir kart. 100-200 lira bir bakiyesi kalmış. Katlana katlana. Geçen gün zorla tahsil edilmiş. Yarım otomobil parası… Faiz işlettikçe işletmiş, işlettikçe işletmiş. Bir kere bile bana haber vermek yok. Her gün sitesinde işlem yapıyorum. Telefonuma kampanya mesajları gönderir. Ama karanti bankası böyle bir borcun katlanmakta olduğunu söylemez. Gerçekten bu insanlık dışı bir, vahşice bir davranış. Kimbilir insanlara neler neler yapıyor bu bankalar. Adam intihar ediyor. Kimbilir adama neler yaşatıldı, hayatı nasıl alt üst edildi. Bunları bilmiyoruz hiç. Anapara ve düz faizin dışındaki, parayı kendilerine helal etmedim. Sen nelerle uğraşıyorsun, o para kazanmak için nasıl sinsi yolların peşinde. Sana üretimin için kredi verse mesela, onun faizini alsa, sonuna kadar helal olsun. Sonuçta bir değer üretilmiş olacak ve o da bundan payını alacak. “Finans” sektörü zaten bu demektir. Tefecilik denilen mesleğin çıkış noktası da hizmettir. Bir kişinin, bir kuruluşun anlık sıcak para ihtiyacını karşılar, onu finanse edersin. Ve bu derdi çözmenin komisyonunu alırsın. Ekonomi çarkı döner. O çark döndükçe finans çarkını da döndürür. Fakat bugün, bu noktada hiç değiliz. Finans sektörü, sıcak para ihtiyacının kendisi haline gelmiş durumda. Bu düzen, bu yönüyle de iğrenç bir düzen. İçimden bu duruma isyan ettiğim günlerde, Amerika’da Mortgage krizi meydana geldi. Bu fikirde olan sadece ben değilmişim demek ki : )

Paracıklar oralara buralar gitti hep. Bize kalmadı mı hiçbirşey. Kaldı efendim. IPHONE TÜRKİYE’DE : ) Yuppiii. Ayfoncuyuz ezelden. Mutteşem ötesi bir aygıt. Ve benim sistemime inanılmaz oturdu, oturuyor, oturacak. Bu terlik tam benlik durumu hasıl oldu. Geçen fırtınada yürümek muhteşem diye bir başlık atmıştım hani. İşte o başlığı fırtınada yürüyor olduğum sırada attım : ) Yürürken siteye yazabilen teçhizata kavuştum yuppi. Bence siz de epey yuppi : ) Girişlerin altında “Yazan: Yolda”yı görürsen anla ki, ben hareket halindeyim. Bilgisayarın başından kalkamadığım için yanıbaşıma bilgisayar verdiler diyorum : ) Bu ayfonn hepimizinn. Ha kimseye dokundurtmam o çok ayrı bir konu, prensip diyelim : )

Efendim bulunduğum yerin harita bilgisini, 1 metre sapmayla olarak bile girebiliyorum artık siteye. Bugün olmasa da yarın çok işe yarayacak bir “enstrüman”. Ayfonuma kılıf aldım, saat gibi koluma takıyorum. Zaten saat takmak bana çok anlamsız geliyordu. Adam 18. yüzyılda koluna baktığında da saati görüyordu, 21. yüzyılda sen bakıyorsun, gene saat. Efendim 12/24 mü olsun AM/PM mi? Hah çok lazımdı. Saatlerin artık sadece saati göstermesi çok büyük eksiklik. Hava durumunu göster, maillerimi göster hatta film göster bana. Kuru kuru saat gösterme. Zamanı gösteriyosun, gösterdiğin zaman da zaten izafi. Ne anladım ben o işten. Sonsuzluğun içinde saatler hiçbir zaman üçü dört geçmiyor. Dostlar alışverişte görsün : )

Teknoloji bizi nereye götürüyor… Efendim nihayet geçenlerde gerçekleşen 3G ihalesi sonrası, bu teknoloji devreye girdiğinde, ayfonumuzun kamerasından bütün dünyaya televizyon yayını yapabiliyor olacağım. Nasıl “enstrüman” ama. Kolumda bir kanalde bir ateve gezdiriyorum. Ben televizyona çıkmadıkça, kolumdan bir televizyon çıkmaya başladı : )

Zaten benim çok heyecanladığım PROJE 1 de yaklaşık olarak bunlarla ilgili. Çok geciktirmeden Ocak ayında açıkıyorum artık. Diyomuşum bi de : )

Şaka şaka. Proje Bir’i açıklıyoruuum. Hemen, şimdi şu 1,2,3,4 hepsi. Patırt diye.

Cep Matineleri 1 ay sürecek bir hizmet. Bir ay boyunca hergün, aynı saat. 1. kuşak yayın, 2. kuşak yayın…, farklı yayın içerikleri hazırlanacak. Bunları ben kendim, günlük olarak hazırlıyor olacağım. Konsantrasyon olarak v103′e benim şahsen geçişim de CEP Matineleri mesaisi üzerinden olacak. Ortak bir yoğunlaşmayla güzel bir enerjinin oluşacağını düşünüyorum. Güzel olucak güzel. Söylemem lazım. Cep Matineleri sadece Doğumgünü Kitapçısı üzerinden sipariş verilebilecek. SMS soyut birşey olduğu için, masrafsız bir iş gibi görünüyor fakat öyle değil. Bir aylık bir yayının maliyeti, kitap basımın 2-3 katına denk geliyor. Fakat biz hizmet bedelini 16 olarak belirledik. Organize olup, toplu sipariş verildiğinde rakam 12 liraya kadar düşebilecek. Yani bizden gelen mesajları sen hergün bir arkadaşına göndersen, Cep Matinesi’nden daha pahalıya gelecek. Ayarlamayı yaklaşık olarak bu şekilde yaptık. Çok da güzel yaptık.

Her cep telefonu bu hizmetten yararlanabilecek mi? Evet tüm telefonlar yararlanabilecek. Bir tek teknik ihtiyacımız var, o da telefonunuzda her gün bize bir çift mesajlık boş yer ayırmanız. Yeni nesil sim kartlari 35-40 sms saklayabiliyor. Telefonun da hafızasını eklediğinizde, bir ay boyunca gelen mesajlar rahatlıkla saklanabilir. SMS gönderim altyapımız da hazır, şu anda düğmeye bastığımızda yayına başlayacak durumda. Önsiparişleri birkaç güne kadar başlatıp, ilk yayını kurban “bayramı”na yetiştirmek hedefimiz. Cep telefonları şimdi bir işe yaramaya başlayacak işte : )

Benim şu an en çok heyecanlıdığım Proje Cep Matineleri olmakla birlikte Proje 2, Proje 3 ve Proje 4′ü hiç yabana atmıyorum efendim.

Gelelim seferberliğe.  seferberlik@buRAKozdem… telefonlarımızdaki cep telefon numaralarını, kime ait olduklarını yazmaksızın, sadece numara olarak gönderilmeleri. Bu veritabanına kısa ve öz mesajlarla kitabımızı anlatmaya başlayacağız da : )

Aynı mail adreslerinde yaptığımız gibi. Eş-dost mail adreslerinin paylaşılması sonucu oluşturduğumuz beyaz listede 100 bini bulduk. Geçersizler ayıklandıktan sonra 100 bin net ilgili kişi adresi. Hiç de fena diil : )

Bir diğer proje de buRAK’ın her gün düzenli 1 saat koşaradım yürümesi, spor yapması, kendine bakması. E, kolay değil. Kolunda televizyon kanalı taşıyosun. Ete kemiğe bürüneceğimiz saat yaklaşıyor madem, şeklimiz şemalimiz birşeye benzesin o zaman. Forma girelim şöyle. Güzelcene. Sabah olmuş. Herkese iyi mesailer, bana güzel uykular.

Sayıyorum. Bir, iki ve üç. Vakit geldi : )

Beklemek

Beklemek bizim yaşamımız
Vapur beklemek
Gün beklemek
İnsan beklemek
Çiçeklerin açmasını
Gecenin geçmesini
Sayfaların dolmasını beklemek
Beklemek sayrılığa dönüşmesin
Yönetmesin bizi beklemek
Kardeşleri var çok güçlü
Ümit etmek ve ertelemek
Gelişini beklemek
Uyanmanı beklemek
Çözülmeni beklemek
Başka bir yerde yaşamayı beklemek
Anlaşılmayı beklemek
On beşinde beklemek
Kırkında beklemek
Beklemek mi bizim yaşamımız
Beklemek bizim yaşamımız

Bülent Ortaçgil

En merak gıdıklayanı da buRAK özDEMİR’in projelerini beklemek…:)

I am sorry I do not have the skills to write to you in Turkish. I am a scholar in Australia and I am majoring in Islamic Studies. Recently a few of my friends were talking about your book and it has raised my interest greatly. I wish to read and reach the knowledge you have transferred so many people but unfortunately language can be a great barrier in terms of literature. I tried to search to see whether a translation had been made but i have been unsuccessful. Is there an English version of TDG? Even a chapter or an abstract would be of great use for me if not the whole book. I would be very pleased if you could inform me on the issue. Thank you very much in advance.

With Kind Regards,

Mektup Avustralya’dan. Üniversitede İslami araştırmalar yapan bir kardeş. Birkaç arkadaşı ona TDG’den bahsediyormuş : ) “İngilizcesi yok mu TDG’nin?”. TDG olarak yazması da ayrı bir güzellik tabi : )

Benim çılgın kedi KDK’larımdan birini kaybetti. Yer yarıldı kart içine girdi sanki. Daha önce boş KDK kutusu gönderebileceğinden bahsettiğini hatırlıyorum. Kaybolan kart sorununa çözüm önerini öğrenebilir miyim?

Çözüm önerim şu: Kaybetmeyin : ) Şaka. Yedek parça sistemini kurduk. Kart takımları bozuldu, birer birer ayrıldı. Fakat bunların sunumunu henüz formüle edemedim. Çılgın kedileri haylazlıklarını telafi edelim derken, birer birer kart satışı gibi bir noktaya gelirsek burası felç olur. Birkaç gün daha müsade efendim, elbet bir yolu vardır.

Gorunumle ilgili bu kadar detay ile ugrastiginiza gore bunun mutlaka onemli bir sebebi olmali. Acaba diyorum gunluge getirdiginiz dort farkli boyutla bize bir seyler mi anlatmak istiyorsunuz. Icerik ayni ama dort degisik sunum. Sanki biraz kader var (istedigin sunumu sec, bu senin kararin), biraz tekamul, (surekli iyiye, guzele dogru bir degisim). Keske hayattaki secimlerimizde gunlukteki sunum secimi kadar korkusuzca olabilse.

İniş-çıkışlar kitaptan değil onu söyleyebilirim. Bir gün enerjik, bir gün mutsuz gibi durumlar bizim kendi karakteristiğimizle ilgili. İnsanın karakteristiğini değiştirmesi, Tanrı’nın doğum günü kanalında çok basit. Fakat bu büyük değişimi istemek. İşte zorluk tam da burada… Hem kendini çok seviyor, hem de kendinden çok şikayetçi herkes…

Şöyle bişey mi efendim?

(elim sağ üst köşeyi göstermekte)

Nitekim ben beni buldum
Bu oldu kim Hak’kı gördüm
Korkum onu buluncaydı
Korkudan kurtuldum ahi

Bana namaz kılmaz diyen
Ben kılarım namazımı
Kılarısam kılmazısam
Ol Hak bilir niyazımı

Sıkça sorulan sorular köşemizin olmaması sitede büyük bir eksiklik. Yapılacak işler listemizde SSS var. v1.0.2b elinizdeki kitabın versiyonunu gösteriyor. v1.0.2b’nin b’si, biçimsel değişiklikleri gösteriyor. v1.0.2 ile v1.0.2b arasındaki fark, biçim farkı oluyor. 2009′un başlarında çıkaracağımız yeni baskımızda 1.0′dan sonra belki 3 gelecek. İçeriğine eklemeler yapıldığını anlatmak için.

M u s a emirleri tasa yazmisti.

İçinde bulunduğumuz devirde, görsellik, estetik, kurgusal düzlem, bunlar çok önemli ve değerli. …, bugün o taşlarla, kırk elli okuyucu ya bulurdu ya bulamazdı…

Üzerinde durduğumuz evren, bildiğimiz bilmediğimiz herşey değişiyor ve değişecek :) Ayaklarımızın altında kayan bir yeryüzü deneyimi, dönüşüm, dairesel hareketler, bütün yaratılış dönme üzerine kurulu. Sitemiz de dönmeye ancak böyle bir zamanlama da başlayabilirdi bence… Sevgiler…

Efendim bizde birazcık şöyle durum. KAYMAK, balın yanındaki anlamında olunca süper, hareket etmek anlamında olunca sevimsiz…:) Zamanla herkes sevecek gibime geliyor.

O metin değişti. Çok yerinde olduğuna inandığım bir metin geldi yerine.

Eee, daha önce gönderdiğiniz ikibinikiyüz mektup gibi, bu da bu yazılar nereye gidiyo diye diye geldi efendim…: )

Hayır hayır kötü diilim, güzel birşeyin peşindeyim sadece :) Stadyumumuzu güzel inşa edelim, topumuzu ondan sonra oynayalım istiyorum.

Ayrıca daş düşebilir, geyig cıkabilir :)) Sevgiler

Hızlı kaydırma seçeneği yolda. Biz şimdilik birazcık daha hızlandıralım. Durdurmak mümkün nasılsa.

Çalışıyor efendim.

Bakınız, bu yazı bile kayıyor… Başı dönenler, görünüm başlığı altında “durağan” bir görüntü seçebilirler. Durdurun dünyayı diyemiyorum. Bu da geçer diyebiliyorum : ) Hintli kardeşimiz Hindistan saatine göre yaşadığı için gitti yattı :D Sabah olsun (Hindistan’da) bakıciiz icabına. Aslında günlüğün kayması değildi amaç. “Okuyanlar” başlığı altındaki okuyucu mektuplarının kaymasıydı. Fakat bu iş çok hoşuma gitmeye başladı :D Sıkı tutunun, günlükte kaydıraktan kayıcaz bundan sonra gibi görünüyor :)

O gün kapı çaldığında kargodan ne gelecektii, havaalanındaki pakette ne vardı, seferberliğin konusu ne, projeler neyin nesi, hepsi azz sonra. Yada biraz sonra. (kesin konuşmamak lazım) En olmadı eninde sonunda :)

Diğer kitaplarınız da harika.Birinci ve ikinci kitabınızın dışında (fırsat bulduğumda okuyacağım) tümünü okudum. TDG’nın “işle” ilgili olan kısımlarını tekrar okuyacağım.
İşime son verildi. “malum ekonomik kriz” dendi.Ne iyi dedim, ne kötü, ne sevindim, ne üzüldüm.Eskiden olsaydı…..Oldukça gelişme var demek ki bende.Gidip masamı topladım; dosyalarımı, kalemlerimi, fincanımı bir kutuya doldurdum.Arkadaşlarla vedalaştım,birbirimize bol şanslar, başarılar diledik.
‘Buraya kadarmış, vardır bir bildiğin Allah’ım’ dedim. Allah’a yaşadığım her olay ve karşıma çıkardığı herkes için teşekkür ettim.Allah’ın o bitmez-tükenmez kaynağından harcamaya başladım artık, geri ödemesiz, kefilsiz. Şu aralar güzel bir tatile ihtiyacım var. Sevgiler, selamlar…

Dinlerle ilgili konusurken  sıra ıslama geldiginde yıne yabancı bir cocuk soz alıp ulkesınde yasayan muslumanlarla ılgılı bılgı verıp  kadınların hepsının ortulu oldugundan falan bahsetmıs.
Oglum soz alıp benım musluman bır Turk kadını oldugumu ortu kullanmadıgımı ramazanın ne demek oldugunu fılan acıklamıs. Ayrıca annem araplara kızıyor :) bıraz dını modifıka
ettıklerı ıcin aslında ıslam dınının yasanandan cok farklı oldugunu fılan soylemıs. Ogretmenın cok dıkkatını cekmıs ogluma -benımle tanısmak ıstedıgını ve mumkunse ıslamı anlatmak ıcın haftaya derslerıne mısafır olmamı cunku benım ona cok dogru seyler ogrettıgımı soylemıs . Bu arada oglum 11 yasında.   Bu yıl ortaokula basladı. Hrıstıyanlıgı da tanısın dıye onu dınderslerınden muaf bırakmadım.
Bana okul cıkısı bunları anlattıktan sonra soyle dedı hanı anne sen buRAK abının kıtabını hep babama anlatıyordun tercume edıyordun ya ben hep dınledım ordan ogrendım bunları.
Onunla okadar gurur duydum kı anlatamam.

TDG yı anlatma fırsatı dogdu bır okulda ama urkmedım desem yalan olur. Cunku bu sadece cocuklarla bıtmeyecek bu cocukların evde aılelerı de var.Kelımler cok onemlı olacak cunku kendı dılım degıl. Anlatmak ıstedıgım cok sey var ama cok dıkkat etmem gerekecek bılıyorum. Tam olarak karar veremedım .
Acaba bu benım vermem gereken bır sınav mı dıye de dusunuyorum. Mumkunse Sızlerden fıkır ıstıyorum buRAK senın ve burdaki degerli dostlarımın fıkırlerını benım ıcın cok degerlı olacak.

Küçük indigomuzu gözlerinden öpelim önce. Ne güzel bir iş başarmış. Sonra da top annemizin önüne düşmüş. Hafif ürkmek gayet doğal bana kalırsa, çünkü çok sıradışı bir durum. Örtmenimizin yaklaşımı da nefis. Özetlemek gerekirse saha bugün futbola, belki de hiç olmadığı kadar müsait. Haberleri bekliyoruz. Resimleri de bekliyoruz.

v103 koduyla simgelediğimiz bilgi, bir üst perdenin bilgisi. Neler neler öğreteceğim diyor iç sesim bana. Ama önce şunları şunları yapmalısın. Son bir yıldır süren bu delicesine çalışma da bunun için. O bilgiyi haketmek için. Yeni bilgi kendi içinde kendi devrimini de yaşıyor, normal akışa eklemelerin falan çok ötesinde. Şunları şunları yapmalısın’ın en başında, bu kitabın, Tanrı’nın doğum günü’nün sahiplerinin sayıca daha çok olması var. Bütün bu uğraş bunun için. Ayrıca, bilgilerimizin hayata geçtiğinden emin olmamız da bu listenin içinde. KDK da bu başlığın bir sonucu.

Toplumumuzda, sessiz ama kararlı adımlarla ilerleyen, Tanrı’nın doğum günü dalgası 2009′da şu andaki seyrinden daha farklı noktalara ulaşacak. O yeni dalgaya, bir üst perdenin yeni bilgisiyle karşılık vereceğiz. Muhteşem bir şölen olacak. Herşey çok güzel olacak.

Not: Proje 1, proje 2, proje 3 ve proje 4′ün içinden, bir köşesinden v103 geçiyor. Hazırlıklarımı tamamlayabilirsem bu hafta güzel haberlerim olacak.

Durduk yerde gelip size bi pusula versem. Bu da ne şimdi dersiniz. Anlamsız gelir. Muhtemelen bırakırsınız elinizden. Yada hatırım içn tutarsınız, bugün yada yarın mutlaka bir köşede unutur gidersiniz.

Peki ben size o pusulayı, siz ormanda yolunuzu kaybetmişken verirsem o zaman ne yaparsınız? Sevinçten ne yapacağınızı bilemezsiniz… Size yolunuzu o kaybettiğiniz o ormandan çıkış yolunu göstermiş olurum. Gerçekten sevinçten ne yapacağınızı bilemezsiniz.

Pusula aynı pusula. Fakat iki sahnede insanda yarattığı etki bambaşka. Kişisel devrim kartlarımız da birer pusuladır. Kartları sevip-sevmeyeceğinizi, onları yaşantınıza ne kadar monte edeceğinizi belirleyen nokta, sizin bir pusulaya ihtiyacınızın olup olmadığıdır. Bizim yola çıkış noktamız, herkesin bu pusulaya ihtiyacının olduğu noktasıdır. Fakat siz yada bir başkası ihtiyacım yok diyebilir. Haklı olabilir. Haksız da olabilir. Bir insanın pusulaya ihtiyaç duymaması için şu ikiden biri gerçektir mutlaka:

Sizin bir pusulaya ihtiyacınız yok çünkü siz hareket etmiyorsunuz, yolculuk halinde değilsiniz. Pusulaya hiç ama hiç ihtiyacınız yok. Sizin için bir duvar saati yeterli.

Ya da nereye gitmekte olduğunuzu çok iyi biliyorsunuzdur. Kararlı bir şekilde planlamanızı yapmışsınızdır. Düğümleri çözmüş, engelleri devre dışı bırakmanın yolunu bulmuşsunuzdur. Hızla ilerliyorsunuzdur. Bu yüzden pusula bir anlam ifade etmiyordur. Diğeri değil fakat bu şık başımızın üstündedir. Halihazırda zaten yürümekte olan bir kişisel devrim varsa, bize KDK özelinde gerçekten ihtiyaç yok demektir. Böyle birşeyden incinmek bir yana çok büyük mutluluk duyarım. Ne güzel benim dostlarım, okuyucu ailem büyük kararlar alan, ilerleyen devrimci insanlar derim.

Kendini ikinci durumun içinde gören bütün dostlarımıza tavsiyem, gerçekten hareket halinde olup olmadıklarını mutlaka sorgulamalarıdır. Gelecek yıl bugün, gene aynı noktada olmayacağınızdan emin olun derim. Gelecek senden emin olmanın yolu da oldukça basit. Şu soruyu kendimize sormamız yeterli:

Geçen yıl bu zamanlar, gene şu anda bulunduğun yerde miydin?

Ona 2012′de cevap vericem : ) Şaka. 2011′i bulmaz : )

Rın rın… Rın rın… Alacakaranlık kuşağı efekti yapıyorum ran ran. Kahramanımız yaşadıklarına kimseyi inandıramamaktadır. “Hayır ışık çıkıyorum benim Mim kartımdan diyorum”… Eee, gerilimi tırmandırmak istemem fakat bizim kartlardan tarif ettiğiniz gibi ışık çıkmıyor. Rın rın… Rın rın…

Not: Bizim kartlarda YARGILANAMA diye birşey de yazmıyor hayret. Şaka şaka : ) Yazılım doğru aynen öyle efendim. Yar-gı-la-NA-ma. Kimse seni yargılaYAmasın anlamında.

zamanın birinde alim zatlardan biri bir nehir kenarında namaza durur..
Mecnun tam o sırada sözde alim zatın önünden geçer.
adam öfkeyle namazını bozarak:
‘bre melun görmez misin ki namaza duruyorum, ne diye önümden geçersin?’ der.
Mecnun’un cevabıysa ilginçtir:
‘BEN LEYLANIN AŞKIYLA SENİN NAMAZ KILDIĞINI GÖRMEZKEN,
SEN MEVLANIN AŞKIYLA BENİ NASIL GÖRDÜN…?’

sevgiyle :)

Çok şeker bi kardeşimiz var. Akşam içip içip siteye girip bana mesaj atıyor. Sabah ayıldığında da ilk iş akşamki mesajımı yayınlamadınız dimi aman diyor : ) Çok gülüyorum, bu kardeşimi çok seviyorum. Hatta kendisine kadeh kaldırıyorum buradan. (Çay kadehi efendim. 2008 Bergamut : )

olur mu durabiliriyim… 2 gün önce basladım. durun bakayım kacıncı sayfadayım…251!

siz ne yapıyorsunuz ya… benim gibi olan yada düşünen ama arastırmayan yada ne bileyim işte digerlerini bırakın hadi benden bahsedelim. evet cok etkilendim , sorular tam benim aklımdakiler, tam düşünüyorum arkasından düşüdügümü okuyorum soru olarak. cevaplar bosluklara nerdeyse cuk diye oturuyor, şimdiye kadar hiçbir hoca beni baglamaz onların benden üstünlügü olamaz ben de okuyorum algılıyorum düşünüyorum yorumluyorum babane baskasının yorumundan diyen ben ….

off kısacası BU SORUMLULUGU ALIYORMUSUNUZ BANA HEMEN CEVAP VERİN… eger ben kapılırsam bu gidişe, bunun sorumlulugunu alabiliyormusunuz. Beni etkileyip beynime girme sorumlulugunu  alabiliyorsanız  devam edecegim okumaya. sitenizde cok sey varmıs okumalısın diye yalvarıyor ablam ve bir arkadası. Hayır bakmıyorum. bu cevabı sizden duymadan ne kitaba dokunacagım ne de sitenize girip bakacagım ne de adınızı duymak istiyorum. Sabırla okudugunuz icin tesekkür ederim.

Ben bu kitabın sorumluluğunu aldım mı? Bunun yerine sen bu kitabı okumanın sorumluluğunu almaya ne dersin?

TDG ile herşeyi sorguladığım bir zamanda karşılaştım.Daha önce dinimiz hakkında öğrendiklerimi sorgulamaya korktuğum, ya da korkutulduğum sıralarda diyelim.Hep düşünürdüm; soru sormayacak, araştırmayacak ya da merak etmeyeceksek yüce Rabbim bu beyni bize niye verdi.Kafatası da boş hiç olmadı dememiştir sanırım. Ayrıca merak ettiklerimin başında Rab’dan bu kadar korkacaksak onu gerçek anlamda nasıl sevecektik. TDG sanki sorduğum sorulara aldığım eksiksiz cevaplardı. En nihayetinde KDK’mı da aldım. 1 Kasım annemin doğum günüydü ona hediye ettim.Kendime de alacaktım ama önce kartları çalıştırmayı denemek istedim. Kafamda binlerce soru vardı.Hepsini sormam mümkün değildi.Günlerimi alırdı. İyice konsantre olup tek bir soru seçmeye çalıştım ama olmadı.İçimden sanırım bu kartları kullanamayacağım dedim.Bir anda aklıma bir fikir geldi.Yüce Rabbim sana soru soramıyorum, çünkü senden gelecekleri kabule hazırım, bunun yerine sana şükrediyorum lütfen bana sadece bir tek kart gönder dedim.Rastgele çektiğim kart beni şok etti. ”Yeniçağın şehadet mertebesi adanmışlıktır küçüğüm ” Ve anladığım, bilincine vardığım şudur.Benim kartlarla işim bukadardı.Artık onları kartları hiç bilmeyenlere hediye etmeye devam edeceğim.Sana ve yüreğine sağlık ve şükürler olsun.

Buradan, kartlarla daha çook işiniz var gibi görünüyor : )

Biraz karıştırın sayfaları, dili dilinize uyan hangisiyse bence onu alın.

Biz yoktuk fakat kitaplarımız fuardaydı. Fuarda olmasalar da en çok ilgiyi de KDK’lar görmüş.

Ben 7-8 kasım tarihlerinde bişey eklemeyince, 6 kasımın çıkması çok normal :)

Dün ilginç bir şey geldi başıma… Bilgisayarımın başındayken bir anda çıkıp havalimanına gitmem gerekti. Paketimi almak için. Pakettte ne olduğunu da anlatıcam sonra. Fırladım çıktım burdan. Bizim yadigar’la. TEM’den gidiyorum. En sağ şeritteyim. Hızım da 100 km. Şehirlerarası bir otobüs bi anda sıkıştırdı ve zorla, bir sapaktan içeri girdirdi. Filmlerdeki klasik suikast sahnelerinden biriydi. Fakat arkada da araba olması gerekirdi. Baktım ki yok kimse: ) Sapağa girdikten sonra korna yapınca, pardon işareti geldi otobüsten…

Yolum değiştirilmiş oldu. Bi girdim ki trafik çok fena. Dolan dolan, yetişemedim, işlerim aksadı. Yolda söylenme halindeyim. Dönüş yoluna girdim. Fakat artık trafik var. Hiçbir şekilde hızla gidemiyorum. Dur-kalk-dur-kalk. Ne güzel gidiyodum halbuki… (Söylenmeye devam ediyorum)

Dönüş yolunun sonlarına doğru yaklaştım. Eve az kaldı… Bir ses… Arabadan. Sağ ön tekerlekten. TIkır-tıkır. Hayırdır. O şekilde devam. Ses giderek artıyor. Tamirciye kadar geldim ve tamircinin kapısında sağ ön tekerlek kilitlendi…

Arabayı liftle kaldırdılar. Lastiğin dönmesini sağlayan bir bilye var. O olmasa tekerler sabit durur. O bilye döndürüyor. O bilyenin üzerine gelen bir kapak var. Meğer o kapak yokmuş o tekerde. Zaman geçtikçe bilyenin içindeki yağ kurumuş. Bilye dönme özelliğini kaybetmiş. Yalpalama yapmış, fren diskini kırmış bir de.

Tamirci ustanın söylediği şu oldu: Bu kilitlenme, burada değil de yolda çok değil 80-100 km. ile başına gelseydi takla atardın… Fakat yolda ben bu işin içinde bi iş olduğunu hissettim. Film gibiydi, gerçeküstü bir sahneydi. Neden neden diye düşünürken yolda toplam 2 tane bozuk araba gördüm. İkisi de bizim yadigar’la aynı markaydı. Bizimkinin torunu yaşındaydı tabi hepsi. Şimdi düşünce işaretmiş gibime geliyor.

:)

Napalım o otobüse teşekkür edelim dimi burdan. Beni otobandan çıkmaya zorlamasaydı, ben bastıra bastıra gitmeye devam edecektim…

Dediğim gibi, bir ilginç yol macerası…

Bu arada ev revir gibi. İnsan hastalıkları geçiriyo bizimkiler. Yakında kızamık falan bekliyorum. Tosun’da orta kulak iltihabı vardı, bugün kontrole gitti neyse geçmiş. Sıpa, böbrek kumu döküyormuş, Bahar’ın aşırı erken teşhisi çok şükür. Tedavi altında. Gelelim Yaşasın’a. Ameliyat sersemi, yalpalaya yalpalaya yürümekte. Erkekliğe son adımını attı, cinsiyetler üstü oldu : )

Sonunda başardım. Naynirinaynay. Görünümler artık yukarıda sağda yazıyor. Artık görünüm görünüm gezmek mümkün. Kavram endeksi… Hmmm…

Şimdi 2012 tezlerimde bu 2 adet 2012 yazısından sonra o da kalmadı. 2009 u adres göstermen de şu zaman kadar ki blog tan verdiğin en büyük taahütlerden. yeni evli biri olarak çocuk konusuna bizi odaklaman da muhteşemdi. velhasıl kurgulamamıza olan müdahalen çok derin bunu bilmeni istiyorum. anadoluda uyandırma görevi tdg dostlarının bunu herkes kendi coğrafyasında uygulamaya çalışıyor.

Bunun disinda Barino, islam dinini terk edip, hiristiyan ortodoxluga gectigi icin, ölümle tehdit edildigini, cünki islami terk etmenin cezasinin ölüm oldugunu söylüyor.

Zavalli Barino.
Buna cevap vermeliyiz. Bunu böyle birakmamaliyiz. Islam böyle taninmamali ve en kötüsü böyle yasanmamali. Bunun icin bilgilenmeli ve bilgilendirmeli. Körlükten ve tutuculuktan kendimizi arindirmaliyiz. Cocuklarimiz icin, icinde yasadigimiz toplum icin, dünya icin. Islami ona adapte edilmek istenen bu karanlik ve öcü cizimden kurtarmaliyiz. Bunun icin okumali, yazmali ve konusmaliyiz.

Simdi sira benim yapmayi gönülden istedigm seyde:
buRAK eger müsade edersen, TDG’nü almancaya cevirmek istiyorum.
Türkceyi ve almancayi iyi kullaniyorum. simultan tercüme yapabiliyorum…

Eskiden Stingray diye bir dizi vardı bilmem hatırlayan var mı. Ya da unutabilen. Birisine bir konuda yardım ettiğinde, ondan bir karşılık istemez, onun yerine “bir gün senden birşey isteyeceğim ve ne olursa olsun onu yerine getireceksin” derdi. Gel-zaman git zaman, bir başkasına yardım ettiği sırada, o kişi, senden birşey isteyeceğim dediği kişinin yapabileceği birşey varsa, seneler sonra da olsa karşısına çıkar, ondan isteyeceğini isterdi. İnsanlar aslında birbirlerine yardım etmiş olurdu. Stingray, onları sadece harekete geçirirdi.

Ben de diyorum ki tercüme yapmak isteyen kardeşime. “Bir gün senden birşey isteyeceğim.” Zamanı gelince. Günlükte buluşalım…

Aslında bütün sorunlarımızın başında sanırım bu yatıyor. Kendimizi hep ondan ayrı, uzakta ve kıdem/kadem (ne derseniz artık) olarak aşağıda görmemiz gerektiğini düşünmemiz (yüzyıllardır belki de böyle düşünülmesi için verilmiş eğitimler, Allah korkusunun arkasına sığınarak toplumları kullanmayı hedeflemiş kesimlerin baskısı –hemen her din için-) bu yüzden belki de kendimizi yaradanın bir parçası olarak göremememiz. Oysa insanoğlunun ve yaradılan her şeyin en iyisine layık olduğunu ve bunu gerçekleştirebilmemiz için bize her türlü yardımı yaptığını, yol gösterdiğini bir görebilecek olsak… hiçbir zaman bizden ayrı olmadığını, her şartta ve koşulda bizle olduğunu bir görebilsek… yaradan her an bizle beraber ama biz her an onla beraber olamıyoruz sanırım bizlerin en büyük sorunu bu. Yaşadıklarımız iyi de olsa kötü de (hoş kötü yalnızca bizim değerlendirmemizde yoksa kötü dediğimizin bize neler kattığını yada neyi deneyimlememiz gerektiğini belki çok sonra idrak edebiliyoruz) hepsi bize bir şeyler katmak için. Bunu unutmamak ve verdiği her şey için teşekkür etmekten, yaşattığı her şeyden gerekli olanları öğrenmemizi sağlaması için onunla olduğumuzu aklımızdan çıkaramak gerekli diye düşünüyorum. Yaradan her şeyin en mükemmeliyse onun yaratmaya layık gördüklerini daha aşağıda diye düşünmek bizim yapacağımız bir şey olmamalıdır. Sevgiyle kalın.

Ben anlıyamıyorum neyi kutluyoruz bu kadar? Sözde Ermeni soykırımını tanıyacağına dair Ermeniler’e söz veren, Türkleri Kıbrıs’taki işgalciler olarak tanımlayan Obama, 01-09 da yemin ederken Kelime-i Şahadet mi getirecek ?

Amerikada ki yüzbinler sevinçten ağladı. Biz de öyle ama, bizim sebebimiz daha farklıydı. Biz beklenen, Dona’nın müjdelediği bir gelişme için duygulandık, sırların açığa çıkmasına, bambaşka bir dünyanın ilk saniyelerine tanıklık etmeye, beklediğimiz ama nasıl tecelli edeceğini bilemediğimiz olayların sıralanmasına, 9’a ulaşacak basamakların yükselmesine…
Nette hayatını okurken Obama’nın gençlik yıllarında uyuşturucu kullanmasına bile şaşırmadım. Dona ne demişti TDG’nde? “Cennetin çocuklarına, dünyanın bu olumsuz manzarasının anlatmak hiç kolay olmuyor.” (Bu sebepten uyuşturucuya meyilli olurlar)
Bu sakın uyuşturucuyu ve kullananları onayladığım anlamına gelmesin. (Sana Obama ile ilgili yolladığım ilk yazıya bunu yazdıktan sonra sildim buRAKcan.Uyuşturucuyu mübah gördüğüm sanılmasın lütfen…) Ama ne bileyim Obama’nın gençliğinde uyuşturucu kullandığını öğrenince aklıma hemen Dona geldi. Ve tabii Obama’nın indigoluğu…
Velhasılı kelam, MAĞARA YARANI İŞ BAŞINDA. Hem seçilen, hem de seçenlerin çoğunluğu…
Amerikada İndigoların devrimi içerden sessiz yapmaları, değişimin düğmesine basmaları Dona’nın söylediği şeylerdi.
Kitabımızı kaç kere okudum sayısını hatırlamıyorum. Ama başıma gelen ve tanık olduğum olaylarda, okuduğum haberlerde Dona’nın sözleri cümle cümle aklıma geliyor.

Dünyada bu pozitif gelişmeler olurken kendi hayatımda kıyametler kopuyor buRAKcan. İş, kariyer, sosyal hayat herşey alarm veriyor. Ama ben bu sabah yaşadığım bir terslikten sonra, en paniğe kapılmam gereken anda, sinirlenip hıçkıra hıçkıra ağlamam gereken anda bile ofiste yüksek sesle şarkı söyleyebildim.
Değişim sadece sosyal değil, kişisel devrimlerdi aslolan öyle değilmi?
Ve asıl söylemem gereken şu: Ben uzun yıllardır Tarotla ilgilenirim. KDK’ya once şüphe ile yaklaştım. Siteden bir kaç kez satın almaya çalıştım.Ama şifremi kabul etmedi sistem. Sanada bu konuda mail attım 2 kere. Senden gelen şifreyle de olmayınca, acaba dedim almamam mı gerekiyor KDK’nı. Ben Dona’dan korktum artık. Uzun yıllardır ilgilendiğim ve hep doğru cevaplar aldığım Tarot’un papucu dama atılmak üzere. KDK, Tarot kartlarımın yerini alacak gibi…
Şükürler olsun hayatımıza Dona’yı ve TDG’nü sokan Allah’a, ve buna vesile olan buRAKcan’a… Sevgimle.

Bu arada yeni ismim buRAKcan :)

Çünkü bu konu, spritüelizmin hurafelerden arındırılması konusunda önemli bir dönemeç. Benim 2012 senesinden tek beklentim şu. 2013 olduğunda Maya’lar bahsinin artık kapanacak olması : ) Gerçi guru endüstrisinin işi belli olmaz. Takvimi 3 sene ileri almanın bir yolunu bulabilirler. Yaz Maya’sına geçiyoruz bu gece diyerek : ) Sonuçta Maya dediğin toplum, kız çocuklarını tanrılara kurban veren bir toplum. Hani böyle süpersonik bi medeniyet yok ortada. (Çok iyi insanlar o ayrı, beni yanlış anlamanı istemem) Lakin bu Amerika merkezli spritüel bilgi mafyası konuların cılkını çıkarmakta birebir. 1980′ler, 1990′larda 2012 bir anlam ifade etmiştir, geleceğin sembolü olmuştur, olumlu katkılarda da bulunmuştur. Fakat artık 2010′lara gelmiş durumdayız, o gün gelecek dedikleri yıllardayız. “Uzay 1999″ diye bi dizi vardı hatırlarsınız. Uzay 1999 bile tarih oldu. 2012 de olmak üzere. Fakat bunun üzerine ister istermez inşa olunan kültürün, 2013′e dair bir planı yok.

Mayalar… Bir Amerikalıya bu konu belki iyi gelebilir, farklı bir açılım getirebilir. İlk duyduğunda o da. Onlar genelde dünyayı Amerika’dan ibaret gördükleri için.

Fakat ya biz? Anadolu medeniyetinin çocukları olarak, medeniyetlere ilgi duymak için bu kadar uzaklara gitmemize gerek olduğunu sanmıyorum. Anadolu’nun ne denli derin bir medeniyet olduğunun genel olarak farkında olduğumuzu hiç sanmıyorum. (Sana demiyorum, hepimizden bahsediyorum: ) Sümerler, Hititler, Urartular yada ezeli komşumuz Persler. Bunlar cebinden 50 tane Maya medeniyeti çıkaracak medeniyetler. (50 lafın gelişi, bütün medeniyetlerle kardeşiz yanlış anlaşılma olmasın).

Dünyaya batı penceresinden bakıyor olduğumuz için, doğunun derinliklerinin, güzelliklerinin farkında değiliz. Tanrı’nın peygamberlerini neden hep doğuya yolladığını da pek düşünmüyoruz (hepimiz). Marketing- pazarlama ilmi batıda çıkmış ve bu yüzdensenin kendi coğrafyana nasıl bakacağını o adamlar oradan belirliyor.

“Paran olacak dünyayı gezeceksin.” Soruyorum efendim, acaba kaçımızda müzekart var? (Bende de yok). 20 liraya, tarihin bütün medeniyetleri bedava. Türkiye dediğin yer, tarihin cereyan ettiği yer. Mesela Şanlıurfa’nın lakabı “peygamberler şehri”. Amerika’da bugün peygamberler eyaleti diye bölge olduğunu düşünebiliyor musunuz? Guru endüstrisi ne hale getirirdi o eyaleti? Nasıl pazarlardı? Nereyi açsan karşına Şanlıurfa çıkardı.

Anadolu herhangi bir yer değil. Tarihin baş sahnesi. Kutsal emanetlerinden tut, Bizans’a Roma’ya aklına gelen bütün medeniyetleri gezebilme imkanımız var. Ama kullanmıyoruz. “Paran olucak dünyayı gezicen”. Çünkü bu değerleri bize parlatacak sunacak History Channel’lar, Discovery Channel’larımız yok. O trendy National Geographic adamların milli bir kuruluşu… Bizim coğrafya milli kuruluşunun kapısından içeri girsen “soğuk”tan ölürsün muhtemelen. (Var ya bi de sen orada çalışıyormuşsun, o zaman vay benim halime : )

baRAK Huseyin Obama.

Of kors vi ken :D

Sevgili dostuma çok teşekkür ediyorum ne zamandır değinmek istediğim bir konuyu açtığı için. Gönderdiği linke tıkladım. Sayfa, “Galaktik” bilmemneler diye başlık attığı anda beni kaybetti. Böyle anlaşılmaz, insana uzaklık hissi veren, gereksiz teknik kelimelendirmeleri oldukça zararlı buluyorum. Galaktik dediğin anda insan zihnini uzaya gönderirsin. Oysa mistisizm dünyada geçer. Araba kornalarının çaldığı, trafiğin sıkıştığı, manava gittiğin, yolda yürüdüğün, tuvaletten sonra ellerini yıkadığın bugünün gerçek dünyasında geçer gerçek spiritüelizm…

Son dönemde çok sık duyuyoruz. Maya takvimi Maya takvimi… Ben bir tane takvim tanıyorum. O da MİLADİ takvim. Geleceği öngörebilmek için kimselere, hele hele geçmiş toplumlara hiç ihtiyacımız yok. Ben de şunu sorarım o zaman. Maya’lar geleceği bu kadar iyi görüyordularsa, şu anda neredeler? Kendi sonlarını neden görememişler?

Gelecekle ilgili öngörülerine itimad edeceğimiz, rüşdünü ispatlamış tek bir insan varsa, onun adı Muhammed’dir. Bin küsur sene önce dedikleri, İsa’sı, Deccal’i, Mehdisi, medeniyetlerin kardeşliğiyle, haber verdiği herşey bugün tıkır tıkır işlemektedir. Kadim bilgilerin tek kadim takvimi Kur’andır çünkü.

Ve bilinmesi gereken, bugünün medeniyetinin hiçbir konuda “Maya” medeniyetinden daha az gelişmiş bir yönünün olmadığıdır. Dünya hep ileri gider çünkü. Ve bu iğrenç dünya düzeninin değişeceğini öngörebilmek için adının “Esteban” olması gerekmez. Çok fazla da değil, birazcık kafası çalışan bir insan, 6-7 dakikalık bir düşünce egzersiziyle, bugünden sonra dünyanın nereye doğru yol alacağını öngörebilir.

Gelelim takvimin ne dediğine. Herkes 2012 diyor. Biz de ısrarla 2009 diyoruz. Ben neden bu masadan 20 saat kalkmıyorum? Neden parmaklarım kilitleninceye kadar klavyemi tıkırdatıyorum? Dostlarımız neden dillerinde tüy bitinceye kadar insanlara “Tanrı’nın doğum günü” diyorlar? 1,2,3 ve 4′ü anlattığımda görüleceği üzere. Neden yeni proje üstüne proje, neden daha çok insana ışık tutmaya çalışıyoruz? Neden neden neden? ÜÇ SENE RÖTAR YAPMAMALARI İÇİN. Çünkü 2012′yi bekleyenlerimizi bekleyen tek birşey var: Telafisi imkansız bir hayal kırıklığı. Çünkü onlar 2012′yi “beklediler”. Harekete geçmediler. Ve bu yüzden en çok odaklandıklarını söyledikleri şeyi, 1000 gün ıskaladılar…

Ne dedik hep. Hayat gerçekten de sürprizlerle dolu… Kambersiz düğün olmaz derler. Gel gör ki en büyük İslam devrimi Tanrı’nın doğum günü gerçekleşiyor ve “İslami” kesim bu düğünde yok. Yok dememiz yanlış. Olmamayı seçtiler çünkü onlar.

Spritüel kesimlerin “2-0-1-2″nin 2012 yılında gerçekleşeceğini zannetmeleri ve bu yüzden 2009 şölenini kaçıracak olmalarını, İslami kesimin İslam devriminin dışında kalmasına çok benzetiyorum. Her ikisi de Tanrı’nın Rab sıfatıyla imza attığı travma yaratıcı sürpriz manevralardır. Altından kalkacak sabrı da verecektir elbet.

2012′ye atfedilen ne varsa bunların hepsinin 2009′da olacağını bu vesileyle ilan ederim. Gören gözlere özel elbette. Daha önce yaptığımız bir tarif vardı. Televizyon’da İsa’yı gördüğünde, ay dizim başlıyor diyip kanal değişterecek insanlar”… Onların neler olup bittiğini farketmesi pek mümkün görünmüyor. Onlar bugün nelerin yaşanmakta olduğunu, yarın tarihçilerden öğrenecekler.

2012′de hiç mi birşey olmayacak? Elbette olacak. Vücut ısısıyla sarj olan cep telefonları çıkar kesin. Olay istiyorsan al sana olay.Bizim epıl, (benimki gibi) radyatör derecesinde ısınmayan laptop üretmeyi nihayet başarır.  Çok güzel yeni otomobiller çıkar. Arabaların kadranları 400 km’lerer kadar çıkar, buna karşın gerçek hayatın trafiğin akış hızı 4 kilometrede seyreder. Bu tip şeyler. Ha bi de doğalgaza zam gelir kesin. Magazinler devam eder vesaire. Sıradışı birşeyler? Gökten zembille İsa inmez. Sokaklarda Aztek bilgeleri yürümez. Saçları uçuşmuş jöleli gençliği görürüz onların yerine herzamanki gibi. 2011′den yada 2013′den farklı olacak olan bir sene varsa o yıl 2012 değil 2009′dur. Bugünden sonra geleceğin bütün seneleri sıradışı olacaktır zaten. Şayet özel bir yıl arıyorsak,o yıl, dananın kuyruğunun kopacağı yıldan, 2009′dan başkası olamaz. 10, 11, 12, 13, 14′ler bir yana, 09 bir yanadır Tanrı’nın doğum günü takviminde.

Bütün düğüm, kişisel devrimlerde gizli olmaya, daha büyük bir şiddetle devam eder. 2009 itibariyle: Ya değişirsin ya değiştirilirsin. Seçim tamamen senin. Kendi kişisel devrimine imza atmakta gecikenlerin, bakın atmayanların demiyorum, atmakta gecikenlerin, tanrı ile iletişimleri acı frekansı üzerinden gerçekleşir. Kişisel devrim, birçoklarımızın zannettiği lüks bir konu asla değil. “Büyük adam” olmakla hiç ilgisi yok. Kişisel devrim, hayatta/ayakta kalmakla ilgili bir ölüm-kalım meselesi. Balonundaki ağırlıkları attın attın, atamadın şu dağa çarpıp, yere çakılacaksın. Konu bu kadar net. Konu bu kadar yakın.

Mayalar, Aztekler, Mu’lar, Atlantis’ler… İnsanın bu gibi fantastik konulara merak salmasının hiçbir mahsuru olamaz. Geleceğin arkeolojik kazılardan çıkmayacağını bilmek şartıyla. Şayet bizler spiritüel yolda, geleceği geçmişte aramaya devam edersek, köktendinci “Müslümanlara” itiraz etmeye hakkımız, hem de hiç olmaz.

Yazının başındaki mesajı gönderen sevgili dostumuzun karşısına bugünlerde sürekli “2012″ olgusu çıkıyormuş ya. Acaba diyorum. Bunun nedeni, 2008′in son çeyreğine varmış olmamız olmasın sakın?

Çooktaaan yazdım ben o filmi. Aşağılarda bi yerde : )

Önemli olan sizin beni neye layık gördüğünüz değildir. Önemli olan benim kendimi nelere lâyık gördüğüm de değildir. ÖNEMLİ OLAN O’NUN BİZLERİ NERELERE LAYIK GÖRDÜĞÜDÜR.

Ertesi gün sabah ilk iş eczaneye gidip ölçüm cihazı almak oldu. Ben uyurken bi ölçmüş ki çok yüksek. Ben uyandım beni ölçtü. Benimki de yüksek çıktı. Benimki ondan daha yüksek çıktı hatta. Hayda. Bu sefer oklar bana döndü. Başladı bu sefer benim üzerime gelmeye. Aman dikkat falan. Telesekretere saniyesinde “geçmiş olsun”lar düşmüş hemen. Evham, ihtimam, bunlara hiç gelemem. Bi kızdım. Uzak tut şunları benden, ben iyiyim dedi.

Şimdi az önce. Gün içinde yediğine içtiğine dikkat etti bugün. Bi ölçmüş ki: 298!

Benden çıkan cümleyi dikkatinize sunuyorum: “Şu ölçüm cihazının kullanım kılavuzunu getirebilir misin?”

Efendim Türk olmanın değiştirilemez özelliklerinden biri, kullanım kılavuzlarını okumamaktır. Teoriye gelemeyiz. Şöyle bi okudum. Baştan sona okumaya gelemedim şöyle bir okudum ben de. Eh yani biz de bu vatanın evladıyız : ) Adam diyor ki kanı çubuğa dokundur ve sonra ekrandaki gerisayımın bitmesini bekle. 5, 4, 3, 2, 1… Bizimki beklemiyor çünkü orada geri sayım olduğunu bile bilmiyor. Ben ölçtüm şeker 108 : )

Olan ananeme oldu tabi. Burdan cihazı götürüp kadıncağızı da ölçmüş. Onunki de çok yüksek çıkmış. Şekerim çıktı diye dolanıyomuş ortada, yarın hastaneye taşınacakmış meğer : )

“Merhaba buRAK, hemen her gün günlüğe göz atıyorum, son bir kaç gün yoğundu, bu akşam üzeri özellikle vakit ayırmış okurken, 12 Ekim tarihli yazıda olağan üstü bir yaşamla karşılaştım. Büyük bölümünü göz yaşları içinde okudum özellikle de son bölümünü. Eyüp Peygamber sabrı…. Bu olağanüstü yaşamın sahibine senin aracılığınla şükranlarımı sunuyorum, yazdıkları karşısında hizalandım, kelimelere dökmek mümkün değil ama yaşadıklarını yazmakla bir şeyleri bizler için kolaylaştımış oldu. Bu kadar işinin arasında meşgul etmek istemezdim ama ne olur içten teşekkürlerimizi ona ilet…”

O yazıdan sonra muazzam geri dönüşler oldu. Türkiyemizin bir dolu iline benim üzerimden kendisini davet etti okuyucu ailemiz. Tiyatrolarını davet edeni iletebildim bi tek sanıyorum. Asıl söyleyeceğim şey başka. Bu konuda bir sürprizim var size : ) Söylesem miii söylemesem miii :) Hadi sevdim sizi söylüyorum. Maddeler halinde:

1- O yazı bugün yazılmadı. O yazı, 1.5 sene önce yazıldı.

2- Hikayesini biliyordum, yazmasını ben rica ettim. Fakat 1.5 yıl yayınlamadım, beklettim.

2.5- Bu konuda bi gün bile sitem ettiğini de duymadım bu da ayrı bir konu.

3- Peki ben bu muhteşem biyografiyi neden beklettim, manyak mıyım neyim : ) Şunu düşündüm. O gün yayınlasaydım, hüzün ağır basacaktı. Çünkü bu muhteşem kişisel devrim hikayesi henüz tatlıya bağlanmamıştı, sancılar devam ediyordu. Hikayenin mutlu sonla biteceği günü bekledim efendim (bende de az sabır yokmuş şimdi farkettim : ) Ve en önemlisi. O gün yayınlasaydım, aşağıdaki güzel haberleri veremeyecektim.

- Yazının sahibi şu an dünyanın en mutlu insanlarından biri.

- İşine kavuştu. Duyduğuma göre R. İvedik 2′de rol almış.

- Deli gibi sevdiği bir evde oturuyor.

- Daha önemlisi: şu an körtük aşık. Hani sevgilerimizi ilet deniyo ya, bulabilirsen gel sen ilet. Bulutların üzerinde kendisi : )

Sanıyorum hepimiz asıl mesajı aldık. O gün, o kadar zorlu, o kadar karanlık günlerden, böyle güzel günlere gelinebiliyorsa… Bu hikayede dert sahipleri için saklı, çok önemli bir mektup olmalı.

Güncelleme: Mustafa’ya izledik. Fazla söze gerçekten gerek yok. Eksiklikler, yanlışlıklar bir kenara güzel bir pencereydi. İzlediğime mutlu oldum. Böyle farklı pencerelere ihtiyaç var. Fakat ben filmden şunu öğrendim: Medya çok büyük bir POMPA. Hani uğruna düzenlenen televizyon programlarında yansıtıldığı gibi ağlayanlar, kendinden geçenler falan olmadı. Hani yani böyle “Atatürk küllerinden yeniden doğuyor” durumu hiç olmadı, Bahar uyudu film boyunca misal. Ve uyandığında film seçimimden ötürü oldukça gergindi : )

Şu meşhur “beni hatırlayınız” meselesi… Yazar bunu Atatürk’ün vasiyeti olarak sunmuştu filmin tanıtımlarında. Atatürk hatırlanmak istiyormuş diyorsun duyunca. Halbuki adamcağız diyor ki: Şu şu dediklerim olduğunda BENİ HATIRLAYINIZ. Yanlış anlamanın böylesi… Zaten film, Dolmabahçe’yi Darülaceze’ye, Atatürk’ü de ölümü bekleyen bir ihtiyara dönüştürmüş. Yazarın bunu yapmaya hakkı var mı? Bence var. İstediği pencereden bakmakta özgürdür. Adını “belgesel” koymamak şartıyla. Çünkü gördüğüm kadarıyla Mustafa belgesel değil “duygusal”… 

Bir de, Mustafa Kemal’i heybetli bir adam olarak sunma hastalığından bu filmde de kurtulamamışız. Gök gürültüsü gibi bir Atatürk sesi. Halbuki “Mustafa” ince sesli bi adam. O kadar ilginç ki. Filmde hem gerçek ses var hem yüksek ses var. Bir onu veriyor, bir bunu. Birbirleriyle o kadar alâkasız ki : ) Atatürk’ü sertleştirme eğilimi… Halbuki “Mustafa” tonton, bıdık birisi. Yanakları sıkılmalık, dünya tatlısı bir insan. Tanrı’nın doğum günü’nde Dona’nın bahsettiği asık suratlı heykellerinin sırrını da çözdüm filmi izlerken. Mussolini’nin heykeltıraşını getirmişler efendim : ) Korku salan faşişt diktatörün heykeltıraşını getirmek gerçekten kimin fikriydi acaba. Mussolini için yaptığı heykellerle aynı olmuş Atatürk’ünkisi. Sonuca şaşırmamalı.

TDG yı 2 tam kere okuduktan sonra dıger okumalarım da ıse uzerınde aldıgım notlara gore ıhtıyac duydugum da o sayfaları acıyorum.

Bır sey farkettım TDG yı yanımda tasımadıgım zamanlar kendımı eksık hıssedıyorum. Sankı o enerjıden uzaklasmısım gıbı gelıyor. O coskuyu kaybedıyorum gıbı gelıyor. Neden bılmıyorum kendıme de kızıyorum neden boyle oluyor dıye. Acaba dıyorum ıyı anlayamadım mı yazılanları ıyı sındıremedım mı dıye ..
Ve cok uzuluyorum.
Kıtabın buyusu gercekten ınanılmaz. Belkı buyu kelımesı buraya yakısmadı ama baska tanımlayacak bır kelıme bulamadım..:( Ne zaman elınıze alıyorsunuz hemen sızı sarıp sarmalıyor bazen ırkılterek bazen dusundurerek bazen de guldurerek. Ve ne zaman ben kıtabı okuyorum ınanın kendımı ‘O’ na daha yakın hıssedıyorum. Sadece ona da degıl tum ınsanlara tum dogaya..Doga ve hayvanlar harıc bugune kadar herzaman sunu soyluyordum .. ben ınsanları sevmıyorum..Boyle soylememinde kendımce nedenlerı vardı..
TDG bana cok sey ogrettı ve ogretmeye devam edıyor. KDK kartlar ıse kıtabın ıcınde yer alan ve altlarını cızdıgım unutmamak ıcın bır kenara yazdıgım bır cok mesaj cumlelerınden olusuyor. Onlar ıse kıtaptan ogrenmeye calıstıgım seylerın uygulatmasına yonelık oldugu ıcın benım ıcın ayrı bır onem tasıyor.
Mesajları anlamaya calıyorum sordugum sorulara karsılık gelen.
Veeee bunda cok onemlı bır adım attım sanıyorum.Bır karar almıstım hayatım ıcın onu sorguladım. Bakalım cevaba gore bıcımlendırıyorum artık hayırlısı ..

Annemlerin oturduğu apartmanın bahçesindeyim. Gökyüzünde bir anormallik seziyorum. Başımı yukarı kaldırdığımda ışıklar görüyorum, ufo gibiler. Gördüğüme inanamayıp biraz daha geniş baktığımda bu ışıkların bir yüz oluşturduğunu görüyorum, bir portre, tam tepeden bize bakan. Sakallı genç bir erkek yüzü. Başında dikenli tacı olsa bildiğimiz İsa figürüne çok benziyor. Geldiler diyorum kendikendime, geldiler. Çok büyük bir heyecan, kalp çarpıntısı. Hızla eve çıkmak istiyorum. Apartmana giriyorum, elektrikler kesik, merdivenden çıkıyorum. Ev 4. katta. Ben çıkmaya çalıştıkça merdivenler aşşağı iniyor gibi. En sonunda kapının önündeyim. Kapıyı çalıyorum, annem açıyor. Ben heyecanla anlatmaya başlarken, annem her şeyi bilir gibi beni sessizce salona alıyor. İçerisi kalabalık. Herkesin önünde bir telefon, fax, laptop gibi bişeyler var. Ve salonda dolaşan ceviz büyüklüğünde ışıklar, havada uçuşuyorlar. Çok huzurlu bir ortam, herkes sessiz, ışıklarsa çocuklar gibi. Evlere kadar girdiklerini düşünürken, annemin kuzeni ölmüş olan babasıyla telefonda konuşuyor. Ve meğersem bu herkesin önündeki cihazlar felan diğer ölmüşlerimizle konuşmak içinmiş. Ben ruhlarla iletişime geçtiğimizi anlıyorum artık. Ve kuzenin babası diyor ki; korkmayın, biz iyiyiz, artık vakit geldi.

İşte böyle..Rüyalar, rüyalar.. Düşlediklerinden ayrı mı, sarmal mı? Düş kelimesini hem rüya için hem hayal için kullanırız. Düşleriz olur ya, bazen düşümüzde gördüklerimiz olur, bazen düşler düşler rüyamıza sokarız, orada olur. Ama bişekil olur.. Düşlediklerimize hayırlısıyla olsun deriz. Rüyalara ise gerçek olma ihtimalinden belki de ürperir, hayrolsun diye anlatırız.

Hepimize hayrolacağını hissettiğimiz zor günler geçirmekteyiz. Buradan okuduğum hikayeler benimkiyle o kadar benzer ki, çok bir şey söyleyemeyeceğim TDG’ den sonram için. Yalnızca sezgilerimle geldiğim şu yaşımın, çocuklara söylenir ya hani, koca bir Afferin!-i. Hem takdir için söylenir, hem de bi yaramazlık yaptıklarında kırmadan kızmak için. Tam böyle işte. Hissettiğim bu. Yaşam-ım için bir hediye, öncesi ve sonrası için. Teşekkürler..

EH, hediyelerin yanına, verilenden iliştirilen bir kart gibi oldu benim için, bazen hediyeden daha değerli, tam kalbe yerleşen birkaç söz ya da cümle gibi. TDG’yi okuduktan hemen sonra geldiğinden ve doğaya olan sevgimden böyle hissetmem.

KDK’lar ise; biraz mesafem var-dı diyemeyeceğim, hala var sanırsam En yakın arkadaşım heyecanla gelip bana çektirdiğinde, çıkan tam bir cevaptı soruma karşılık. Aynı soruyu tekrar sorup çektiğimde bir farkla 2 kart yine aynı çıkmıştı. 6859’da 1’in matematiğini anlayamadım sevgili buRAK. Kıt matematiğim 20 kart varsa bu 20’de 1 olmaz mı diye soruyor? Cevaplarsan çok sevinirim. buRAK’n notu:kitapçigin okunmadigini tespit ettim : ) Okunmus olsaydi icses 20′de 1 olmaz mi diye sormazdi. Kitapcik iyice okunmadan kartlarin calistirilmasini hicbir sekilde tavsiye etmiyorum. KDK’y tekrar bastigimizde kutunun yanina bu konuda bir uyari da koyacagiz. Lutfen yolgösterici kitapcigi okumadan kullanmayin.

“Obama’nın, Iowa’da elde ettiği başarıdan sonra yaptığı konuşmasına, son yılların ‘en iyi, en etkili siyasi konuşması’ yorumu yapıldı.
‘Onlar dediler ki; bugün hiç gelmeyecek’ sözü ile başlayan konuşmanın; Martin Luther King’in, ‘Bir hayalim var’ diye başlayan ve zencilerin derisinden dolayı yargılanmayacağı günlerin hayalini kurduğu konuşmaya atıfta bulunduğu dikkatlerden kaçmadı.
Başkanlığa giden yolda ilk zaferi elde eden Obama, ‘İşte o gün geldi.’ dedi.”

Yukarıdaki yazıyı internette okuduğumda “Onlar dediler ki; bugün hiç gelmeyecek” cümlesi beni çok etkiledi.
Dünyanın değiştiğini, dönüştüğünü, geliştiğini görmek için, 9’ların önce çogunluğunu, sonra egemenliğini görmek için sabırsızlanıyorum.
“Sana aylar once bir yazı yazmıştım buRAKcan ve demiştim ki: Biz çok şanslıyız, Kur’an-ı Kerim’deki sırların, şifrelerin açığa çıkmasına tanık oluyoruz”
Öyle büyük bir duyguyla yazmıştım ki o yazıyı sana, ama şimdi o zamanki duygularım hafif kaldı.
Neler yaşanacak daha ve nelere tanık olacağız kestiremiyorum. Ve tüm zorluklarına rağmen biz aslında çok özel bir devirde yaşıyormuşuz. Yükümüz ağırmış ama ödülümüz de büyükmüş. Bunu şimdi daha iyi anladım,
2009 ve sonrası için artık benim de teselli cümlem bu oldu.
Onlar dediler ki; bugün hiç gelmeyecek”

Bi bakıyim dedim köşe yazarları bu işe ne diyorlar diye. Dedikleri şu: “Derin Amerika’nın Müslüman bir zencinin seçilmesine izin vereceğine inanmıyoruz”. Bunu Ahmedinejad söyledi sizden önce, dalga geçtiniz adamla ayakkabasının arkasına basıyor diye. İran halkı çok doğal olarak şokta. Amerikan saldırısı beklerken, Amerikanın başına bir Müslüman’ın geçiyor olmasına inanamıyorlar. Üstüne bir de Ali’nin, o güzel Ali’nin sözleri orta yere serilmesin mi?

Derin Amerika Obama’yı seçtirmez. Onlara soran olursa tabi : ) Ben diyorum ki, en derin Amerika ne derse o olur. En derin Amerika ne diyorsa o oluyor. İçimizdeki ses bize 2009 dedi durdu başından beri. Ben de burada, 2009 diyerek geçirdim 2008′i : ) Kimi manyak mıdır nedir sesleri arasında. Gel gör ki daha şimdiden ortalık hem de fena köpürmeye başladı. Aynı köşe yazanlarına bakıyorum “yoksa kapitalizm çöküyor mu?” diye yazıyor. Birisi bu köşe yazarlarına dünyanın nereye doğru gitmekte olduğunu söylese iyi olur : ) Hesapta onun bize söylemesi lazım. Bize haber verememeleri bir yana, olacak olanlar karşısında hayretten ölmelerinden endişeliyim : ) Gariplerim, o kadar kısıtlı bir pencereden bakabiliyorlar ki tarihi. Gücünü toplayıp zıplıyor, azıcık görüyorsa görüyo duvarın arkasına. Bizse tarihi tepeden gören çok yüksek bir ağaca çıkmışız, ağzımızı şapırdata şapırdata elmamızı yiyoruz : )

2009 diyebiliyorum, başka bir şey diyemiyorum efendim. Bi sürü şey yazmıştım silmek zorunda kaldım. Uçtuu gitti hepsi. Ağacın talimatı böyle. Hele bi dinleme. Odunu yersin kafaya bir anda. 2009 için de “Bekleme, hareket et” var. Geçen günkü “çocuklar üzerine” yazısı ekstra önemli. 2009 kasırgasından korunmak isteyenler için önemli ipucu dedim ve kestim hemen. Ağaç sallıyor bizi. Boğazımızda kalabilir sonra elma. Bu konulara girmemizi neden engelliyor. Sizin işiniz değil, sosyal devrimlere burnunuzu sokmayın, enerjinizi kendi kişisel devrimlerinize ayırın diyor bizim elma ağacı : )

29 Ekim gününde bir de bilgisayarımın işletim sistemi çökmesin mi. Dosyalarım gözümün önünden film şeridi gibi geçti. İşletim sistemleri çökmüş Mac’leri eskisinden de iyi olarak geri döndürmeyi öğrendim 29 Ekim gecesi… Saat gibi oldu. Diğerleri çöksün de, düzelteyim diye bekliyorum dört gözle : ) Bu arada bir not. Mac aşkıyla, hayatın PC gerçeklerini birleştirdim. Mac’lerimin içinde birer de PC çalıştıyorum artık, tutmayın beni.

Ananem hemen hergün bizde. Doğumgünü Kitapçısı’nın personeli : ) Gelirken yürüyerek geliyor gece olunca ben ona eşlik ediyorum yürüyerek. Ama artık arabamız var : ) Söylemedim. KDK’ların çıktığı günlerde, hastanede Emir’i beklerken arabamız oldu. Hem de çok anlamlı bir şekilde. Benimle yaşıt antika arabamızın 5 sene süren restorasyonunu bitirmiş babam, bize verdi arabayı. Ne zamandır gördüğüm yok arabayı bir baktım, çok güzel olmuş. Daha açık söylemek gerekirse bayıldım. Ayağımızı yerden kesti işte. Ananemi de gece arabayla bırakıyorum, ooh değmeyin keyfime.

29 Ekim paragrafından ananeme neden geçtim? Tontonun bir anısını nakletmek için. Ata’yla ilgili… Karadeniz’in bir köyündeler, ilkokul öğrencisi bizimkisi. Bir gün kapı açılıyor, içeri Atatürk giriyor. Girmekle de kalmıyor, tahtaya kaldırıp soru soruyor bizimkine : ) Ne soruyu hatırlıyooo, ne de verdiği cevabı haliyle : ) Çok maviydi gözleri diyo. O günler gerçekten de, bir değişik günlermiş. Anlatınca eminim siz de çok şaşıracaksınız. Sene 1930′lar… Yer köy yeri. Orta okulları yok. Babaları, ananem ve kardeşi için şehirde ev tutuyor. OKUSUNLAR DİYE. Öğrenci evi, 1930′lu senelerde…

Nasıl bir ruh, nasıl bir heyecan varsa artık memlekette…  O gün bugün kıyaslaması yapınca, her Türk karamsarlaşıyor haliyle. Haksız da değiliz. Atatürk tadı, bu toplumun damağında hem de çok fena kalmış. Sonra gelenler çok mu kötü. Hayır değil. İyiler, hatta belki başarılılar bile. Ama deha değiller. O başka bişey. Deha. Bağımlılık yapar adamda, üstünden 70 sene geçer halâ burnunda tüter böyle.

Bir de, dehanın yanında adam baştan aşağı erdem. Adanmış, tırnağından tepesine. Siviller yerini dolduramamış evet. Fakat askerler de onun gibi olamamışlar aynı şekilde. Cephede, kamuflajlı Mustafa Kemal resmini alıcaksın, koyacaksın ekranının soluna. Yanına da, askerleri ölürken kendi golf oynayan kuvvet komutanını getireceksin. Bir sola bakıcaksın. Bir de sağa. O sırada mazeretini dinleyeceksin: “Ne yani kendim mi gitseydim cepheye!” dedikçe o, sen iyisi mi biraz daha sola bakıcaksın. Cephede kıvrılmış uyumuş bir resmi vardır Gazi’nin. Üstünü örten parkaya sımsıkı sarıldığı. Bir o fotoğrafa bakacaksıııın, bir de golf arabalarına. O sırada Genelkurmay’dan resmi açıklama gelecek. “Haberler yıpratma amaçlı, komutanımız masum. HABERİ YOKTU Kİ OLANLARDAN, SÖYLEMEMİŞTİK” diyecekler. Başlıycaksın kafanı duvarlara vurmaya… İşler böyle yürüyor bizde, manyaklık sende deniliyor özetle. Manyaksın ya, vuracaksın kafanı tabi. Bir sol duvara, bir sağ duvaraa. Önce sağa sonra sola vurup geçiniz. Başınızı…

Nereden nereye gelmiş bu toplum böyle? Ve daha kötüsü nereden nereye gitmekte? Deha beklemiyoruz tamam da, yani bu kadarı da biraz fazla değil mi? Bu arada ben göreve talibim. Versinler komutanımızın cep telefonunu. Buradan kendisine mesaj atıp operasyonları haber verebilirim. TELEVİZYONDAN İZLEYİP.

Gördüğünüz gibi sırt ağrısı çok fena karamsarlık yapıyor…

Geçenlerde matbaaya gittim otobüsle. Otobüsten indim fakat aradaki yol biraz uzun. Taksiye bindim. İşin ilginci. Giderken Diyarbakır’lı kürt bir taksici kardeşimle gittim. Gelirken ülkücü bir taksiciyle : ) İkisiyle de çok iyi anlaştı bizim Tanrı’nın doğum günü penceremiz.

Türkiye ile ilgili iki tane şey söyleyeceğim. Golf toplarına bakarak söylüyorum ki Türkiye’yi gerçekten de Allah koruyor! İkincisi de şu. Öyle ilginç ki bu ülkenin sorunları. Çözümleri de belli ki, o kadar minik. Olacak. Bir tane toplu iğne eksik sanki. O toplu minik iğne değecek minicik bir yere ve düzelecek herşey. O minik iğne sanıyorum Tanrı’nın doğum günü. Bizim toplumumuzda, bizim bireylerimizde, bizim işletim sistemimizde ufacık bir program hatası var. O kodu düzelticez ve bırak Türkiye’yi bütün dünyada yani bütün network’te işler yoluna girecek. Kodlama hatasının bulunduğu satırı da verelim buradan. Din=gericilik yazılı satırı, din=ilericilik olarak değiştirince biz, sen seyret ondan sonrasını. Bu iğneyi batırma onuru, Tanrı’nın doğum günü’ne ayrılmış. Neden bu işlere soyunan bir sürü başka insan değil de biz? Cevabı bir başka soruda gizli: Ben ne biliyim : ) İğneyi kendilerine saplayıp, toplumu çuvaldızlarla delik deşik ettikleri için olabilir belki. Tahmin sadece. Yoksa ben bilmem.

Hani kimi insanların içinden canavar çıkar ya. Medeni medeni geldiği o klas restoranda, yemeği istediği gibi gelmediğinde, içinden canavar çıkar, o luyiz-viton sahibi bi anda çeşmebaşı çirkefi olur, şaşar kalırsın ya. İşte bunun tersi olacak bizim ülkemizde. İnsanlarımızın içinden birer melek çıkacak. Hep söylediğimizi tekrar edelim bir kere daha. Kit-le-ler bi-zi çok-ama-çok şa-şır-ta-cak. O-lum-lu an-lam-da…

Bu arada, okuyucu ailemiz göndermiş, İzmir’den bize bir hediye paketi ulaştı. İçinden bi sürü şey çıktı. Daha doğrusu içinden herkes için birşey çıktı. Bir tek benim için birşey çıkmadı ve çok isyan ettim bu duruma : )) Bahar’a elle örülmüş muhteşem bir şal. Emir efendi için astronot kıyafetleri falan filan. Kutu elimde kalakaldım. Napiim, içi hava dolu ambalaj naylonlarına odaklandım, onları sahiplendim ben de. Bunlarla güzel ambalaj olur dedim. Şaka bir yana çok teşekkür ettim. Bahar ve Emir adına tabi : ) Allah sahiplerine bağışlasın efendim (rica ve sitem kipi karışımı : ) İtalya’dan bana gelen yabanmersini reçelimi yerim ben de : ) Sırt ağrısına da iyi gelir belki : )

Hz. Ali onu mu işaret etti?
İran Obama’yı konuşuyor.. “Kıyametten hemen önce, uzun boylu siyah bir adam batıda iktidarı ele geçirecek. Dünyanın en büyük ordusunu komuta edecek.”

28.10.2008 09:57
ABD’de 4 Kasım’daki başkanlık seçimlerinin Demokrat Parti adayı Barack Obama’nın geçmişi çok tartışıldı. Kenyalı bir Müslüman babanın oğlu olan ve göbek adı Hüseyin olan Obama’nın da Müslüman olduğu iddialarının sonu gelmedi. Şimdi de İran’da Mehdi’nin habercisi “Büyük Savaşçı” olduğu iddia ediliyor.

Amerikan Forbes dergisindeki habere göre, ilginç gelişme, yarı resmi bir internet sitesinde 17′nci yüzyılda yazılmış “Işık Okyanusu (Bahar El Enver) adlı kitabın yayınlanmasıyla başladı. Kitapta Hz. Ali’ye atfedilen şöyle bir söz yer alıyor: “Kıyametten hemen önce, uzun boylu siyah bir adam batıda iktidarı ele geçirecek. Dünyanın en büyük ordusunu komuta edecek. Üçüncü İmam’dan (Hz. Hüseyin) işaretler taşıyacak. Şiiler onun bizden olduğuna şüphe etmesin.”

Birçok İranlı şimdi Obama’yı konuşuyor. Onlara göre Barack Obama bahsedilen ‘Büyük Kurtarıcı’.

Bunun yanı sıra “Barack Hüseyin” Farsça’da “Kutsanmış Hüseyin” anlamında. İsmi Fars alfabesiyle O-BA-MA diye hecelendiğinde, “O bizden biri” anlamına geliyor.

Bazı kartlar eksik, bazıları ise fazla çıkabiliyor nadiren de olsa. Sizin için ilk biz kart çekmişiz demek ki : )

ben evde sevmememe rağmen(öyle öğretildiği için) kızım bir evcil hayvan sahibi olsun istiyorum.çok kıskanmışımdır hep kedisi olanları ama hep dışarıya ‘ıyyy’ tınısını vermişimdir lafı geçince.
az evvel internete girip kedi cinslerine bakayım dedim.ne farkettim biliyor musun? gözlerine bakamıyorum..ne kadar içli ve anlamlı bakıyorlar.Aman Tanrım benim için şok oldu.Çoğu tanıdığım insan bu kadar manalı bakamıyor.niye yazdım bilmiyorum.Galiba çevremdeki herkes kedi adını bile duyunca benle aynı sesi çıkardığı ve etrafımda kedisever bir seni tanıdığım için.ohh rahatladım.burası bedava terapi alanı gibi oldu :)

“Fal ve büyü” satışlarında KDK 1 numaradaymış bu arada : )

Yürekten sevgilerimle…

Dün kafama birşey takıldı fazla ilgilenmem ama nasıl olduysa, şeytan ayetleri diye bişeye takılıverdim .. duymuşluğum vardı biraz da araştırdım , kafamda ki olguların yanın da pek sıska kaldı bu ortaya atılan fikir.. senin de fikirlerini almak isterim bu konuda ..

Kendine ve sevdiklerine özen göstermeye devam etmen dileğiyle..

Ve aynı noktada buluştuğum Tanrı’nın Doğum Günü okuyucuları..Hepinizi sonsuz sevgiyle kucaklıyorum :)

Sanıyorum insan nesli böyle baskılar sonucu devam ediyor : ) Az-biraz daha sonra hayırlısıyla… Bu vesileyle efendim. Çocuk konusunda damlayan birşeyler var, hem beynime hem gönlüme. Onları paylaşmak istedim dostlarımla.

Önemli olan kendininkileri doğurmak değil. Önemli olan toplumun çocuklarını doğurmak. Önce toplumun çocuklarını doğuracaksın, sonra kendininkileri…

Geçen gün çok ama çok önemli bir bilgiye eriştim. Kısa ve öz fakat çok büyük bir hayat sırrı olduğuna inandım. Büyük ipucu, tekamül sınavından bir kopya. Aşağıdaki satırı çok ama çok dikkatle okumanızı, asla aklınızdan çıkarmamanızı öneriyorum.

Altını çiziyoruz “acı” olgusuyla ilgili bu bilginin. İsterseniz büyük de yazalım.

EĞER, BAŞKALARININ ACILARINA ORTAK OLURSAN, BAŞKALARININ ACISINA DUYARLI OLURSAN, TANRININ, EVRENİN, KOZMİK MEKANİZMANIN SANA, SANA ÖZEL BİR ACI VERMESİNE GEREK KALMIYOR.

Bu hayat, mükemmel bir cennet değil ve bu yüzden mutlulukla acıyı birarada yaşamak zorundayız. Ne kadar mutlu olursan ol, acı olgusu hayatına kapıdan, bacadan, bir köşeden girmek durumunda. Her güzel şey, işte bu yüzden sonlanıyor. Çünkü insan, musmutlu olduğu zamanlarda değil, en mutsuz zamanlarında değişiyor, gelişiyor. Acı bir yıldırım. Sen de gece, o fırtınada, tekamül kumsalında yürüyorsan, o yıldırım er yada geç üzerine düşecektir, şüphen olmasın. İşte bu milyon yıllık kural, evrensel kaide değişebilir. Bu yüzden bu bilgiyi ayrı bir yere koyuyorum.

Yapman gereken şey şu. Evrende mevcut bulunan “acı frekansı”nın üzerinden geçmesine müsade edeceksin. Kendi rızanla kendini topraklayacaksın. Yoksa yıldırımlar, akbabalar gibi dönüyor tepede…

Tanrı/Evren/Kozmik mekanizma bu acı dolu elektrik akımını bizim üzerimizden geçirmek zorunda. Yoksa, tekamül olmuyor. Diğer bir deyişle: ACISIZ BİR HAYAT KONUSUNDA TANRI’NIN ELİNDEN GELEN BİRŞEY YOK…

Fakat işte birşey var. Ruhsal bir kısayol. Aklını kullanırsan, samimiyet ile buna sarılırsan, bu sistemi devre dışı bırakabilirsin. Kozmik mekanizmadaki bir “sistem açığı” bu…

Acı akımı geçsin üzerimden tamam. Tamam da bu acı benim şahsıma ait olmak zorunda mı?

İşte bu soruya olumsuz cevap veremiyor ruhani alem. Başka varlıkların, başka insanların sıkıntılarına, kendi sıkıntılarına olduğun kadar duyarlı olursan, onları kendi sıkıntın kabul eder harekete geçersen, tekamül sistematiğinde “sıkıntı yaşama” programını devre dışı bırakabiliyorsun. Üzerinden gene acı geçiyor ama bunlar “seninkiler” değil. Sen hem duyarlı bir vatandaş hem de bilge bir ruh halini aldığın için. Sokakta gördüğün bir insanın acısını kendi yüreğinde hissediyorsan, acılıların acısıyla gözlerin doluyorsa senin, sadece üzülmekle kalmayıp, kendi çapında birşeyler yapmaya yelteniyorsan, seninle neden uğraşsın yukarısı? Sen tamamsın. Hem daha iyi bir yurttaşsın hem de daha kamil bir insan.

İşte toplumun çocuklarını doğurma’nın altındaki sır da bu. Milyonlarca dünya çocuğu bu hallerdeyken, senin gözün kendi çocuğundan başkasını görmeyince, yenidoğan o çocuğu sen, kendi elinle bir imtihan nesnesi haline getiriyorsun. O çocukların acısına ortak olmadığın için, senin çocuğun acıların ortağı oluveriyor. Annelere, babalara, anane, babane, tüm dedeler… Sadece kendi çocuklarınıza yoğunlaşarak, çocuklarınıza ne kadar zarar verdiğinizi bilemezsiniz. Fırtınalı, gök gürlemeli, tekamül kumsallarına, çocuklarınızı bu şekilde asla ama asla bırakmayın. Yıldırımlardan biri onu, dolayısıyla sizi mutlaka ama mutlaka bulacaktır.

Hayvanseverler için de geçerli olan bir olgu bu. Sokaktaki kediler, köpekler ne olmuş, akşam çöplükte yemek bulabilmişler mi, sizin sokaktaki kedilerin temiz bir su içme kabı var mı? Bunlardan bihaber olarak, sadece Richie’ye odaklı bir hayvanseverlik içine giremezsin. Çünkü Richie “senin”. Ve bu yüzden ona duyduğun sevginin önemli bir bölümü “sana” geri dönüyor. Sen Richie-seversin. Hayvan-sever olman için, hayvanların bütününe dönük bir duyarlılık içinde olmalısın. Çocuk ve hayvan… Bunlar birbirleriyle çapraz bağlar içinde de olabilirler. Aşağıda kediler, temiz su bulamadıkları için böbrek hastası olurken, sen, yukarıda, suların bol bol aktığı o sırça köşkte, sen ve çocuğun nasıl güvende olabilirsiniz?

Varlıklı anne-babaların çocuklarına 7-8 milyarlık beşikler aldığını duyduğumda, aklımda ilk beliren düşünce şu olmuştu: “Çocuklarını çivili yataklara yatırıyorlar…” Çocukların bu kadar sorunlarının olduğu bir ülkede, bu kadar yüksek bir harcamayı, ne insanlara ne de kozmik sistem düzenleyicilerine hiçbir şekilde anlatamazsın. Anlatamazsın da anlatamazsın… Bu işte bir yanlışlık var ve senin çocuğun spot ışıklarının altında. Evrenin gözleri üzerinde. Eksi akımlardan akım beğen…

Mesela. 7 milyarlık o beşik yerine, 100 tane normal ölçülerde beşik alsan, 1 tanesinde kendi çocuğunu, 99 tanesinde “toplumun çocuklarını” uyutsaydın… İşte ben bir çocuğa verilebilecek bundan güzel bir “yatak” tanımıyorum. Miras bırakabileceğin bundan büyük bir servet de tanımıyorum.

“Çocuğunun üzerindeki o izolasyonu ya sen kaldır, ya da bunu ben yapmak zorundayım.”

Bunun ölçüsünün ne olduğunu sormuştum içimdeki sese. Yani ne kadar kendine, ne kadar başkasının çocuğuna? Ve şu altın oranı öğrendim. “Sağlıklı” çocuk yetiştirmenin altın oranı:

1′e 1 ölçü. Kendi çocuğuna yaptığın 1x güzelliği, 1x ölçüsünde toplumun çocuklarına da yap. Ya da tam tesi toplumun çocuklarına ne kadar veriyorsan, kendi çocuğuna da o kadar vermelisin. Çocuğunu spotların altına yatırma, şimşekleri üzerine çekme. İnsanlığın olağanüstü acılar çektiği bir çağda yaşamakta olduğumuz için. 1′e1 çok görünebilir. 1 tane 1, milyonlara bölünüyor, diğer tarafta 1 tane 1, senin elinde var 1. O yüzden hiç de az değil. Fazlasıyla yeterli.

Annelik ve babalık… Ve özellikle annelik… Dedikleri gibi kutsal. Bunu ben çok iyi bilirim. Fakat hiç kimse darılmasın, gücenmesin. Anneliklerin en ama en mukaddesi, toplum annelikleri. Babalıkların da de en kutsalı toplum babalıkları. Fiziksel annelik ve babalığın içinde hormonlarımızın bize öğrettikleri, bizi yönetlttikleri de var. Toplum anneliği ise saf sevginin ve yüksek bilginin getirdiği, sadece insanlara özel bir duygu seviyesi…

Evli fakat çocuğu olmayan muhteşem insanlar tanıdım. Bu insanların hepsi istisnasız, çok ama çok güzel insanlardı. Onlar “bizim çocuğumuz yok” dediğinde, içimden hep onları düzeltmişimdir: “Hayır senin milyonlarca çocuğun var.” Bu durum fiziksel bir durumsa, belli ki evren sana, ilgini ve sevgini tek bir, tek iki, tek üç çocukla sınırlama izni vermemiş. Çocuk verilmemiş değil, bilakis çocuğa boğulmuşsun…

Kitaplar dünyayı değiştirebilir mi? Biz ileride, sesimiz yüksek çıktığında, insanlarımıza, kanbağı ile ruhbağı arasındaki farkı anlatacağız, işte o gün, o farkındalık yayıldığında, yetimhanelerde tek bir çocuğun kalmadığını göreceğiz. “Önsipariş”… Kapış kapış… Düşünsene, doğum eziyetini by-pass ederek evren sana “öz evlatlar” bahşetmiş… Bu bilginin olduğu yerde, boşta, ilgisizlik çeken çocuk kalır mı? Yalnız buraya bir işaret koymamızda yarar var. Toplumun çocukları, evlat edinmekle sınırlı asla değil. Gidip bir çocuğu “seninkileştirmek”se gerçek eğilimin, bir zamanlar toplumun çocuğu olan o çocuk, şimdi “senin” çocuğun olur ve aynı sistem işler. Şimşekler gelip seni ve onu mutlaka bulacaktır.

Kendi çocuklarıyla ilgili çok sıkıntı çeken, sevgili dostlarımızın varlığından haberdarım, bizim okuyucu ailemizin içinde. Onlara da tek tavsiyem, koşullar ne kadar zorlu olursa olsun, o sıkıntılarının içinde, diğer çocukların sorunlarına da, kıyısından köşesinden, odaklanmanın bir yolunu bulmalarıdır. Unutmayın. Hastalıklar ve sıkıntılar bize “kendi derdimize düşmemiz” için verilmiyor… Herkesin derdine duyarlı olabilmenin ilk aşaması olarak veriliyor. Dert nedir bunu öğren 1. Acıyla dolu bu süreçte duyarlılıkların anormal gelişsin 2. Sonunda herkesin dertlerine duyarlı bilge bir ruh yani halife ol. Bu da 3… Ve güzel haber: Bu merdivene direk 3. basamaktan başlamak mümkün. Biraz gayretle. Toplumun tüm annelerine, tüm babalarına

Tanrı’nın doğum günü’nden geçmiş, artık bilen birisi olarak bu soruyu hiç sormadığınızı farz-ediyorum efendim : )

Bugün: İşte Ruhum bu yumağa şekil vermemi istiyor, eğer dünyada yaşayacaksan; kendine dikkat etmelisin, sen değerlisin diyor. Oysa ben hiçbirşey istemediğimi söylemiştim ona;’Sen zincirlere bağlanmayacak kadar özgürsün, korkma.Sen güçlüsün,her sonuca katlanabilecek kadar güçlü’diyor.
Korktum çünkü; Tanrısallıktan uzaklaştım, Tanrısallıktan uzaklaşıp, zincirlere vurulduğumu, Unutmak için çaba gösterirsem; özgürleşeceğimi, korkumun geçeceğini sandım; ooOlmadı. Ruhum göz kırptı bana, bir ipucu verdi; sen kaçıyorsun dedi. Kaçtığımı biliyor ama inanmak istemiyordum aslında…
Kaçmak (geçen gün rüyamda %100 kaçtığım gösterildi) çözüm değilmiş.
Ama kalmalı mı yım, gitmeli mi, devam etmeli mi, bırakmalı mı,dinlemeli mi, zorlamalı mıyım, yoksa hiç karışmamalı mı, konuşmalı mı, susmalı mı yoksa sormalı mı, herşeye karşın istemeli mi.
İşte bunun için; gidip KDK alacağım; bir de KDK’yı deneyeyim, belki yardımcı olur “bu konuda” bana. Hiçbir kitap, hiçbir kimse, hiçbir yazı, hiçbir paket (hediye) hiçbir vb. yardımcı olamadı şimdiye kadar “BANA”. TDG da karşıma çıkan, o yorumda anlatılanlar lazım bana.

Değişir herşey.sen değişmesende inatla
Saklanacak bi yer yok artık,
Bulursan hiç durma kaç…
Duyuyormusun?
Dipten gelen o sesleri,
Tüm maskeler indi,
1000 yıllık oyun burda bitti.

Yolumuz çok uzun ama
Önümüz apaçık istersen….

Tanrının tarlalarına düşler ekeceğiz
Budur ancak kuruluş yolu
Sevgiyle büyüyeceğiz…

Tanrının tarlalarına sevgi ekeceğiz
Yağmurla sulanırken
Birlikte büyüyeceğiz……

Sevgiyle:)

Akşam gazetesi’nin Brunch isimli ekinde çıkmıştı yazı. Biz de ancak bir bakkalda bulabildik, diğerlerinde yoktu. Bu aynı zamanda, parayla ayrıca da satılabilen bir dergi ilavesiymiş. Fakat artık bunun bir önemi kalmadı. Bakın şu kaderin cilvesine ki, o sayı meğer Brunch dergisi’nin kapanış sayısıymış… Epey bir insan işten çıkarılarak derginin yayın hayatına son verilmiş. Kırk yılın başı basında bizim için bir yazı çıktı, o yazı Tanrı’nın doğum günü’nün doğum, derginin ise son gününe denk geldi : )

TÜm D&R Şubelerinde ve Remzi Kitabevi İzmir şubesinde kesin bulursunuz. İzmir ve Adana ile ilgili kısa bir KDK hikayesi nakledeceğim. Ben yokum burada. Diyenar düzenli sabah siparişlerini gönderiyor. Kartlar ve kitaplar kargoya veriliyor. Fakat akşamüzeri oluyor. D&R merkezinden cayır cayır bir telefon geliyor.

- Çok acil KDK göndermeniz lazım.
- Yarın kargoya verelim.
- Hayır olmaz. Acil lazım. Taksiyle gönderin.
- Tamamdır. İyi de neden bu acele?
- İzmir… Kişisel Devrim Kartları’na İzmir’den aşırı talep var…

:)
Acaba İzmir’de neler oluyor o sıra? Bu hareketlilik nasıl oluştu? Çok sevgili dostlarımız var İzmir’de, acaba onlar çok mu çalışıyor bu ara, başka bir nedeni mi var yoksa bu yerel-enerjisel bir manzaranın mı eseri?

Bu arada şöyle enteresan duraksamalar yaşanmış sipariş sisteminde. “E ama biz bu adrese göndermiştik. Acaba gitmemiş mi?” Biraz araştırma. Evet adres aynı fakat isim değişik. Apartman komşuları : ) O kadar çok olmuş ki bu “aynı adres” durumu. İnsanlar iş arkadaşlarına, apartman komşularına tavsiye etmişler. Aynı sokak alımları bile varmış : ) Çok hoşuma gitti bu durum. “İzmir etkisi” diyelim en iyisi buna. Paylaşabileceğim başka bir veri de şu. Kitabevleri olsun, Diyenar’lar olsun hepsi çok satıyor kartlarımızı. Ama en çok Doğumgünü Kitapçısı satıyor : ) DGK projemiz, yavaş yavaş istediğimiz yere gelmeye başladı. Daha bu hiçbirşey değil, kafamızdaki tilkiler bu arada birbirlerine çarpmaya başladı, o kadar çoklar yani : )

E ama iki ilimizin KDK hikayesini anlatacaktım, hani Adana? Adana bu hikayenin şurasında efendim. İzmir, KDK’larını taksiyle getirtirken, sevgili bir dostumuz Adana Diyenar’da neden kartlar yok anlamında bir soru yöneltmekteydi. Sanıyorum Adana’nın sorusunun cevabı İzmir’in içinde saklı : ) Bilmem anlatabiliyor muyum : )

“Sigara içmek öldürür”
KDK okumak yaşatır.

“ Yasal Uyarı: Sağlığa Zararlıdır”
KDK sağlığa yararlıdır.

“Hamile iken sigara içmek bebeğe zarar verir”
Hamile iken KDK okumak bebeğe yön verir.

“Sigara içmek size ve çevrenizdekilere ciddi zararlar verir”
KDK okumak size ve çevrenizdekilere ciddi açılımlar getirir.

“Sigara içmek yüksek derecede bağımlılık yapar, başlamayın.”
KDK okumak yüksek derecede bağımsızlık yapar, hemen başlayın…. :))))

“Yeniden Doğmak” yazılarının hikayesindeki benzerliklerin verdiği çağrışımlarla, okyanusun öbür ucundaki eşime KDK’dan bahsetme gereği duydum. İnsanoğlunun ne zaman nerde vurgun yiyeceği belli olmuyor, heran hepimiz hayata yeniden başlamanın vereceği şok, acı, arınma ve güzellik bileşkesiyle karşı karşıya kalabiliriz. O durumlarda tutunacak ve derinlerden gelen imgelere ihtiyacımız olabilir. Bugün internet üzerinden, O’nun için kartları çalıştırdık. Şöyle diyordu “Beyin, insanın dualarına karşılık veren organıdır. Olayları senin seçimlerine göre yönlendirmek onun görevidir. Diğer beyinleri de senin gerçekliğini gerçek olarak kabul etmeye ikna eder. Sen imgeledikçe, diğer ruhlar senin hayalini bir gerçek gibi seninle paylaşacaktır….”
Yeni dünyadan gelen cevap şu oldu “Göz yaşlarımı tutamıyorum…”

TDG’nü bizlere hediye eden, bu paha biçilemez paylaşımlara neden olan “O” Özel Ruh’a ve paylaşıma katılan tüm dostlara sevgiyle…

DDD konusunda, yazıların derlenmesini sevgili bir dostumdan rica ettim, o proje yürüyor. DDD için değişik, tatlı bir mizanpaj var kafamda. Proje yürüyor. Yalnız ne kadar çok yazı yazmışız. Site yazılarını yazıcıdan çıktı aldık efendim. Kağıtları arkalı-önlü bastık, iki koca klasörü doldurdu :)

Sırada ne var güzel soru çünkü DDD’den önce çıkacak 2 yepyeni projemiz var : ) Düğmeye bassak dostlarımızla hemen bugün buluşturabiliriz. Hatta gözüm döndü geçen hafta, ikisini birde açıklayacaktım. Fakat sonra durdum. Biraz tadını çıkarıp, üzerinde iletişim anlamında biraz çalışıp duyuracağım ve öyle beklemesi falan yok. Hemen hayata girecek. 1-2 haftaya kadar örtüsünü kaldırabilirim. Birbirinden farklı, daha önceki herşeyden farklı 2 yepyeni proje : ) Fakat ondan önce ilk projem şu saçlarımı kestirmek : ) Pazar günü sinemaya da gidemedik zaten : )

Hmmm… Önce şunu söylemem lazım, kartların açıklaması konusu, şahsen benim çok temkinli olduğum bir konu. Zira kart açıklamalarına bir girersek hiiiç çıkamayacağımızdan eminim : ) “Benimki ne diyor?” eğilimi, sistemi bir anda kontrol dışına çıkarabilir. Öncelikle şunu bilmemiz lazım. Sorunsalımız neyse, onun cevabı bizim kendimizde var. Bu Bir. Elde var Bir. Kart çalıştırmak, bizde olan fakat bi türlü nereye sakladığımızı bilemediğimiz o sorunsalın çözümselini, ruhsal evimizin içinde araştırmaktan başka birşey değil.

Şu anda farkında olmalısınız, bir dalgalanma var. Kartlarımızla ilgili. Onu birazdan yazacağım. Bu bir coşkunun eseri. Bu coşkunun, tarif edemediğimiz o muazzam deneyimin de kaynağı: Evimizi araştırırken, insanüstü güçlerimizle karşılaşıyor olmamız. Coşkunun nedeni de bu. UNUTTUĞUN GÜÇLERİNLE YÜZLEŞMEK.

Gelelim yukarıdaki, ilk başta anlamlandırılamayan kart çalışmalarına. Sonlarına “olabilir” koyarak yazacağım çünkü bizim ideolojimizde, kişilerin hayatları ile ilgili ahkamı sadece kişilerin kendisi kesebilir. Ben senin bedenine bürünüp senin ayakkabılarını giyip, senin hayatını yaşayamam. Tanrı’nın doğum günü’nde VEKALETEN TEKAMÜL olmaaaz : )

Şu konu çok önemli. Sorunla çözüm arasında ilişki kuramıyorum. Özetle “ben anlamadım” olgusu. İnsan bilmediğini gerçekten bilemez. Yani çözüm, hiç aklına gelmemiş birşey OLABİLİR. Nedenini biliyor olsan, zaten kilo almazsın. Demek ki karşına çıkacak olan şey bilmediğin birşey. Demek ki seni bir sürpriz bekliyor. Çözüm ilk duyduğunda “A evet” diyeceğin birşey OLMAYABİLİR. Daha ziyade “Aa bu da ne?” diyeceğin birşey OLABİLİR.

Televizyondaki medyum tiplemelerine dikkat edin. Şöyle bir “mesleki” numara geliştirmişler. Senin falına bakıyor di mi. Bakıyo bakıyoo ve şöyle diyo sana: “Sen çok iyisin herkesi de kendin gibi zannediyosun”. Nasıl güzel bir yıkama-yağlama söylemi dimi :) Sana çok iyisin diyor. Diğer herkese de kötü diyor. Süper bi sistem. Karşı taraf da bu sen iyisin “analizini” duyunca ne dese beğenirsin: Aaa bildi!

:) Bizim düşünce sistemiz bunun tammm tersini söyler oysa. “Bir sorun varsa bu sendendir.” Sorun sensin. Ben seninle uğraşırım, diğerleriyle ilgilenmem. Sen çözülürsen herşey çözülür çünkü. Bu yüzden, kendini özeleştiriye açmayan dostlarımıza, kartlarla hiç vakit kaybertmeyin o falcıya gidin derim ben : ) Kişisel devrim, iğneyi de çuvaldızı da kendine batırmakla ilgili bir süreç.

Ben neden kilo alıyorum sorusuna, bizim kartlardan şöyle bir yanıt gelmez. Sabah öğününe dikkat et, öğlen kızartma yeme aman akşam çok yiyip yatma e mi çocuum : ) Bunlar çıkmaz ama bu sorunsalın ruhsal izdüşümleri çıkabilir. Bu arada, Tanrı kelimesini gördüğün yerde, onu çıkarıp yerine HAYAT kelimesini koyabilirsin. Aldığın sonuç muhteşem olacaktır : ) Dostumuz “Hayatı” bi konudan dolayı suçluyor OLABİLİR. Kilo almanın bir nedeni olmayıp, başka bir konunun çıktısı olarak kilo alınıyor OLABİLİR. Bu konu, suçluyor, yargılıyor olmakla ilgili OLABİLİR. Bu yargulamanın ucu bucağı olmayabilir, bu iş tanrıya kadar uzanıyor OLABİLİR. Çok istediğimiz o işin bir bedeli olabilir, bu bedel de oradaki bir takım insanlarla savaşmayı göze almak OLABİLİR. Hani savaşabilecek kadar çok istiyor musun sorusu… O kadar çok istemiyorsan, o zaman uğruna savaşabileceğin bir başka iş iste kendine deniyor OLABİLİR. Görünen o ki kartlar mükemmel çalışıyor. Sıfır hatayla : ) Ve de olabilir.

Sevgiyle kalın, dalan bizler için… sualtında yok’la var olmanın keyfine varmanız dileğiyle…

Sizi bilmem bi an epey şaşırdım. İki insan, bizim iki parçamız, birbirlerinden ayrılmışlar ve ikisi de buradalar. Nefesim kesildi. Devrim devrim üstüne. Her ikisine de yepyeni, gısggıcır, güpgüzel iki hayat diliyorum. İki bilge, muhakkak en doğru olan yolu seçmişlerdir, buna eminim. Yeniden doğmak I’i tekrar bi okumam lazım. Ona henüz bakmadım onda var mı bilmiyorum ama, bu yazıda derinlerden gelen bir burukluk hissettim. Ben bu hissi bir yerde gördüm. Nerde gördüm. Emir’de gördüm. İlk ve en büyük devrimini yapıp, anne karnını terketmenin burukluğunu onda gördüm. Yavaş yavaş atmakta olduğunu, burası da güzel biryermiş aslında dediğini de görüyorum. Devrim, hızla çıkarılmış yarabandı acısı verir. Zaten o ilk an acısı, o boşluk hissi olmazsa, o şey devrim midir. Evet, devrim acı verir. Belki o acıları dün yaşıyordun, karar alınca acı geçti. Belki de kararı verdiğinde duydun acıyı. Hepsi olabilir, hiçbirşey farketmez. “No pain, no gain” diye çok güzel bir söz vardı ingilizcede. Kas ağrıları için söylerlerdi zamanında gittiğim ağırlık salonunda. “Acı yoksa, kazanım da yok”. Kişisel devrimine imza atan ve atacak olan bütün ruhları saygıyla selamlıyorum. Gelecek sene bugün bu yazı, sağ taraftaki “geçen sene bugün” bölümünde yer alacak. Yazılar aynı olacak ama biz artık başka  birileri olacağız. Kesintisiz yükseliş. Hep daha iyi birileri olacağız.

Elimizden bu kadar kedi geldi, geçti. Bu, şu ana kadar gördüklerimin en güzeliydi… Upuzun tüylüydü. Yavruyken bu kadar tüylü olması ilginçti gerçekten. Hani böyle güzel kedi resimleri gelir ya, bu onlardan fırlamış sanki. Beyaz ve gri-tekir karışımı muhteşem birşeydi. Kendisi hayatta ve şu anda koltuğumu kemirmekle meşgul : ) Bizim evde oldu 4 kedi! 3′ü feci sinirli, 1′i şaşkın olmak üzere 4 kedi… Bizim siteden birimizin evlat edineceğini hissederek eve aldık bunu. Diyeceğim o ki, burada bir kedi bulduk, acaba bu kimin kedisi?

KDK kartlarına, yanında kaldığım arkadaşımın satın almasıyla ulaştım,hafta başı.. tabii herkes gibi bizde cevaplara hayran kaldık.. örneğin ben farklı sorularıma bile aynı 10-15 (tüm serilerden toplam) kartla cevap alıyorum. yeni bir kart gelmiyor:)hep aynı o kartlar..
bir arkadaşım geldi…hemen kartları denemek istedi..3 defa başka sorularda 1 tane boş kart çekti.ben kartların ön yüzüne hiç bakmadığım için boş kartları daha önce görmemiştim:)

dün gece msn de kuzenimle konuşurken , rüyasını anlattı. Rüya ciddi değişimleri haber veriyor gibiydi. benim de aklıma kartları kullanmak geldi. online KDK hizmeti için kendisi İzmir de bilgisayarının başında sorusuna odaklandı , ve ardından 3 ayrı rakam tuttu 1-20 arası. bende kartları son bıraktığım haliyle elime alıp saydım. (kuzenim kartların içeriğinden haberdar değil) güzel sanatlara girmek istiyor, ancak babası üniversiteye gitmesini istemiyor. Teyzemi 5 sene önce kaybettiğimiz için 22 yaşında olan kuzen 12 yaşındaki kardeşine de bakıyor ve bu sebepten isteklerini, okulunu erteliyor . KArtlar kendisine “insanın bir nedeni varsa, yüklerin ağır olmayacağını , ağır olanın yükün kendisinin olmadığını” söyledi. Sonra gökyüzünün bile değişip durduğu bu dünyada değişmek istemeyen (değişilebileceğine inanmayan )insanlardan bahsetti, son olarak da “karanlık ve karamsar olan insanların nasıl kendi karanlıklarına bizleri de dahil etmeye çalıştıklarını” anlatan kart geldi :) TDG yı henüz okuyamamış olan, KDK dan hiç haberi olmayan kuzenin ilk tepkisi “Abla bu kartlar babamı tanıyor galiba”:) oldu…

paylaşmak istedim… hepimize sevgilerrr efendim..

Bu konu, ilgi alanımızın içinde. Söyleyeceğimiz şeyler var.

Ayrıca hayatımı adadığım yolun birebir kitapta nerdeyse birebir yer alması bir nevi benim için evet olm doğru yoldasını verdi bana. Aslında sana yüzyüze düşüncelerimi aktarabilmeyi çok isterdim ama sessizliğine de saygı duyuyorum. Şu anda bir internet cafeden yazıyorum bunu kendi pcime geçtiğimde daha uzun yazmayı umut ediyorum.

İnsanlık tarihinin en önemli kitaplarından birisine aracılık etmişsin ve yayınlanması hususundaki cesaretin hatta deliliğin için tebrik ederim seni. Zaten bu kitabın böyle bir ortamda yayınlanabilmesi bile başlıbaşına bir mucize. Tekrar görüşeceğimize inanıyorum. Sevgiler.

“hoş geldin bebek
yaşama sırası sende
tüm acılara rağmen senin yolunu gözlüyor TDG ve ALTIN ÇAĞ…”

diyorum ben de!Nazım ustayı anaraktan.

Evet, Emir yeğenim oluyor : ) Bebeklerle ilgili yeni şeyler öğreniyoruz biz de sayesinde. Bu çocuk neden boş bakıyor diyorum nicedir. Olur da uyanık kalırsa, gözlerini gezdirirken alo malo diye el kol sallıyorum, bana mısın demiyor. Meğer bebekler 20-25 santimden ötesini görmezmiş. Vay canına dedim. Kalktım. Babasının omzuna yaslandığı bir sırada 20-25 santim yakınına girdim. Şimdi görüyosundur herhalde seni kerata dedim. Ve ne oldu bilin bakalım. Kustu! İlk defa 20 santim yakınında olduğum bir insanın kusmasına tanık oldum. Hatta şöyle. Kusma eylemini henüz bademcik aşamasında görüntülemeyi başardım : ) Pek parlak bir deneyim olmadığını söyleyebilirim. Hatta ığğğyyy bile diyebilirim. Neyse bir an önce büyüsün de acısını çıkarırım birşekilde.

Bu arada Kangal ve ben hikayesinin mutlu sonla bittiğini de bildiririm. Derin bir nefes alabilirsiniz. 20-25 santim de değil, direk sürünerek geçtim yanından. O bana baktı ben ona baktım. Sanıyorum ben o birkaç saniye nefes almadım, hatta kalbim bile çarpmamış olabilir gürültü yapıp rahatsız etmiyiim diye : ) Yaşasın barışçı ve bilge Kangallar.

Ozlemini duydugumuz ic huzurumuza kavustuk HAMD OLSUN, DAIM OLSUN. Sevgiyle kalin,

Gerçekten, ne zamandır onlardan bahsetmiyoruz. Özlemişiz onları. Okumayanları ve okutmayanları.

Şu dünyada Tanrı’nın bile karşıtları varkan, Tanrı’nın doğum günü’nün karşıtları nasıl olmasın : ) Onlar da bu oyunun parçası. Bir iletişim teorisyeni olarak şunu söyleyebilirim. Lehte ve aleyhte yazılan, çizilen, söylenen herşey Tanrı’nın doğum günü’ne yarar. Tanrı’nın doğum günü meFhumuna zarar verebilmek için yapılabilecek tek şey onu görmezden gelmektir. Yokmuş gibi davranmak. Kafası azıcık da olsa çalışan karşıt kesimin yaptığı da budur. Kendi açılarından izledikleri yol doğrudur. Musluklar açılalı çok oldu, çakmağı bir çakmayagör… Bak bakalım nasıl patlıyor Tanrı’nın doğum günü…

En azından bunu hesab edebilecek kapasiteye sahip oldukları için hiç ilişmiyorlar bize. Plan şu. “Hele bi yükselsin kitap. O zaman sallarız bişeyler, kitabın ivmesinden biz pay almış oluruz böylelikle”. Sallamaktan kasıt karşı çıkmak değil yanlış anlaşma olmasın. “Biz hep sizinle beraberdik” 2yüzlülüğünden bahsediyorum. Canım benim. Planlar, programlar, hesaplar, kitaplar. Bizimle kartopu oynuyor kendince Biz çığ olmuş yuvarlanıyoruz farkında değil : ) Beyaz biraz göz alıyor haliyle.

Sevgili kardeşim, sen o ahtapota vurdukça ben burada kötü oldum (40-60 kez). Ahtapot acı hisseder mi, bilinç durumu nedir bir bilgim yok. Fakat ben, bu davranışın ahtapota değil sana zarar vermesinden endişe ederim. Bir canlıya vuran bir canlı olmak, sen farkında olmadan, içten içe zehirler seni. Ve bunun maliyeti bizden mutlaka ama mutlaka tahsil edilir. Çok iyi bir hayvansever olduğunu bilerek, ızgara bir ahtapot için bu meblağı ödemeye değer miii değmez mi iyi düşünmeli derim ben. 9 Ekim ve düşen alyans, kimbilir belki bunun işaretleridir…

Aslında bugün bende yazma isteği uyandıran başka bir konu var. Hepimizin bildiğinden emin olduğum bir konu; kız çocuklarının okumasına yönelik “Baba Beni Okula Gönder” kampanyası… Bence gelmiş geçmiş en değerli kampanyalardan biri ve ben emeği geçen herkese sonsuz minnettarım. Bu kampanya yeniden hepimizin ilgisini bekliyor. Onca iyi insanın gönül birliği yaptığı bu ortam, bu paylaşım için en ideal yer bence. Kız çocuklarının okumasının ne kadar önemli olduğuyla ilgili bir şeyler yazmak niyetinde değilim. Bence bu ortamdaki herkes aydınlık ruhlarıyla bu bilgiye sahip zaten. Sadece, bu kampanyaya taze kan olalım diye yeniden hatırlatmak istedim. Milliyet, Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği ile birlikte 2008-2009 eğitim-öğretim yılında bir kız öğrencimizin yıllık burs ücretini 400 YTL olarak belirlemiş. SMS ile BURS yazıp 5414′e göndererek ya da verilen banka hesap numaralarına havale yaparak kampanyaya destek olunabiliyor. Toplu ödeme yapamayacaklar içinse kolayı var; kredi kartınıza otomatik talimat vererek, bir yıl boyunca her ay 34 YTL’lik bir ödemede bulunabilirsiniz. Bu hiç de zor görünmüyor değil mi?! Düşünsenize bir ay içerisinde ne gereksiz yerlere, ne çok para harcıyoruz. Hal böyleyken, bir kızımızın ve dahası ülkemizin geleceğine yapılan böylesi bir yatırımdan daha hayırlı ne olabilir??? Bence hayata gönül gözüyle bakmayı seçen siz değerli dostlarım, aydınlık yarınlara bir tohum daha ekmeyi canı yürekten istersiniz. Hayat zaten bu değil midir; ne ekersen onu biçersin… Ne biçeceğini görmek için, insanın ektiğine bakması yeterli… Şimdi hep birlikte sorumluluk alma zamanı…

Detaylı bilgi için; www.bababeniokulagonde…

Yürek dolusu sevgiler…

Dayanamadim, kendimi tutamadim, yanlis anladiysam da önceden affola. Su “mefhum” kelimesi. Eger “anlam” veya “algi” olarak kullanilirsa zaten “meFhum” olarak yazilacak yani ben bir yanlis görmedim. Ukalaligimin devami olarak, arapçada FHM kökünden gelen MeFHum, anlam, anlamak, anlayis vs gibi kelimeler türetiyor (fehim, tefhim, tefahüm vs…).
Mefhum ise, VHM kökeninden, ve “kuruntu” gibi bir anlama geliyor. Onun da akrabalari çok baska anlamlara gelebilir, genelde “korku” bazli (vahim, vehamet…). Bu da arapçanin tuhafliklarindan hhde :)

Ikinci konu, sitenin son görüntüsü. Mac (OS 10.3.2) ve Firefox (2.0.0.17) ile hiç hos sonuçlar vermedi. Geçen hafta gayet iyidi, simdi her sey karman çorman :( Safari’de baktim simdi, orasi da öyle.

Son olarak arapçaya tekrar dönecegim, geçen gün evsahibimiz buRAK’in da dedigi gibi, iranli olmam nedeniyle arapça kelimelerden etkilenmiyorum, karsimdaki istedigi kadar benden çok bildigini bu sekilde kanitlamaya çalissin, kafami 3-5 arapça kelime ile karistiramaz. Bu bence bugün, islamin kimi kesimlerin elindeki oyuncaga benzedigi bir dönemde, çok önemli oluyor. Ve diyorum ki, üsenmeyelim, hepimiz biraz da olsa arapça ögrenelim. Elimiz güçlenir, kafamiz da sismez :)

Hepimize sevgi gönderirim efendim…

Yazarlık hayatımın karabelası oldu bu mefhum-Mefhum kelimesi : ) Yıl 2binyüz2 baştan aşağı “Mefhum”. Editöre sormuştum neden düzeltmediniz diye, sizin kelime oyunlarınızdan biri zannettim dedi : ) Bir dokun bin ah işit. Sonra bir başladı yakınmaya, sizin kitabınıza editörlük yapmak çok zor. Her kelimede acaba bunu bilerek mi yaptı, bu bir espri mi, icat mı diye düşünmekten mahvoldum dedi kadıncağız : ) Mefhum mefhum diye şartlıyorum kendimi. Yazarken Mefhum çıkıyor. Olmuyor olmuyor yapamıyciim : )

Ben siteyi kuriim en iyisi. Ben Mefhum yaziim gönlümce, siz onu mefhum okuyun. Şimdi deneme yapıyorum. V ile yazıyorum. (Her zamanki gibi : )Mefhum.

mucize bu kalabalıktan sıkılıp terketti bizleri bir gün.. ( hep özgürlüğüne düşkündü zati) tüysü dünyanın en üçkağıtcı en işini bili kedisi saltanatını ilan edip teker teker herkesin gitmesini bekledi.. sonra yayıldı da yayıldı.. 2 sene içinde 4 defa doğurmaktan kikiriğe dönmesi ve bizim artık kedi ile birlikte pire de besle haline gelmemiz yüzünden:) ameliyat oldu.. nisan başıydı.. ameliyatından sonra havalar ilk defa düzeliyordu.. ben gece masa bişeylerle uğraşırken dışarı çıkmak istedi.. memnuniyetle hadi bakalım takıl kafana göre diye yolcu ettim kendisini.. yaklaşık bir saat sonra köpeklerin kavga sesleriyle zıpladım, cama gitim. tek görebildiğim tüysü cüğümün peluş kuyruğu oldu. Ahh parçaladılar kediyi diyen komşunun sesi.. gitti bizim bebiş..

kızamadım da köpeklere… köpek di onlar nihayetinde.. hem tüysü de bir gün güvercin yakalayıp yemişti.. böyleydi düzen … özlerim güzel kızlarımmııı çok çokk..

Öyle bir dönemden geçiyorum ki, sanki Araf’ta gibiyim. Ne düne aitim, ne de yarına dair… Herkesten uzak durmak istediğim, kendimi eve kapattığım, şartlar izin verse bunu çok daha uzun bir zamana yaymak istediğim bir kendini bulma, kendini dinleme ve dinlenme sürecindeyim. Yıllardır bu şansım olmamıştı. Reelde neyi beklediğimi bilmediğim tuhaf bir bekleyiş bu. Yarına dair tek bildiğim, artık hayatımın asla aynı olmayacağı… Birkaç hafta önce, aynı günde hayatıma dair en önem verdiğim bağlarımdan ikisi, adeta bir neşter darbesiyle koptu. Bunlardan birisi, ekonomik krizin pençesine erken düşen ajansımdan pek çok arkadaşla birlikte çıkarılmamdı. Krizin bırakın ülkemizi, dünyayı silkelediği bir dönemde ayazda kalmak gibiydi manzara ilk bakışta… Bu, şiddetli güvence ihtiyacıyla yerinden kıpırdamaya cesaret edemeyen kişiliğime yapılan kaçınılmaz bir müdahaleydi. İşimi seviyor muydum? Hayır… En azından içinde bulunduğum sistemdeki yapılış şekliyle, adeta ruhumu törpülüyor, kişiliğimi silikleştiriyordu… Fazlasıyla pasifize olmuştum. Kendime güvenim azalmıştı. Her gün bir önceki sıkıntılı rutinin devamı gibiydi. Sadece arkadaşlıkların katlanılır kıldığı bir ortamdı, ama bunun da mutsuzluğumu maskelememden öte bir yardımı olmuyordu artık. Aslında kötü bir ayrılış hikayesi yaşanmadı. Hatta özürle ve onore edici sözlerle uğurlandım. Ama bu yine de karşı karşıya kaldığım koşulları değiştirmiyordu. Diğer mesele, çıkarılma mevzusunun hemen öncesinde, iş hayatımdan farklı bir konuda yaşadığım, ne siz sorun ne de ben söyleyeyim türünden açıklaması zor bir durumdu. İlk anda bünyemi fena halde hırpalasa da, aynı gün bu çıkarılma olayıyla birleşince, beni tuhaf bir metanet duygusunun içine sürükledi. Biliyorum ki tesadüf değil bunlar. Yolumun sizinle kesişmesinin tesadüf olmaması gibi… Bir yanıyla acı da verse, belli ki beni özgürleştirecek bir müdahaleydi bu. Biliyorum emir büyük yerden.:) Kişisel devrimime zorlanıyorum. Benim bir şeyleri değiştirmek adına hiç cesaretim yoktu çünkü. Bu kendi gerçeğimle yüzleşmem için çok kritik bir dönemeç. Bugünlerde en büyük dayanağım sizsiniz. Taşıdığım sükunet halinde, sizin payınız tartışılmaz. Lütfen günlüğe yazmaya ara vermeyin. Az ve öz, ne gelirse içinizden yazın. Her gün birilerinin içten bir bekleyişle baktığını ve hayatına dair çıkarımlarda bulunduğunu bilerek… Yükünüz ağır, ama gönüllü olduktan sonra kaldırılamayacak hiçbir ağırlık yok şüphesiz. Sizin gönüllülüğünüz ise tartışılmaz…:) Çok sevdiğim bir söz vardı; “İnsan her istediğini elde edebilir, ama neyi isteyeceğini seçemez.” Siz ne istediğini bilen şanslı ve özel insanlardan birisiniz. Yazmak sizin aracınız ve hayatınızı çok anlamlı kılıyor. Ben de kendi hayatımı anlamlı kılmak için, gerçekte ne yapmak istediğimi, benim için olanı, O’nun yolunda bana vasıta olacak aracı bulmalıyım. Bulduğumda, çok daha hızlı ve şevkli yol alacağıma inanıyorum. Son olarak, yarınımla ilgili doğru kararları almak için bu kartların yol göstericiliğine çok ihtiyacım olacak. Bu kararlar, biliyorum ki geleceğim, dünyadaki sınavım için son derece belirleyici… Yanı sıra, kartların en doğru zamanda elime geçeceğine inanıyor ve sabırla bekliyorum…

Sözümü bugünlerde en sık ettiğim duayla bitirmek istiyorum; “Allahım beni yanılgılardan koru ve her şeyin aslını göster. Yanlış yollardan sakın ve dosdoğru yoluna ilet.”

Yürek dolusu sevgilerimle…

Bu deneyimden hareketle, KDK’ların üretiminde bazı düzenlemeler yaptık. Özellikle kutuda, olabilecek en kalın kağıdı kullandık. Daha kalını bükülemez, kutu olamazdı o noktaya kadar gittik. Üzerine yaldız kaplama yaptık ki, bu da normal baskıya kıyasla çok daha güçlü bir malzeme. Mürekkep değil bir tabaka. VE bu tabakanın üzerini koruyucu selefon maddesiyle kapladık. Matbaacılar sitesinde, orada kaç gün hep bunlarla uğraştık. Ve sonunda benim beklediğimden de bu şirin şeyler çıktı ortaya. Ebadına göre o kadar ağır oldu ki kutular. Bir örnek size. Normal koli ebatlarındaki herhangi bir KDK kutusunu yerden tek bir insanoğlunun kaldırması mümkün olamıyor.

Bunları neden anlatıyorum. Şimdi kimse yanında ayırmak istemiyor kartlarını fakat bir yandan da “ya aşınırsa” endişesi var. Elinizi korkak alıştırmayın efendim. Güzel güzel gezdirin kartlarınızı. Aşınırsa, tek başına kdk kutularından istersiniz, göndeririz. Yeni baskı yapılınca, kutuları fazla basarız. Kutuyu kesilmiş ve katlanma yerleri hafif bükülmüş, katlanmaya hazır, tabaka halde göndeririz mektup olarak. Gayet ekonomik bir biçimde, aşınmadan gelir temiz temiz. Ondan sonrası Origami, kağıt katlama sanatı : )

Tanrı’nın Doğumgünü
Hasan “Sonsuz” Çeliktaş

Aslında hemen herkesin duyduğu bir kitap, “Tanrı’nın Doğumgünü”. Okuyanı çok, ama kitabın hedeflediği kitle düşünüldüğünde daha yolun çok başında. Ben, kitap çıktıktan 2 sene sonra okudum, geç mi kaldım? Tam zamanında olduğunu düşünüyorum, ama şunu da belirteyim ki hiç okumadan rastgele açıp çeşitli sayfaları okumamın da etkisi büyük bunda. Çünkü başından başlamadığınızda, TDG anlaşılmıyor ve onun frekansını yakalayamıyorsunuz. Ayrıca böyle bir kitabın “güzel, mükemmel, çok kötü, harika, olağanüstü” gibi değerlendirme tanımlarıyla ifade edilebileceğine de inanmıyorum. Okuyanlara sorduğumda da bazılarının “çok güzel bir kitap” tanımlamasını yapıp, yollarına devam ettiğini görünce şaşırıyorum. Yahu Tanrı karşınıza çıkıyor ve size çat çat çat yaradılışın tüm sırlarını açıklıyor, üstüne üstlük aklınızdaki soruların nerdeyse tamamını yanıtlıyor ve sizin ne kadar değerli bir varlık olduğunuzu anlatıyor. Biz de kendimizi zihnimizin en büyük illuzyonlarından olan “tanımlama”ya kaptırıp, “çok güzel bir kitap” deyip rafa kaldırıyoruz onu. Peki hayatınızda neler değişti bu kitabı okumakla? Bunun değerlendirmesini kendileri yapar artık.
TDG de o kadar parlak ve saf bir ışık var ki karşımızda, insanın alışması biraz zaman alıyor. Beni çarpan zaten sadece bilgiler de değildi kitapta. Kelimelerden akan ve insanın ruhunu titreştiren enerji, Tanrı’nın yanıbaşımızda olduğunu bilmenin hissi -ki yıllardır spiritüel konular içinde olmakla birlikte, içsel olarak kendimi yalnız hissediyordum- beni kendimden geçirdi. Evet, “Evren”le iletişimdeydik, ama Tanrı uzakta bir yerlerdeydi, “erişilmez”di. Onun parçaları olduğumuz bilgisini biliyordum, ama bir türlü bu yalnızlık hissinden kurtulamıyordum. Tüm bu yıllar boyunca ben kendimi yalnız hissederken, O, benim yanıbaşımdaymış ve bunu gözden kaçırmışım. Bilgisini bilmiyor muydum, biliyordum; “O, içimizde; yanımızda vs.” zaman zaman yoğun hissettiğimde olmuştu, ama sonrasında hep o bilindik yalnızlığa dönüyordum. Ama TDG ile birlikte “kaynama nokta”mı yaşadım. (Bugüne kadar ki tüm bilgiler ruhumun suyunu 99 dereceye kadar getirmişlerdi, ama 100 dereceyi geçirtmek TDG’ye nasip oldu.) Bundan sonra hiçbirşeyin aynı olmayacağını biliyorum.
Benim kafama takılan noktalarda destek aldığım bir sistem vardır yıllardır: Osho Zen Tarot. Bu kartlarla aramda öyle bir bağ oluşmuştur ki evrenle irtibat kurmak istediğimde, eğer ruh halim de içsel sesimi duymaya müsait değilse, kartlarıma başvururum. Bugüne kadar beni yanılttıklarını hiç görmedim. TDG ile ilgili de Zen Tarot’un fikrini almak istedim açıkçası. Çünkü ben kitaba yoğun şüpheyle yaklaştım ve sürekli sorgulamaya devam ettim. Kartlarımdan bana TDG’yi anlatmalarını istedim ve her zaman ki gibi beş kart çektim. Bir tane de önüme atladı ve hadi sen de gel diyerek aldım onu da. Ortadaki kart, ana karttır yaptığım açılımda. Herşeyin temelinde olanı, durumu anlatır. Benim sorum “TDG nedir?” idi karta ve kartı çevirdiğimde on dakika sadece o karta baktım durdum. Diğerlerini çeviremedim bile, o kadar şok içindeydim. Destede 74 kart vardı ve “devrim”i niteleyen sadece tek bir kart “Dönüşüm-Transformation” önümdeydi. Bu kart, toptan bir yenilenmeyi sembolize ediyordu. Ama bu bir değişim süreci değildi, ölüp de yeniden dirilmeyi, yani bir nevi kıyameti ifade ediyordu. Bu kartla karşılaştığınızda, hayatınızda çok büyük değişimler olacağını bilirsiniz, ama öyle böyle değildir bu değişimler ve Zen Tarot, TDG’yi “devrim” olarak nitelendiriyordu, tıpkı kitabın kendisinde ifade edildiği gibi. Şok hafifleyince, soldaki kartı açtım ki bu içsel dünyayla ilgili bir sorunun kartıdır: “TDG, iç dünyamıza dair neyi işaret ediyor?” Bu kart “Yük-Burden”dı. Sırtına binmiş ve ona sürekli şunu yap, bunu yap diyen bir “soylu”yu taşımak zorunda kalan ama artık tükenmiş bir adam vardır bu kartta. Dünya koşullarının ve yanlış yorumlanmış ve çarpıtılmış öğretilerin, insanların üzerinde nasıl bir ağırlık yarattığının ve birilerinin de onların üzerine binip, kendi keyiflerini sürdüklerini ifade ediyordu bu kart. Sonraki kart ise “Peki bu yükleri üzerimizden atmamız, bizlere neyi kazandıracak?” sorusunun yanıtını içeriyordu. Bir çevirdim ki “Masumiyet-Innocence” çıktı. İnsanlık olarak üzerimize o kadar “binildi” ve “bindirildi” ki, masumiyetimizi unuttuk. Dünyaya gülücükler atan o bebek, “büyümek” adı verilen süreç adına, kendisinden kopartıldı ve o güzel masumiyetini unuttu. TDG’nin de altını çizdiği devrimin amaçlarından birinin de, insanlığa masumiyetini yeniden yaşatmak olduğunu bildiğim için bu kart açılımında D’ona’nın parmağını hissetmediysem ne olayım! dedim kendi kendime. (D’ona mı kim? Bkz. TDG lütfen!) Dördüncü kart ise açılımın bize ne yapmamız gerektiği konusunda önerisiydi, yani bunlar olup biterken biz ne yapmalıyız sorusunun yanıtıydı. “Sessizlik-silence” çıktı. Yani “gürültü patırtının içinde bile sükunetle dolaş” diye başlayan tapınak yazıtına göndermeydi bu. Her zaman dinginliğini, sessizliğini koru diyordu kartlar. Son kart ise tüm bu sürecin bize neyi kazandıracağını anlatacaktı. Çıkan kartın resmini görmenizi isterdim. Kart “Consciousness-Bilinç”ti. Tanrısal bilinci temsil eden karttı bu. Yaşamımıza, tanrısal bir bilinçle bakmaya başlayacağımızı, tanrısallaşacağımızı anlatıyordu bu kart.
Kısaca bu açılım TDG’nin tüm anlatmaya çalıştığın bana birebir özetliyordu. Küçük dilimi yutacaktım demiyorum, zaten TDG’yi okurken gitmişti o vücut parçası. Bir de altıncı kart var demiştim, soru şöyle geldi; Dünya hayatımıza nasıl yansıyacak bu süreç? “Abundance-Bolluk” kartı geldi. Dünyanın keyfini çıkartan, bolluk bereket içindeki bir adam resmi vardır kartın üstüne. Mesaj açıktı gayet. Altı kart bana bakar, ben de hayranlıkla onları izlerken içimde bir vesvese belirdi. Dedim ki, “D’ona sensen eğer bir kart daha çekerim ve Kaynak-The Source çıkar.” İçimden “Önünde bunca görünen varken beni böyle mi sınayacaksın?” diye bir ses duydum ve kartı çektim. “Budala-The Fool” kartı çıktı. “Pardon, bir daha olmayacak!” dedim ve hemen kartı yerine koydum.
Velhasıl kelam, insanlık tarihinin en büyük devrimini yaşamaya hazır olun ve TDG’yi, hakkında ne düşünecek olursanız olun, mutlaka okuyun!

Şu linki kaydediniz bir köşeye. Buna tıklayınca hokuf pokus yeni site : )

http://www.buRAKozdemir.org/kategori/blog2/?wptheme=yeni+site

Biraz uğraştırdı beni. Günlüğün görüntüsünü yandan istediğiniz gibi seçebilirsiniz. Yalnıııız… Bir tam gece uğraştım olmadı. Eski siteyi seçtikten sonra, fikir değiştirdim ben yeni siteyi istiyorum olayı olamıyor. Gördüğünüz gibi, sitemiz tekamül mantığında çalışıyor. Gemileri yakıcaksın çaresi yok : ) İyi düşünün, iyi taşının derim : )

Hiç kaşındınız mı.?Öyle sinek ısırığından falan bahsetmiyorum.Histeri halinde hırş hırş hırş bir kaşınma bu.Öyle ki yolasınız,yırtasınız,kazıyasınız gelir neresi kaşınıyorsa.
Hayır tahmin ettiğiniz gibi bir pirelenme hikayesi olmayacak bu.Pire olması için dua ettiğimiz ama pire olmayan  gerçek bir hikaye…

Bundan yaklaşık 4 yıl öncesi deli gibi çalıştığım,kendimi unuttuğum dönemler…İş kalabalık,ev kalabalık,hayat kalabalık….
Tuttu beni bir kaşıntı ama nasıl,yaşamayanın anlayacağı türden değil.Bütün gün kar kar kar kaşınıyorum.Gündüz sahneye çıkıyorum,öğlen kuliste kaşınıyorum,akşam evde keseleniyorum,gece yatarken kaşınıyorum.Ne yapsam ne sürsem fayda etmiyor,Allahım deliricem….

Tabii ki sülalece ordan burdan duyulan  tüm şamanik  otacı ilaçlar deneniyor,Hiçbirşey yok…Aynı tas aynı hamam sevgili izleyiciler kırt kırt kırt…

Ben bu kaşıntılı halimle barıştıktan yaklaşık 2 ay sonra sağ ayağım çarpıyor gözüme.Minik bir pembelik.Minnacık miniminnacık,hatta şirin bile sayılabilir.Bir başak burcu hassasiyeti ile yaklaşıyorum olaya,bir elime büyüteç alıp bakmadığım kalıyor.Kesin kanaate varıyorum.Çarpmışım berelenmiş….Kesin kanaatlerim ve ben sonra kafayı duvarlara vuruyoruz ama….

Yaklaşık bir ay öyle_böyle geçiyor.Pembelik kırmızıya dönüşüyor.Olayı şişmanlığa bağlıyorum hemen,kolay geçmez tabii geniş arazi geyikleri yapıyorum evde.Geyiklerim  de pişman oluyor sonra..

Zamanla kırmızılık mosmor bir hal alıyor.Panikliyorum ama çaktırmıyorum.Yakın zamanda dedemi kaybetmişim cilt kanserinden…Kondurmamaya çalışsam da bir paranoyaklık sarıyor bünyeyi…
Soluğu Öğretmen hastanesinde alıyoruz annem ve ben.
Kolay,sıra beklemeden şak diye çıkıyoruz dermatoloğun karşısına.Kocaman bir ışıklı aletle bakıyor amca.Amca egzama diyor.5 kişiden 1 inde görülür.Alın şu şu merhemleri sürün.
İçim rahatlıyor kuş gibi çıkıyoruz hastaneden.Annemin de bana çaktırmadan aynı endişelerde olduğunu o an anlıyorum.

_İnkar_

O hastane,bu hastane şu hastane,salak sulak bilinmez uydurma tedaviler….Yok egzamaymış,yok dermatitmiş…Bir sürü ilaç,bir sürü savunma sistemi çökertgeçi….
Bir çaresizlik hali…

Bir gece ağrı var normal,yanma var normal..
Sabah bir uyanıyorum ki üç senelik garip dostlarımla tanışıyorum.Açık yaralar….
Bir gecede açılan ve pek sevdiğim kendimi,alien yavrusuna çeviren bir garip haller.Şok hali….
Artık kanser olduğuma emin oluyorum…Anlayamadığım bu kadar gelişmiş teknoloji ile hiçbir hastanenin buna teşhis koyamaması.
Her şey gibi acıya da alışıyor bünye.
Nasıl ve ne çarelerle alıştığını hiç anlamıyorum ama alışıyor.İnsan vücudu girdiği hali anında benimsiyor.
Yaralar gece be gece büyüyor,ne yapsak ne etsek bilemiyorum.O kadar çaresizim ki…Bir doktor bununla biz baş edemeyiz diyor_ki içlerinde ilk kez biri doğruyu söylüyor_
İzmire gidin,diyor orada bir üniversite hastanesi tavsiye ediyor.Hemen izmire gidiyoruz.

_İşkence_

İzmirde hastanelerde acil dermatoloji girişi olmadığı için bizi bekletiyorlar.Birinin “inanmıyorsanız gelin bakın,daha ne kadar acil olabilir” diye bağırdığını hatırlıyorum.Galiba annem.O kadar uzaktan geliyor ki sesi…
Bir anda kendimi 10 tane doktorun garip bakışları altında buluyorum.Bir uzaylı incelermiş gibi bakıyorlar.Bilmediğim kelimeler havada uçuyor.Evet bir şeyim var ama ne olduğunu bilmiyorum.
Bilmeyince daha çok korkar insan.Dibine kadar korkudayım.Korku..

Hemen yatırıyorlar beni hastaneye.Bembeyaz çarşaflar.O kadar unutmuşum ki beyaz çarşafı ben.Yaralarım aktığı için hergün değişen lacivert çarşaflarım vardı.
.Bembeyaz çarşaflar kirlenecek diyorum içimden..Yazık diyorum…İnsanın kendine bakıp kusma isteği duyması bu olsa gerek.Kendimden tiksiniyorum.Musluktan sızan su gibi akıyor ayağım..Damla damla ruhumu bırakıyorum akan irinle  bembeyaz çarşaflara….

Patoloji alınıyor.Bekliyoruz.Bekleme sürecinde hiçbirşey yapılamaz.Bekliyoruz..Nihayet bir zaman sonra geliyor sonuç
Bx:Necrobiosis Lipoidica

Yazıyor.Ne ki şimdi bu?Geçici mi_?Kalıcı mı?Ölüyo muyum?Nedir?

Ölmüyorsun ama sürünüyorsun.Kalıcı tabir bu.Yedi milyonda bir görülen neden olduğu bilinmeyen,nasıl geçtiği bulunamamış bir hastalık.Tedavisi bulunamayan…En nadir şekli de yaralar şeklinde görülmesi.Bir gecede yaraya bulanıyorsunuz.İki senede geçmiyor.Böyle bir şey…..

Ertesi gün vizit yapıyor hocalar.Tedavi şeklim anlatılıyor.Pansuman iyi güzel.Lazer tedavisi süper.Geçecek yani.Kalbimden bir milyon kuş havalanıyor.İyileşeceğim.Kolaymış diyorum.
Bir pansumanın ne kadar acı vereci olacağını bilmiyordum Henüz……..

Hemen oynaya zıplaya pansuman odasına gidiyorum.
İki doktor var.İki kişiye ne gerek var ki altı üstü pansuman.Biri neşter çıkarıyor.Onlar bisturi diyorlar.Çeşit çeşit sargı bezi pamuk bıçak ürkütücü ne varsa her şey seriliyor ve tabi ki küratör.
Doktor küretaj yapıcaz korkma diyor.Ne alaka ne kürtajı diyorum hiçbirşey anlamıyorum…
Küretajın manasının kazıma oldugunu ve sırf kürtaj için kullanılmadığını bilmiyorum…
Henüz……..
Yat diyorlar.Küfür edebilirsin,şarkı söyleyebilirsin,duvarı yumruklayabilirsin,bağırabilirsin…İyi de niye?????

Yat diyorlar yatıyorum.Derken Bedenimden ruhuma bir bıçak giriyor.
Kesmeye başlıyorlar beni.Canlı canlı uyuşturmadan.
Nasıl bir ses çıktıysa benden annem fırlıyor kapıdan içeri “napıyosunuz kızıma “diye.
Böyle geçecek ancak diyorlar.Annemi yukarı kantine çıkarıyorlar galiba.Güçlükle anımsıyorum.
Serviste herkes kapısını kapatmış o sesleri duymamak için.
Sonradan öğreniyorum.
Kıtır kıtır kıtır kesiyorlar beni.

ALLAHIM BU ACIYI HAKEDECEK NE YAPTIM BEN?
NE YAPTIM?

Bitecek,şimdi bitecek az kaldı diyerek avutuyorum ama bitecek gibi değil.Epidermisi yok edip altından yeni doku gelmesini bekleyecekmişiz.Söylerken ne cici.Ne kadar kolay.Epidermis.Küfür dağarcığımın gelişmesi pansuman günlerime rastlar….

İzmir bana kabusu hatırlatır hep bu yüzden.
İşimi kaybettim.
Sahnemi kaybettim.
Saçlarımın hatırı sayılır bir kısmını kaybettim.
Bacaklarım bir uzaylı yavrusuna benziyordu.
Beyazlığımı kaybettim.
Arkadaşım olduğunu sandıklarımı…
En önemlisi
Allaha güvenimi….
Yukarıya küstüm.İnacım olmasına rağmen tavır aldım.Ölümlü bir insana bu kadar acı çektirilmesi adaletsiz buluyordum.Hani o hassas terazi.?
Bana sadece terazinin topu düşmüştü,onla idare ediyordum 

_Sabır külliyatı_

Pansuman zamanları haricinde mutluydum aslında.Mutlu olmaya çalışıyordum beni kesmedikleri sürece.Zamanla hastanede bir eküri kurdum.Yaş ortalaması 50 civarı bir arkadaş grubum vardı Lazere girdiğimde vıngırdayan yeni çıkan hücrelerime bakıp isim takıyordum,halay çektiklerini falan düşünüyordum.
Ruhum hariç her şey yolunda gözüküyordu.
İki ay boyunca beni kesmelerine izin verdikten sonra bir devrim yaptım.

_Neden bana acı çektirmelerine izin veriyordum ki?_

Bir pansuman sırasında Dr a bırakın dedim ben yapacağım.Acı çekeceksem ben çektireceğim.Kendi kendimi ben KESECEĞİM!
İnsanın kendi kendine zarar vermesi duygusunu dibinin dibine kadar yaşadım.Teoride zarar değildi tabii ama dışardan fena halde öyle gözüküyordu.Dr ların dediğine göre kimse denememiş daha önce böyle bir şeyi.
Sepetlediler beni ve ben de hayır demedim çok sıkılmıştım çünkü.Taktik basitti.Kendimi kese kese iyileşecektim,öyleyse bunu evde yapabilirdim.
O günden bu yaza kadar kendi kendime yapılacak her müdahaleyi kendim yaptım.Günde 4 iğne,serumla yıkanma,pansuman,kesme biçme,aklınıza ne geliyorsa.

Kendi kendime zulmetme lüksü bendeydi ve sadece bende olacaktı!

Her şey gibi buna da alışmıştım.Yüzyıllardır denize giremiyordum,Kişisel temizliğimin ayak kısmı sadece ıslak hijeynik mendilden ibaretti,kendime böyle acaip bir yaşam kurmuştum.Rollpor ları bilen bilir(Yapışkanlı streil bez).Bir seferde 20 rollporla ayağım sarıyordum.Dolayısıyla dışarı akma olayını çözmüştüm.Hayatıma kaldığı yerden devam ettim.Eve en sık aldığınız şey sizin domates ise benim rollpor du ve tabii ki bedava değildiler.
Maddi olarak ailemi bitirmiştim…

Tekrar çalışmaya başladım.
Çok yoğun bir tiyatro sezonu geçirdim geçen sene.Üstüne yetmedi bir de film çektik.Bu halimle bunları yaptığıma hala inanamıyorum.Alışma olayını abarttığımı kabul ediyorum….ama para kazanmam gerekiyordu ve işimi çok özlemiştim.

Ufak ufak ağrılarım oluyordu,her zamanki gibi ciddiye almıyordum.Geçer geçer geçer….Zamala hergün apranax içer olmuştum.Evde en sık kullanılan olmaya başlamıştı apranax.Bitince panik oluyordum.Eve gelen herkes alışmıştı.Koltugunun altına ekmek alır gibi apranax almaya başladılar gelirken..
Sonra günde 2 ye çıktım..Sonra 4 e…
Uyanıp ilaç içmekten ve sonra tekrar uyumaya dönmüştü hayatım.Uyanıkken ağrılar dayanılmazdı çünkü.Banyo yapamamaya başladım.
Oturduğum yerde çürüyordum.
Ağlıyor uyuyor ağlıyor uyuyordum…..
Birgün yine kişisel bir devrim yapıp banyo yapmaya karar verdim.Banyoya girdim ve suyu açmamla küvete çökmem bir oldu.Su sanki asitti ve değdiği heryeri yakıyordu.Bayılmaya bir adım kalmıştı ve şükürler olsun annem evdeydi.Çığlığıma koşmuş ve beni ban
yodan yatağa götürebilmişti.Hemen yaraları kapatmalıydım yoksa acıyorlardı havayla temas ettikleri zaman.Daha nasıl acıyacaklarını bunun bir üst kademesini bilmiyordum…….
Henüz………..

Pansuman için elimi ayağıma götüememle musluk açmışım gibi ayağımın yarısı yere aktı.Bunu görmeyenler için fantastik geliyordur muhtemelen ama bunlar birebir yaşandı.Ayağımın içi havuz gibi boşaldı yere.
O an sanki bir patlama bir gına hali…
O an dedim ki böyle bir acı olamaz…
O an dedim ki ANNE,ÖLÜYORUM…………
Halbuki ölmek kolaydı.Zor olan yaşamaktı…..
O an ölmeyi diledim.İyileşmek ölümden bile uzakta duruyordu.
Böyle yaşayamayacağım dedim.
Ölmeliyim…..
Bu acının sonundaki tek huzur ölüm gibi duruyordu ve gitgide yaklaşan bir şeçenekti….
Bana bunu yaşatan herkimse herneyse neticesini de göstermeli ve huzurla ölmeme izin vermeliydi!